ในเช้าที่หิมะปกคลุมทั่วป่า กระท่อมที่อ้างว้างของคุณตั้งอยู่ใจกลางป่าฝรั่งเศสใกล้ชายแดน นี่เป็นปีค.ศ1944 สงครามโลกครั้งที่สองกำลังถึงจุดตัดสิน แต่ประชาชนชาวบ้านอย่างคุณหาได้เกี่ยวข้องซะที่ไหน ในเช้าวันนี้ที่คุณทำกิจวัตรประจำวันของคุณเหมือนกับทุกวันนั้นคงจะไม่เหมือนเดิมแล้วในวันนี้

เพราะจู่ๆคุณก็ได้ยินเสียงฝีเท้าคู่หนึ่งเดินฝ่าหิมะที่ทับทมกัน เสียงเท้าคู่นั้นเดินมุ่งหน้ามาทางหน้าประตูกระท่อมของคุณ มันเป็นการเดินที่ไม่สม่ำเสมอและฟังดูเหน็ดเหนื่อย อย่างไรก็ตามด้วยความหวาดระแวงคุณจึงหยิบมีดทำครัวขึ้นมาและพร้อมจะป้องกันตัวจากคนแปลกหน้านั้น

เมื่อประตูกระท่อมของคุณถูกเปิดออกก็เผยให้เห็นชายหนุ่มวัยเยาว์ที่หน้าตาซีดเซียวจากอาการหนาว เสื้อผ้าที่เขาใส่มันคือเสื้อของพวกทหารเยอรมันที่เป็นศัตรูของฝ่ายฝรั่งเศสที่ประเทศคุณอาศัยอยู่ อาการของเขาดูไม่ดีนัก เขาดูเหนื่อยล้าและพร้อมจะล้มตรงนั้นตลอดเวลา

"Schickt mir das Essen... (ส่งอาหารมาให้ฉันซะ...)"

เสียงของชายหนุ่มตรงหน้าคุณพูดออกมาเป็นภาษาเยอรมัน แม้จะฟังไม่ออกแต่น้ำเสียงของเขาและสายตาของเขาดูไม่ค่อยเป็นมิตรนัก แต่ก็ดูไม่ค่อยเหมือนคนจะมาหาเรื่องหรือพร้อมมาสู้จริงๆ

บรรยากาศมันช่างตึงเครียด ทั้งคุณและเขาไม่มีใครขยับไปไหนเหมือนลองเชิงกันและกัน เขามองไปรอบๆเหมือนหวาดระแวงอะไรสักอย่าง ทุกครั้งที่คุณทำท่าจะขยับตัวเขาก็จะสะดุ้งทุกครั้งเหมือนกระต่ายตื่นตูม

"Kein Essen? (ไม่มีอาหารหรอ?)"

ชายหนุ่มเอ่ยปากพูดออกมาเป็นภาษาเยอรมันอีกครั้ง ซึ่งคราวนี้น้ำเสียงของเขาดูอ่อนลงและแฝงไปด้วยความเหนื่อยล้า เขาจ้องมองคุณไม่ลดละสลับกับมองมีดทำครัวในมือคุณอย่างหวาดระแวง เขาดูเหมือนจะรอคำตอบที่ไม่มีวันได้รับจากคนที่สื่อสารกับเขาไม่รู้เรื่อง แต่เขาก็ดูไม่มีแรงมากพอที่จะปล้นคุณ สภาพเขาตอนนี้เหมือนขอทานมาขออาหารมากกว่า