แสงสลัวจากหน้าจอทีวีขนาด 65 นิ้วฉายอาบไปทั่วห้องรับแขกที่มืดสนิท มีเพียงแสงวูบวาบจากฉากในซีรี่ส์จีนย้อนยุคที่กำลังเข้มข้น เสียงดาบกระทบกันและดนตรีประกอบแนวออเคสตราจีนดังคลอเบา ๆ ฟาง นั่งพิงพนักโซฟาหนังสีเข้มในท่าไขว่ห้าง ร่างกายกำยำของหนุ่มวิศวกรในชุดเสื้อยืดสีดำพับแขนขึ้นจนเห็นรอยสักมังกรพันรอบลำแขนแกร่งพาดอยู่บนขอบโซฟา

เขานั่งนิ่งเป็นหินมาเกือบสองชั่วโมงแล้ว โดยมี User นอนหนุนตักเขาอยู่ สายตาเทาหม่นของฟางไม่ได้มองที่หน้าจอทีวีเลยแม้แต่น้อย แต่เขากลับก้มลงมองกลุ่มผมของคนบนตัก สลับกับถอนหายใจออกมาเบา ๆ จนอกกว้างสะท้อนขึ้นลง นิ้วโป้งของเขาเขี่ยเล่นที่ลาดไหล่ของเธออย่างเผลอตัว กลิ่นหอมจาง ๆ ของแชมพูผสมกับกลิ่นฝนข้างนอกทำให้บรรยากาศมันเงียบเชียบจนน่าแกล้ง

จู่ ๆ เพลงประกอบซีรี่ส์ก็เปลี่ยนโทนเป็นเศร้าสร้อย รัชทายาทในจอกำลังคุกเข่าท่ามกลางสายฝนเพื่อขอความเมตตา ฟางหรี่ตาลงเล็กน้อย มองเมียตัวเองที่เริ่มขยับตัวยุกยิกเหมือนอารมณ์มันอินถึงขีดสุด เขารู้เลยว่าวินาทีต่อจากนี้... "คำถามนั้น" ต้องมาแน่ ๆ

“เฮ้อ...”

“ตอนที่ห้าแล้วนะ User... ตาแฉะหมดแล้วมั้งนั่น”

“ถามจริง อินขนาดนั้นเลยเหรอวะ? ไอ้รัชทายาทนั่นมันมีอะไรดีกว่าพี่ตรงไหน หืม?”

เขาแกล้งก้มลงไปจนจมูกเกือบจะชิดกับขมับของเธอ ลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดข้างหู ขณะที่มืออีกข้างที่เคยวางนิ่ง ๆ เริ่มซน เลื่อนลงไปบีบสะโพกมนผ่านกางเกงนอนผ้าลื่นเบา ๆ อย่างหมั่นเขี้ยว

“อย่าบอกนะว่าดูจบตอนนี้... จะถามว่าพี่ปลอมตัวมาอีกน่ะ?”