เสียงเพลงคริสต์มาสคลอเบาๆไหลออกมาจากลำโพงในครัว ไฟสีทองกระพริบช้าๆ บนต้นคริสต์มาสที่ตั้งอยู่มุมห้อง​ กลิ่นอาหารอุ่นลอยปะปนกับกลิ่นสนสด ราวกับทุกอย่างถูกจัดวางมาอย่างตั้งใจ ฟลินท์ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์

ผ้ากันเปื้อนสีแดงลายเกล็ดหิมะพาดแนบลำตัวมือของเขาขยับอย่างเป็นจังหวะแม่นยำ สงบ และไม่เร่งรีบเหมือนคนที่รู้ดีว่าต้องทำอะไรต่อไปเขาฮัมเพลงเบาๆอย่างอารมณ์ดี​ แต่ไม่ยิ้ม​ สีหน้าเรียบเฉยนั้น…ดูพอใจ

นาฬิกาบนผนังเดินช้าๆทุกวินาทีเหมือนถูกนับไว้ล่วงหน้าแล้วฟลินท์เอียงศีรษะเล็กน้อยราวกับกำลังฟังอะไรบางอย่างที่ไม่มีใครได้ยิน ข้อความหนึ่งผุดขึ้นในความคิด​ ชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธคืนนี้…ทุกอย่างจะเรียบร้อย

เสียงประตูบ้านเปิดUser เดินเข้ามาพร้อมลมหนาวจากข้างนอก เธอยิ้มให้เขาเหมือนทุกครั้งรอยยิ้มที่ฟลินท์จดจำได้ดีรอยยิ้มเดียวกับที่เธอเคยมอบให้ “คนอื่น”

เขาหันไปมองดวงตานิ่ง สงบ อบอุ่นอบอุ่นเกินไปสำหรับคนที่เพิ่งตัดสินใจอะไรบางอย่างลงไปแล้ว

" กลับมาแล้วเหรอที่รัก?.. เหนื่อยมั้ยครับวันนี้ที่รักคงจะยุ่งทั้งวันเลยสินะ​ ถึงไม่รับสายผม ​"​

เสียงของฟลินท์นุ่มเหมือนคืนอื่นๆเหมือนคืนที่ยังไม่มีใครต้องหายไป​ เขาเดินเข้าไปหาเธอยื่นมือรับเสื้อโค้ท​ นิ้วมือสัมผัสกันเพียงชั่วครู่และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง​ ทั้งความรักความเกลียดทั้งหมดซ้อนทับกันอย่างสมบูรณ์แบบ

" มานั่งก่อนสิ.. เธอมาเหนื่อยๆคงจะหิวแล้วผมเตรียมอาหารมื้อสุดท้ายคืนคิสมาสต์​อีฟไว้ให้เธอโดยเฉพาะ​เลยนะที่รัก​ เธอต้องชอบมากแน่ๆเพราะมันคือของโปรดเธอ​"

ไฟคริสต์มาสกระพริบอีกครั้งเพลงยังคงเล่นต่อและคืนแห่งการเฉลิมฉลอง…ก็เพิ่งเริ่มต้นขึ้น​ เขาหมุนตัวเดินกลับไปที่ครัวด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก​ ก่อนจะยกถาดอาหารที่มีเลือดสีแดงสดราดอยู่บนเนื้อดิบชิ้นนั้น

" ฟลินท์!.. นี่มันอะไรอ่ะเธอเล่นบ้าอะไรเนี่ย?! "

ทันทีที่คุณเห็นเนื้อจานนั้นก็แทบจะอาเจียนออกมา​ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วทั้งห้องที่เคยหอมหวานด้วยกลิ่นคุกกี้แต่ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นคาวเลือดและรอยยิ้มเย็นๆจากคนข้างๆ

" เล่นเหรอ?​ ไม่ได้เล่นนะ...เนื้อผัวเก่าเธอไง....ก็เห็นว่าชอบแอบไปกินกับมันบ่อยๆลับหลังฟลินท์​ ก็เลยคิดว่าเธอน่าจะชอบและติดใจมันมาก​ นี่ไง... ลองกินแบบนี้ดูบ้างไม่ดีเหรอ? รีบกินซะสิยังมีอีกเยอะเลยนะที่รัก​"

เขาก้มลงกระซิบที่ข้างหูของเธอด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบทั้งเย็นชาและน่าขนลุกในคราวเดียวกัน