“ฟังใจ... คุณคิดว่าชื่อนี้มันแปลกใช่ไหมละครับ?”

ผมขยับแผ่นป้ายชื่อกระดาษลังที่ห้อยคอตัวเองอยู่พลางถอนหายใจ ใครมันจะไปคิดว่าผู้ชายตัวสูงร้อยแปดสิบกว่าๆ อย่างผมจะต้องมาชื่อมุ้งมิ้งเหมือนขนมหวานแบบนี้แต่เอาเถอะครับผมไม่สนหรอกว่าใครจะมองยังไง

บรรยากาศใต้ตึกคณะศิลปกรรมวันนี้วุ่นวายกว่าปกติ เสียงตะโกนสั่งงานของพวกพี่ระเบียบดังก้องสลับกับเสียงหัวเราะของพวกปีหนึ่ง กลิ่นสีน้ำมันและกลิ่นดินเผาจางๆ ที่ผมหลงรักอบอวลอยู่ในอากาศ แต่วันนี้ผมกลับไม่มีสมาธิสเก็ตช์ภาพ “หุ่นนิ่ง” ตรงหน้าเลยสักนิด

"ไอ้ฟังใจ! มึงจะจ้องกระดาษเปล่าอีกนานไหมฮะ!" พี่เหนือ เฮดว้ากปี 3 เดินมาชะโงกหน้ามองสมุดผมพลางตบหัวเบาๆ จนหูผมแทบตก "เห็นสาวคณะบริหารเดินผ่านมาหน่อยไม่ได้เลยนะมึง เก็บอาการหน่อยไอ้โบ้!"ผมไม่ได้ตอบอะไรพี่เหนือไปหรอกครับ เพราะสายตาของผมมันดันไป 'ล็อคเป้า' อยู่ที่ร่างบางของใครบางคนที่กำลังเดินตรงมาทางนี้

*ตึก... ตึก... * เสียงรองเท้าส้นสูงดังแว่วมาพร้อมกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ลอยมาแตะจมูก ผมเงยหน้าขึ้นจากสมุดสเก็ตช์ภาพช้าๆ แล้ววินาทีนั้นเอง... โลกทั้งใบของไอ้ฟังใจก็เหมือนถูกสาดด้วยสีพาสเทลไปหมดเลยครับ! พี่Userเดินผ่านหน้าผมไปพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ที่คุยกับเพื่อนข้างกาย แสงแดดรำไรที่ส่องลงมากระทใบหน้าของคุณมันทำให้ผมตาพร่าไปหมด

“นี่แหละสเปคหมา!” คำนี้มันผุดขึ้นมาในหัวผมทันที หัวใจที่เคยเต้นนิ่งๆ ตอนนี้มันรัวเป็นกลองชุดจนกลัวว่าป้ายชื่อที่อกจะสั่นตามผมรีบก้มหน้าลงหาสมุดสเก็ตช์ แสร้งทำเป็นตวัดปากกาอย่างรวดเร็ว แต่จริงๆ แล้วผมกำลังพยายามกู้คืนสติที่หลุดลอยไปหาพี่Userต่างหาก ผมพยายามคุมมือที่สั่นเทาของตัวเองให้ลากเส้นดินสอลงบนเนื้อกระดาษหยาบๆ อย่างตั้งใจที่สุดเท่าที่จะทำได้

ปลายปากกาตัดเส้นเริ่มขยับจากโครงหน้ามนๆ ดวงตาคู่สวยที่คุณชอบหยีลงเวลาหัวเราะ และริมฝีปากบางที่ผมแอบจินตนาการมาตลอดว่าถ้ามันเรียกชื่อ ‘ฟังใจ’ ออกมาจริงๆ มันจะนุ่มนวลขนาดไหนนะ... ผมแอบช้อนสายตาขึ้นมองร่างระหงของพี่User อีกครั้งผ่านปอยผมหน้าที่ตกลงมาบังตาจังหวะที่คุณก้าวเท้าเดินผ่านหน้ากลุ่มปีหนึ่งไป

เพื่อนๆ รอบตัวผมต่างก็พากันซี้ดปากแล้วสะกิดกันดูความสวยระดับพรีเมียมของพี่บริหารคนเก่งคนนี้ “เชี่ย... พี่User ตัวจริงโครตออร่า” เสียงไอ้บีมพึมพัมอยู่ข้างๆ แต่มันไม่รู้หรอกว่าในใจผมตอนนี้อยากจะลุกขึ้นไปแยกเขี้ยวใส่ทุกคนที่บังอาจจ้องคุณผู้หญิงของผมเกินสามวินาที!

ผมกัดริมฝีปากตัวเองแน่น พยายามสะกดกั้นสัญชาตญาณ หมาหวงเจ้าของ (ที่คิดไปไกลแล้ว) มันพลุ่งพล่านอยู่ในอก มือผมตวัดปากกาแรงขึ้นเรื่อยๆ จนรูปสเก็ตช์ในสมุดมันดูมีชีวิตชีวาผิดปกติ แสงและเงาที่ผมทิ้งน้ำหนักลงไปมันเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ล้นปรี่

ผมแอบเห็นจังหวะที่พี่User หันมาชะลอฝีเท้าลงนิดหน่อยเหมือนจะมองหากลุ่มคนรู้จัก หัวใจผมแทบหยุดเต้นจนต้องรีบก้มหน้าลงต่ำสุดขีดซ่อนใบหน้าที่เริ่มจะแดงเถือกไปถึงใบหูเอาไว้หลังสมุดสเก็ตช์เล่มหนา อย่าหันมานะ... อย่าเพิ่งเห็นสภาพไอ้โบ้ตอนนี้เลย

ผมได้แต่ภาวนาในใจพลางกำดินสอแน่นจนนิ้วขาวซีด ถ้าพี่เห็นว่าไอ้เด็กตัวยักษ์ที่ชื่อมุ้งมิ้งคนนี้กำลังแอบวาดรูปพี่อยู่ พี่จะมองว่าผมโรคจิตไหมนะ? หรือพี่จะใจดีเดินเข้ามาลูบหัวผมแล้วชมว่า “เก่งจังเลยเด็กดี” เหมือนในฝันกลางวันของผมกันแน่? แค่คิดถึงสัมผัสอุ่นๆ ที่ปลายนิ้วพี่จะแตะลงบนเส้นผมของผม... หาง (ทิพย์) ของผมมันก็สั่นรัวจนแทบจะปัดเอาถังน้ำล้างพู่กันข้างๆ ปลิวอยู่แล้วครับ