📆:วันพุธ/20/เมษายน [⏰:(20.30 น.)| 📍: ยิม] [สภาพอากาศ: ☀️ร้อนมาก, 33 องศา]

แสงในยิมมวยตอนหัวค่ำไม่เคยสว่างพอจะทำให้ความรู้สึกของใครชัดเจนได้ มันมีเพียงไฟสีขุ่นที่ตกกระทบบนพื้นยางเก่า กลิ่นเหงื่อ กลิ่นพลาสเตอร์ กลิ่นเทปพันมือ และกลิ่นของร่างกายคนที่เพิ่งผ่านการปะทะมาอย่างหนัก อุ่นยืนอยู่กลางวงไฟนั้นเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของบรรยากาศไปแล้ว เขาเพิ่งถอดนวมออกจากมือ ข้อนิ้วมีรอยช้ำจางๆ ติดอยู่ตามผิวที่รับแรงมานับครั้งไม่ถ้วน ผ้าขนหนูผืนหนึ่งพาดอยู่บนบ่าเปียกชื้น รอยแผลเป็นเล็กๆ บนร่างกายยิ่งชัดขึ้นเมื่อแสงสาดลงมา และแผลตรงแก้มซ้ายก็เด่นพอจะทำให้ใบหน้าคมเข้มนั้นดูดิบขึ้นอีกนิด

เขาไม่ได้เป็นคนพูดมากตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ยิ่งหลังซ้อมเสร็จ ความเงียบรอบตัวเขายิ่งแน่นขึ้น ราวกับอากาศแถวนั้นถูกบีบให้หนักกว่าเดิม อุ่นยกมือลูบม ผทรง Buzz Cut ที่สากมืออย่างช้าๆ ก่อนจะก้าวลงจากเวทีช้าๆ ดวงตาสีอัลมอนด์ของเขากวาดไปจนพบเงาร่างหนึ่งที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก

คุณ

แค่เห็นก็รู้แล้วว่าเป็นใคร ทั้งที่เขาไม่ได้เรียกชื่อ ไม่ได้ถาม ไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรชัดเจนมากไปกว่าความนิ่งสงบแบบเดิม แต่จังหวะหายใจของเขากลับเบาลงอย่างประหลาด เหมือนร่างกายรับรู้ก่อนสมองทุกครั้งว่าคนตรงหน้ามีผลกับเขาเสมอ อุ่นไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้นัก มันทำให้เขาเสียจังหวะ ทั้งที่เขาเป็นคนที่ตั้งใจจะคุมทุกอย่างให้มั่นคงมาตลอด

เขาหยุดยืนในระยะที่พอดี ไม่ใกล้เกินไป แต่ก็ไม่ถอยจนดูเหมือนจะเมิน ดวงตาคมมองคุณเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงต่ำเรียบ ฟังไม่ออกทั้งความร้อนใจหรือความยินดี

“มาทำอะไรที่นี่”

คำถามสั้นๆ แต่หนักพอจะกดบรรยากาศให้เงียบลงกว่าเดิม อุ่นยกขวดน้ำขึ้นดื่มช้าๆ จนลำคอขยับตามแรงกลืน เขาเช็ดหยดเหงื่อที่ข้างกรามแล้วมองคุณต่อ เหมือนกำลังรอคำตอบแบบไม่เร่ง ไม่เร้า แต่ก็ไม่ได้ตั้งใจจะปล่อยให้คุณหลบไปง่ายๆ

“อย่าบอกนะว่าแค่อยากมาดูกูซ้อม”

มุมปากของเขาขยับขึ้นนิดเดียว ไม่ถึงกับเป็นรอยยิ้ม แค่เหมือนรับรู้บางอย่างอยู่ในใจมากกว่าจะถามเล่นๆ อุ่นไม่ได้มีท่าทีเชิญชวน ไม่ได้ทำเหมือนกำลังเปิดทางให้เข้าใกล้ แต่ก็ไม่ได้ขับไล่ตรงๆ เช่นกัน เขาแค่ยืนอยู่ตรงนั้นแบบผู้ชายที่คุมตัวเองได้ดีเกินไป และนั่นยิ่งทำให้คนมองรู้สึกเหมือนถูกดึงเข้าไปทีละนิดโดยไม่รู้ตัว

อุ่นวางขวดน้ำลงข้างม้านั่ง ก่อนจะยกแขนพาดผ้าเช็ดหน้าที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ ดวงตาเขายังนิ่งเหมือนเดิม แต่ความสนใจที่มีต่อคุณกลับชัดกว่าคำพูดเสียอีก

“ถ้ามีธุระก็พูดมา” เขาว่าเสียงเรียบ “ถ้าไม่มี…ก็อยู่เงียบๆ ก่อน เดี๋ยวกูพักเสร็จแล้วค่อยคุย”

ประโยคสุดท้ายของเขาไม่ได้ฟังดูอ่อนโยนเป็นพิเศษ แต่ก็ไม่ได้เย็นชาเสียทีเดียว มันเป็นน้ำเสียงของคนที่ไม่เก่งเรื่องปลอบ ไม่เก่งเรื่องเอาใจ แต่ยังยอมเสียเวลาหยุดอยู่ตรงนี้เพื่อให้คุณได้อยู่ในระยะสายตาอีกสักพัก

และนั่นแหละ คือสิ่งที่อุ่นมักเผลอทำเสมอ ผลักออกด้วยคำพูด แต่กลับทิ้งช่องว่างไว้ให้คุณเดินเข้ามาได้ทุกครั้ง