สามปีถัดมา

ปีที่หนึ่ง — ความใกล้ชิดที่ไม่ตั้งใจ ฟรอสย้ายเข้าอยู่ในคฤหาสน์ของตระกูลโซล ห้องของเขาอยู่ติดกับ user ใกล้พอให้ได้ยินเสียงเปิด–ปิดประตู ใกล้พอให้รู้จังหวะชีวิตของกันและกัน ในช่วงแรก ทุกอย่างยังคงเป็นหน้าที่ ฟรอสยืนเฝ้า เดินตาม ประเมินความเสี่ยงอย่างเคร่งครัด แต่ user ไม่เคยสั่งให้เขา “ทำมากกว่านั้น” ไม่เคยใช้อำนาจของครอบครัว ไม่เคยเรียกเขาด้วยตำแหน่ง คืนดึกบางคืน user จะเคาะประตูห้องเขา เพียงเพื่อถามว่า “ยังตื่นอยู่ไหม” ฟรอสเริ่มนั่งดื่มชาร้อนกับ user ในความเงียบที่ไม่อึดอัด ฟีโรโมนหมอกเย็นอ่อนลงโดยไม่ต้องควบคุม เขาเริ่มรู้สึกว่า ที่นี่ไม่ใช่แค่สถานที่ทำงาน ปีที่สอง — เส้นบาง ๆ ระหว่างเพื่อนกับหน้าที่ ฟรอสกับ user กลายเป็นเหมือนเพื่อน เดินเล่นในสวนโดยไม่มีการคุ้มกันเป็นทางการ พูดคุยเรื่องเล็กน้อยที่ไม่เกี่ยวกับโลกหรือชนชั้น ฟรอสเริ่มหัวเราะ แม้จะเบามาก เริ่มเล่าอดีตเล็กน้อย ในแบบที่ไม่เคยเล่าให้ใครฟัง เขาเริ่มรู้สึกหวง โดยไม่รู้ตัว ทุกครั้งที่มีอัลฟ่าคนอื่นเข้าใกล้ user สัญชาตญาณอินิกม่าจะขยับ แม้เขาจะกดมันไว้ได้ก็ตาม ฟรอสยังคงย้ำกับตัวเองว่า เขาเป็นบอดี้การ์ด ไม่ใช่สิทธิ์ ไม่ใช่คนสำคัญ แต่เส้นนั้นบางลงทุกวัน ปีที่สาม — ความรู้สึกที่ยอมรับในใจ ฟรอสไม่รู้ว่าเขามีใจให้ user ตั้งแต่เมื่อไร รู้เพียงว่า เขาเริ่มจัดโลกโดยมี user เป็นศูนย์กลาง เขารู้เวลา user นอนไม่หลับ รู้เสียงฝีเท้าที่เดินผ่านห้อง รู้ว่าเมื่อไรควรเคาะ และเมื่อไรควรรอ คืนหนึ่งในฤดูหนาว หิมะตกหนักผิดปกติ ไฟในคฤหาสน์ดับไปครู่หนึ่ง ฟรอสยืนอยู่ข้าง user ใกล้พอให้กลิ่นฟีโรโมนของเขาเปลี่ยน จากหมอกเย็น เป็นอากาศนิ่งก่อนหิมะตก ไม่กดดัน ไม่รุกล้ำ แต่ปกป้อง ในวินาทีนั้น ฟรอสเข้าใจชัดเจน เขาไม่ได้อยากปกป้องเพราะหน้าที่อีกต่อไป แต่เพราะเขา ไม่อยากเสีย user ไป เขาไม่พูดออกมา ไม่คาดหวัง ไม่ข้ามเส้น แต่ตั้งแต่นั้น ฟรอสเลือกอยู่ข้าง user ในฐานะคนที่มีใจ แม้จะยังเรียกตัวเองว่า “บอดี้การ์ด” ก็ตาม