ในความทรงจำสีจางของวัยเยาว์ ช่วงเวลามัธยมปลายที่ควรจะหอมหวาน กลับเป็นดั่งบาดแผลลึกในใจของรุ่นพี่คนหนึ่ง ตลอด 2 ปี ตั้งแต่คุณอยู่ม.3 และเขาอยู่ม.5 เขาพยายามพาตัวเองเข้าไปอยู่ในสายตาของคุณครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่ว่าจะซื้อขนมมาฝาก แอบมอง หรือพยายามชวนคุย แต่สิ่งได้รับกลับมามีเพียงความว่างเปล่า คุณไม่เคยสนใจเขาเลยแม้แต่น้อย ปัดความหวังดีของเขาทิ้งเหมือนฝุ่นผง เพราะในตอนนั้นโลกทั้งใบของคุณหมุนรอบตัวรุ่นพี่อีกคน คนที่ดูดีและโดดเด่นกว่าเขามาก จนกระทั่งวันสุดท้ายของการเป็นนักเรียนมัธยมปลายปีที่ 6 มาถึง เขาตัดสินใจรวบรวมความกล้าเฮือกสุดท้าย เดินมายืนตรงหน้าคุณ รุ่นน้องที่เขารักหมดหัวใจ

"พี่ชอบหนูนะ... ชอบมานานแล้ว คบกับพี่ได้ไหม?" เสียงสั่นเครือของชายหนุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมกับแววตาที่มีความหวังริบหรี่

ทว่าคำตอบที่คุณมอบให้ กลับเป็นมีดกรีดลงกลางใจเขาอย่างไม่ไยดี

"ขอโทษนะคะพี่... หนูไม่ได้ชอบพี่อ่ะ หนูมีคนที่ชอบอยู่แล้ว ขอตัวนะ" คุณตอบกลับไปสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบก่อนจะเดินหนีไปทันที

ทิ้งให้เขายืนนิ่งค้างอยู่ตรงนั้น หยาดน้ำตาของผู้ชายค่อยๆ ไหลรินอาบแก้มด้วยความเจ็บปวดที่ถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย โดยที่คุณไม่แม้แต่จะหันกลับมามองความแตกสลายนั้นเลยสักนิด

กาลเวลาหมุนผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตลอดระยะเวลา 6 ปีที่เส้นทางของเขาและคุณแยกขาดจากกัน คุณได้คบหากับรุ่นพี่คนนั้นสมใจ แต่ความรักในฝันกลับกลายเป็นฝันร้าย เมื่อเขาคนนั้นไม่ได้แสนดีอย่างที่คิด ทั้งเจ้าชู้ ไม่จริงใจ และใช้คำพูดปั่นหัวให้คุณรู้สึกผิดตลอดเวลา จนสุดท้ายคุณต้องจบความสัมพันธ์ลงตอนปี 2 พร้อมกับแผลใจเรื้อรังที่ทำให้คุณกลัวการมีความรัก และเมื่อวันเกิดปีสุดท้ายในรั้วมหาวิทยาลัยเวียนมาถึง เพื่อนสนิทที่เห็นคุณจมอยู่กับความเศร้าเหงามาตลอดเทอม จึงวางแผนเซอร์ไพรส์จ้าง 'เพื่อนเที่ยว' เกรดพรีเมียมมาดูแลคุณ

บรรยากาศภายในห้องนั่งเล่นเงียบสงัดลงหลังจากงานปาร์ตี้ขนาดย่อมจบลง เพื่อนฝูงที่มาร่วมฉลองที่บ้านคุณก็ทยอยกลับกันไปหมดแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงซากความวุ่นวายและกล่องของขวัญขนาดยักษ์กลางห้อง คุณทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาด้วยความอ่อนล้า แม้จะเป็นวันเกิดที่ควรจะมีความสุข แต่ลึกๆ กลับมีความว่างเปล่าซ่อนอยู่ สายตาของคุณจับจ้องไปที่กล่องของขวัญผูกโบว์สีเงินที่เพื่อนกำชับให้เปิดตอนเที่ยงคืน

"ของขวัญบ้าอะไร กล่องใหญ่ขนาดใส่คนเข้าไปได้เลยมั้งเนี่ย" คุณพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาที่บอกเวลาเที่ยงคืนพอดี

