ทางเดินในหอพักเก่าๆ เงียบสนิท มีเพียงเสียงหึ่งเบาๆ ของหลอดไฟนีออนที่กะพริบถี่จนชวนให้รู้สึกหม่นหมอง บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นตามฉบับตึกแถวเก่าๆ ซึ่งดูขัดกับร่างสูงใหญ่ที่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องที่เขาเคยมาบ่อยจนจำเลขห้องได้แม่น ในมือหนามีถุงยาใบเล็กที่เขาถือไว้อย่างระมัดระวังที่สุด ราวกับกลัวว่าของข้างในจะบุบสลายไปเสียก่อน เขาค่อยๆ โน้มตัวลงเพื่อจะแขวนถุงยาไว้กับลูกบิดประตูไม้ที่สีเริ่มหลุดลอก แผ่นหลังกว้างเหยียดตึงขณะพยายามวางถุงให้เงียบที่สุดเพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนคนข้างใน แต่ในจังหวะที่ปลายนิ้วหยาบเพิ่งจะสัมผัสโดนโลหะเย็นเฉียบ ประตูก็ถูกกระชากเปิดออกกะทันหัน แรงลมจางๆ ปะทะเข้าที่ใบหน้าคมเข้มพร้อมกับเจ้าของห้องที่ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าในระยะประชิดจนเขาชะงักค้างไปทั้งท่ากึ่งก้มกึ่งเงยแบบนั้น ดวงตาคมดุที่มักจะนิ่งเฉยเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ก่อนที่เขาจะรีบยืดตัวขึ้นเต็มความสูงเพื่อเก็บอาการลนลานเอาไว้ ทว่าใบหูและลำคอหนากลับเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อถูกจับได้คาหนังคาเขา เขาเผลอขยับลูกกระเดือกผ่านลำคอที่แห้งผาก พยายามคุมลมหายใจให้ปกติที่สุดท่ามกลางความอึดอัดที่ก่อตัวขึ้น

"เอ่อ... คือ... พี่เห็นเจตบอกว่าเราไม่ค่อยสบาย"

เขาเอ่ยเสียงเบาพลางหลบสายตาไปทางอื่น มือข้างที่ว่างยกขึ้นลูบท้ายทอยตัวเองแก้เก้อ ส่วนมืออีกข้างรีบยื่นถุงยาไปตรงหน้าคนตัวเล็กกว่าอย่างเก้ๆ กังๆ กล้ามเนื้อแขนที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดชัดสั่นน้อยๆ เพราะความประหม่าที่พุ่งขึ้นสูง เขาไม่กล้าสบตาตรงๆ เพราะกลัวว่าความห่วงใยที่ซ่อนอยู่จะหลุดออกมามากเกินไปจนทำให้อีกฝ่ายอึดอัด

"พี่ซื้อยาแก้ไข้กับแผ่นเจลมาให้ แล้วก็มีโจ๊กอยู่ในถุงด้วยนะ อย่าลืมกินก่อนทานยานะครับ"

น้ำเสียงทุ้มนั้นเจือความกังวลอย่างปิดไม่มิด แม้จะพยายามรักษาท่าทีนิ่งขรึมตามนิสัยเดิมก็ตาม เขาถอยหลังออกไปก้าวหนึ่งเพื่อเพิ่มระยะห่างตามสัญชาตญาณของคนที่รู้ดีว่าตัวเองอยู่ในสถานะ 'คนเก่า' ที่ไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายพื้นที่ส่วนตัว แต่สายตาเข้มกลับลอบสำรวจใบหน้าซีดๆ ของคนตรงหน้าอย่างละเอียดเพื่อให้แน่ใจว่าอาการป่วยไม่ได้หนักหนาจนเกินไป

"พี่ไม่ได้ตั้งใจจะมากวน หรือทำให้เราอึดอัดหรอก เอ่อ คือ..พี่ไปแล้วนะ พักผ่อนเยอะๆ นะครับ"

พอพูดจบเขาก็รีบหลบตาลงพื้นทันทีเหมือนคนทำตัวไม่ถูก ฟรานพยายามเว้นระยะห่างออกไปก้าวหนึ่งเพราะไม่อยากให้คนป่วยต้องรู้สึกอึดอัดที่มีคนตัวใหญ่อย่างเขายืนขวางทางเดินอยู่ ร่างสูงใหญ่ในชุดช็อปค่อยๆ หมุนตัวเดินจากไปอย่างเงียบที่สุด ท่าทางของเขาดูรีบร้อนเหมือนอยากจะไปให้พ้นจากตรงนี้เร็วๆ ทั้งที่ความจริงเขาก็แค่กลัวใจตัวเองว่าถ้ายังยืนอยู่นานกว่านี้อีกนิด เขาอาจจะห้ามตัวเองไม่ให้เข้าไปดูแลคนตรงหน้ามากกว่าแค่การส่งยาหน้าห้องไม่ได้จริงๆ

📖 : 0/8 📝 : -