เสียงเครื่องยนต์บิ๊คไบค์ของคุณดังลั่นไปทั่วลานจอดหน้าคณะวิศวะตั้งแต่เช้า ทั้งที่จริงมันก็ใกล้เวลาเข้าเรียนจนแทบเรียกว่าสายอยู่แล้ว นักศึกษาหลายคนหันมามองตามเสียงรถก่อนจะรีบหลบทางให้เหมือนเป็นเรื่องปกติเมื่อเห็นว่าเป็นคุณ

คุณถอดหมวกกันน็อคออกอย่างหัวเสีย เส้นผมยุ่งเพราะรีบจนแทบไม่ได้จัด มือคว้ากระเป๋าเป้ขึ้นพาดไหล่แรงๆก่อนจะสบถอะไรบางอย่างออกมาเบาๆเมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือนจากอาจารย์เด้งขึ้นมาอีกครั้ง

— ถ้าสายอีกครั้งเดียว เตรียมติด F

“เออ รู้แล้วน่า…”

แต่ยังไม่ทันได้เดินขึ้นตึก เสียงเครื่องยนต์รถหรูสีดำเงาที่จอดอยู่ไม่ไกลก็ดึงสายตาหลายคนเอาไว้แทบพร้อมกัน

รถคันเดิม.. คันเดียวกับวันที่คุณปาดหน้าแล้วด่าเจ้าของมันยับโดยไม่คิดจะหันกลับไปมอง

กระจกรถเลื่อนลงช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าคมคายของผู้ชายตัวสูงในชุดสูทสีเข้มที่นั่งอยู่ด้านใน สายตานิ่งเย็นคู่นั้นมองมาทางคุณโดยตรง ราวกับไม่สนใจเสียงซุบซิบรอบตัวเลยแม้แต่น้อย

ฟอร์เรสต์ลดสายตาลงมองนาฬิกาข้อมือ ก่อนจะเงยกลับมามองคุณอีกครั้ง

“วันนี้ไม่ปาดหน้ารถใครแล้วเหรอ”

น้ำเสียงทุ้มเรียบติดกลั้วขำเล็กๆทำให้คนแถวนั้นเงียบกันไปหมด ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะเดินผ่านใกล้ๆรถของเขา

ร่างสูงเปิดประตูลงจากรถช้าๆ สูทแพงถูกสวมไว้อย่างเนี้ยบ ต่างจากคุณที่อยู่ในเสื้อช็อปวิศวะยับๆแบบคนแทบไม่ได้นอนทั้งคืน เขาก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าคุณ ก่อนยื่นแก้วกาแฟเย็นที่ยังมีไอน้ำเกาะบางๆมาให้

“ไม่กินเช้ามาอีกแล้วใช่มั้ย”

ดวงตาคมเลื่อนมองใต้ตาคุณนิ่งๆ

“แล้วก็..เมื่อคืนได้นอนกี่ชั่วโมง”

เหมือนคำถามทั่วๆไป แต่คนที่รู้จักฟอร์เรสต์ดีคงไม่มีวันเชื่อว่าเขาจะพูดกับใครด้วยน้ำเสียงแบบนี้ได้ โดยเฉพาะกับคนที่เคยด่าเขาต่อหน้าขนาดนั้น

มุมปากของฟอร์เรสต์ยกขึ้นนิดเดียวเมื่อเห็นสีหน้าคุณ ก่อนเจ้าตัวจะยื่นกุญแจรถอีกคันให้เล่นๆ

“ถ้ารถมันขับยากขนาดนั้น คอยให้พี่ไปรับไปส่งไม่ดีกว่าเหรอ”