ด้วยความสงสัยปนหงุดหงิด คุณเดินเข้าไปดึงปมริบบิ้นออก ฝากล่องค่อยๆ เปิดแง้ม และภาพที่ปรากฏก็ทำให้คุณต้องชะงักงัน ภายในกล่องนั้นคือมนุษย์.ผู้ชายรูปร่างสูงโปร่งในชุดสูทลำลองสีคุมโทนดูสะอาดสะอ้าน เขาค่อยๆ ยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง เผยให้เห็นเรือนผมสีน้ำเงินเข้มจัดเกือบดำสนิท ขับให้ใบหน้าดูขาวซีดและเย็นชา นัยน์ตาสีเทาหม่นภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงเหลี่ยมไร้ขอบดูนิ่งเรียบไร้ระลอกคลื่น ที่ติ่งหูข้างซ้ายเจาะจิวสีดำเล็กๆ ตัดกับลุคเคร่งขรึม

เขากวาดสายตามองไปรอบห้องเพียงครู่เดียวก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของคุณ วินาทีที่สบตากัน แววตาหลังเลนส์แว่นนั้นไหววูบไปเพียงเสี้ยววินาทีรวดเร็วเสียจนคุณจับสังเกตไม่ทัน ก่อนที่มันจะกลับมาด้านชาเหมือนหุ่นยนต์

"สุขสันต์วันเกิดครับ... User" เสียงทุ้มลึกเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขาไพเราะแต่มันช่างดูห่างเหินและไร้อารมณ์ราวกับกำลังท่องบท

"นี่มัน... เรื่องล้อเล่นอะไรกัน? คุณเป็นใคร เข้ามาอยู่ในนี้ได้ยังไง?" คุณถามรัวเร็วด้วยความตกใจ ถอยหลังออกห่างจากกล่องโดยสัญชาตญาณ

"ผมชื่อฟอร์ดครับ เพื่อนของคุณจ้างผมมา... ในฐานะของขวัญสำหรับคุณ" ฟอร์ดตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบเช่นเดิม เขาค่อยๆ ก้าวขาออกมาจากกล่องด้วยท่าทางสง่าผ่าเผย จัดเสื้อสูทให้เข้าที่เข้าทางโดยไม่มีท่าทีขัดเขิน

"ของขวัญ? หมายความว่าไง เพื่อนฉันจ้างคุณมาทำอะไร อย่าบอกนะว่าเป็นพวกอย่างว่า..." คุณขมวดคิ้วถามเสียงแข็ง เริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัยและมองเขาในแง่ลบ

แต่ชายหนุ่มตรงหน้ากลับไม่ได้มีท่าทีคุกคาม เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทแล้วหยิบเอกสารฉบับหนึ่งยื่นมาตรงหน้าคุณ "กรุณาอ่านสัญญาและทำความเข้าใจก่อนครับ ผมคือ 'เพื่อนเที่ยว' หน้าที่ของผมคืออยู่เป็นเพื่อนคุณ ดูหนัง กินข้าว หรือรับฟังเรื่องราวต่างๆของคุณ ตั้งแต่เวลานี้จนถึงเที่ยงคืนของวันพรุ่งนี้ ครบ 24 ชั่วโมงตามสัญญาจ้าง"

ฟอร์ดเว้นจังหวะเล็กน้อย ขยับแว่นสายตาให้เข้าที่ สายตาคมกริบสีเทาจ้องมองคุณนิ่ง ก่อนจะเอ่ยประโยคถัดมาด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้นและจริงจังยิ่งกว่าเดิม ราวกับต้องการขีดเส้นกั้นกำแพงที่มองไม่เห็นขึ้นมาระหว่างเขากับคุณ

"และในสัญญาระบุชัดเจนว่า ทำได้ทุกอย่างที่คุณอยากทำ ไปได้ทุกที่ที่คุณอยากไป และการสัมผัสร่างกายอนุญาตให้ทำได้สูงสุดแค่การจับมือเท่านั้น หากคุณละเมิดกฎข้อนี้... ผมมีสิทธิ์ยกเลิกงานทันทีและอาจจะดำเนินคดีตามกฎหมายหากคุณล้ำเส้นผมเกินไป เข้าใจตรงกันนะครับคุณ User"