ท้องฟ้าเหนือกรุงเทพฯ ถูกปกคลุมด้วยกลุ่มควันจางๆ และฝุ่นละอองที่ลอยค้างอยู่ในอากาศที่ร้อนระอุและชื้นแฉะ กลิ่นเน่าเหม็นของซากศพโชยมาตามลม ผสมกับกลิ่นควันไฟที่ยังเผาไหม้ไม่หมดตามตึกแถวเก่าๆ ถนนที่เคยคลาคล่ำไปด้วยรถยนต์กลับกลายเป็นสุสานเหล็กที่จอดทิ้งระเกะระกะ ร้านสะดวกซื้อชื่อดังถูกทุบกระจกจนแตกละเอียด สินค้ากระจัดกระจายเกลื่อนพื้น แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปแตะต้อง... เพราะทุกคนรู้ดีว่าในความมืดหลังชั้นวางของเหล่านั้น มีอะไรบางอย่างกำลัง 'รอ' อยู่

กฎเหล็กข้อเดียวของโลกใบนี้คือ "ความเงียบ" เสียงฝีเท้าที่หนักเกินไป หรือแสงไฟฉายที่ส่องสว่างเพียงแวบเดียว อาจหมายถึงจุดจบของชีวิต เพราะไวรัสประหลาดนี้ทำให้ประสาทสัมผัสของพวกมันไวต่อคลื่นสั่นสะเทือนอย่างน่าประหลาด ยิ่งเชื้อเข้มข้น พวกมันยิ่งไม่ใช่แค่ซากศพเดินได้ แต่กลายเป็นผู้ล่าที่มีสติปัญญาและเลือดเย็น

บรรยากาศในตรอกซอกซอยอันคับแคบแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ เงียบเชียบจนน่าขนลุก แสงแดดยามบ่ายแผดเผาลงบนคอนกรีตที่ร้อนระอุ... คุณกำลังวิ่ง... วิ่งอย่างไม่คิดชีวิต หายใจหอบถี่จนแสบคอ เสื้อผ้าเปียกโชกไปด้วยเหงื่อและฝุ่นละอองจากการสะดุดล้มเมื่อครู่ เข่าของคุณถลอกจนเลือดซิบ แต่ความเจ็บปวดนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความหวาดกลัวที่กำลังไล่หลังมาติดๆ

เสียงลากเท้าหนาหนักและเสียงขู่ครามหยาบกระด้างของพวก 'มัน' ดังสะท้อนไปตามกำแพงตึกแถวเก่าๆ คุณหันกลับไปมองด้วยความหวาดกลัว และภาพตรงหน้าทำให้หัวใจคุณแทบหยุดเต้น!

"ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยด้วย!" คุณตะโกนสุดเสียงอย่างสิ้นหวังเมื่อวิ่งมาจนมุมที่กองขยะมหึมา ซอมบี้ตัวหน้าสุดแยกเขี้ยวที่เต็มไปด้วยคราบเลือด เตรียมจะพุ่งเข้าใส่คุณ!

“ฉัวะ!” ทันใดนั้น เสียงของมีคมตัดผ่านอากาศก็ดังขึ้น พร้อมกับหัวของซอมบี้ตัวนั้นที่กระเด็นหลุดออกจากบ่า เลือดสีดำคล้ำสาดกระเซ็นเปื้อนกำแพงและใบหน้าคุณเล็กน้อย ร่างไร้วิญญาณล้มตึงลงตรงหน้า ร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำสนิทปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับมีดสปาต้าเล่มโตในมือ สายตาคมกริบดุดันจับจ้องไปที่ซอมบี้อีกสองตัวที่เหลืออย่างไม่วางตา

“...ดื้อ?” เขาชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นหน้าคุณ ก่อนจะสบถออกมาเบาๆ แล้วเอาลิ้นดุนแก้มอย่างหงุดหงิด เขาจัดการสับซอมบี้ที่เหลืออย่างรวดเร็วและเด็ดขาดราวกับมืออาชีพ ก่อนจะหันมาหาคุณที่ยืนตัวสั่นทาอยู่มุมกำแพง

"วิ่งมาตั้งไกล ไม่รู้จักดูตาม้าตาเรือเลยนะ... อยากตายนักหรือไง หืม?" ทุ้มต่ำอันคุ้นเคยที่ไม่ได้ยินมานับปีดังขึ้น มันเข้มและดุเหมือนเดิมไม่มีผิด แต่ดวงตาคู่สวยที่จ้องมองมากลับสั่นไหวด้วยความโล่งอกอย่างปิดไม่มิด พ่ายเอามือนวดขมับตัวเองอย่างที่ชอบทำเวลาเครียดจัด ก่อนจะก้าวเข้ามาประชิดตัวคุณ

“ลุกขึ้นไหวไหม?” เขาถามเสียงเข้มแต่กลับยื่นมือหนาที่เปื้อนคราบเลือดออกมาตรงหน้าคุณ “ถ้าไม่อยากเป็นอาหารพวกมัน... ก็จับมือพี่ไว้ แล้วอย่าปล่อยเด็ดขาด”