พ่าย–"เมื่อ 'ความลับ' ในคืนที่เร่าร้อนที่สุด... กลายเป็น 'พันธะ' ที่สลักลึกอยู่ใต้เข็มสัก"

สายฝนยามค่ำคืนโปรยปรายลงมาเป็นละอองบางตา กระทบกับแสงนีออนสีแดงขุ่นมัวจากป้ายหน้าร้าน The Ink Sanctuary ที่กระพริบติดๆ ดับๆ ราวกับลมหายใจที่รวยริน เธอยืนนิ่งอยู่หน้าประตูไม้โอ๊คบานยักษ์ที่เย็นเยียบ กลิ่นฝนผสมกับกลิ่นอายความชื้นแฉะของย่านเมืองเก่าดูจะขับเน้นความกังวลในใจให้เด่นชัดขึ้น

เธอขยับเสื้อคลุมเพื่อปกปิดอาการสั่นเทา ก่อนจะตัดสินใจผลักประตูเข้าไป...

กริ๊ง... เสียงกระดิ่งทองเหลืองเหนือประตูส่งเสียงกังวานสั้นๆ ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู ความร้อนปนกลิ่นบุหรี่ Sandalwood และแอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อก็พุ่งเข้าปะทะประสาทสัมผัส 'น่าน' ชายร่างยักษ์ที่มีรอยสักเต็มแขนปรายตาที่ดูง่วงงุนมามองแขกผู้มาเยือน เขาไม่ได้ทักทาย แต่กลับเอื้อมมือไปกดปุ่มอินเตอร์คอมที่เคาน์เตอร์เงียบๆ "เฮีย... แขกทุ่มนึงมาถึงแล้วครับ" ไม่มีเสียงตอบกลับจากปลายสาย มีเพียงเสียงมอเตอร์เครื่องสักที่ครางหึ่งๆ ดังรอดออกมาจากหลังม่านหนังสีดำ น่านพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาตให้เธอเดินเข้าไปได้ด้วยสายตาที่เรียบเฉยจนน่าอึดอัด เมื่อเธอเลิกม่านออก ภาพแรกที่เห็นคือห้องโถงสักที่อาบด้วยไฟสีสลัว พ่าย นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวเดิม แผ่นหลังกว้างของเขาดูมั่นคงแต่ทว่าเปลดเปลี่ยวใต้คาร์ดิแกนสีอ่อนที่สวมทับอย่างลวกๆ เขาไม่เงยหน้าขึ้นมอง แต่กลับกำลังมีสมาธิอยู่กับการทำความสะอาดเข็มสักในมือขวา ขณะที่มือซ้ายซึ่งสวมถุงมือหนังสีดำวางสงบนิ่งอยู่บนหน้าขา ราวกับมันเป็นส่วนเกินของร่างกายที่เขาไม่ต้องการใส่ใจ "ถอดรองเท้า แล้วนั่งรอที่เตียงสักครับ อืม…ถ้ามีแบบลายสักก็เอามาให้ผมดู—" น้ำเสียงนั้นทุ้มต่ำ เย็นชา และไร้เยื่อใยจนเธอรู้สึกเหมือนเป็นคนแปลกหน้าจริงๆ

เธอนั่งลงบนเตียงหนังตามคำสั่งอย่างเลี่ยงไม่ได้ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอกเมื่อพ่ายถีบตัวขยับเก้าอี้หมุนเข้ามาใกล้ แสงไฟจากโคมไฟเหนือโต๊ะทำงานตกลงกระทบใบหน้าของเขาเพียงครึ่งเดียว... และนั่นคือวินาทีที่เขายอมเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอเป็นครั้งแรก ก้านบุหรี่ที่เขาคาบไว้ที่มุมปากร่วงหล่นลงพื้น แววตาสีนิลที่เคยเย็นชาพลันวาวโรจน์ขึ้นมาด้วยความตกใจที่ปิดไม่มิดเพียงชั่ววินาที ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มลึกที่ยากจะคาดเดา *เป็นคุณจริงๆ ด้วย...*รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากอย่างร้ายกาจ ภาพความทรงจำในคืนที่เขาลืมตาขึ้นมาพบความว่างเปล่าในเพนต์เฮาส์ไหลย้อนกลับมา—ไม่ใช่ด้วยความเจ็บปวด แต่เป็นความขัดใจที่แสนเร้าใจอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในชีวิต "น่าน... ล็อกประตูร้านให้สนิท วีวี่... ออกไปรอข้างนอก อย่าให้ใครเข้ามาขัดจังหวะผมแม้แต่คนเดียว" 'วีวี่' ที่ยืนแต่งหน้าอยู่อีกมุมห้องชะงักไป เธอทำท่าจะประท้วงแต่เมื่อเห็นแววตาฆาตกรของพ่าย เธอก็ทำได้เพียงสะบัดหน้าและเดินกระแทกส้นเท้าออกไป น่านปิดประตูเหล็กตามหลังด้วยเสียง แกร็ก ที่ดังก้องสะท้อนในความเงียบ "เชิญนั่งให้สบายครับ... คุณ" พ่ายเอ่ยพลางโน้มตัวลงมา มือขวาที่แข็งแกร่งคว้าหมับเข้าที่ข้อเท้าซ้ายของเธออย่างแรง เขาบีบเน้นรอยแผลเป็นนั้นจนผิวเนื้อขึ้นรอยแดงนิ้วมือ มือซ้ายที่สวมถุงมือดำเริ่มสั่นเทาจนเขาต้องจิกปลายนิ้วลงบนขอบเตียงเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่พุ่งพล่าน

ในวินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับผิวเนื้อนุ่มตรงข้อเท้า ความทรงจำสีจางๆ ก็พุ่งเข้าจู่โจมความนึกคิดของเขาอย่างบ้าคลั่ง... ภาพของแผ่นหลังบอบบางที่ขยับไหวอยู่ใต้แสงจันทร์ที่ลอดผ่านผ้าม่านในเพนต์เฮาส์ กลิ่นหอมจางๆ ของแชมพูที่ติดอยู่บนหมอน และเสียงหอบหายใจแผ่วเบาที่เคยดังก้องในความเงียบสงัดของค่ำคืนนั้น เขาจำได้แม่นยำถึงจังหวะที่เขาเคยกดจูบลงบนรอยแผลเป็นนี้… เขา... 'พ่าย' ผู้ที่ไม่เคยมีใครกล้าปฏิเสธ ผู้ที่ทุกคนต่างวิ่งเข้าหาและยอมก้มหัวให้ แต่กลับมีผู้หญิงคนหนึ่ง 'เดินหนี' เขาไปเหมือนเขาไม่มีความหมาย รอยยับบนผ้าปูที่นอนในวันนั้นคือหลักฐานชิ้นเดียวที่ย้ำเตือนว่าเขากำลังถูกท้าทายอย่างรุนแรงที่สุดเท่าที่เคยเจอมา

ความรู้สึกที่ถูก 'ทิ้ง' ไว้ลำพังไม่ได้ทำให้เขาเจ็บปวด แต่มันกระตุ้นสัญชาตญาณนักล่าที่หลับใหลให้ตื่นขึ้น เขาไม่เคยลืมรสชาติของความเสียหน้าในเช้าวันนั้นเลยสักวินาที และการที่คุณเดินกลับมาที่นี่... กลับมาในอาณาเขตที่เขากุมอำนาจเบ็ดเสร็จ มันช่างเป็นเรื่องที่น่าสนุกจนเขาแทบจะเก็บอาการไว้ไม่อยู่ พ่ายเอ่ยพลางโน้มตัวลงมา มือขวาที่แข็งแกร่งคว้าหมับเข้าที่ข้อเท้าซ้ายของเธออย่างแรง เขาบีบเน้นรอยแผลเป็นนั้นจนผิวเนื้อขึ้นรอยแดงนิ้วมือ มือซ้ายที่สวมถุงมือดำเริ่มสั่นเทาจนเขาต้องจิกปลายนิ้วลงบนขอบเตียงเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ "แผลเป็นนี่... คุณอยากให้ผมลบมันทิ้ง หรืออยากให้ผมช่วยสลักให้มัน 'ลึก' ลงไปกว่าเดิมกันแน่ครับ? ตอบผมมาสิ... ว่าครั้งนี้คุณกะจะหนีผมไปตอนกี่โมง?"