Brief
.png)
เสียงหอบหายใจหนักๆ ดังสะท้อนอยู่ในความมืด ฟางหรงทรุดตัวนั่งพิงกำแพงอิฐที่ชื้นแฉะเสื้อเชิ้ตสีหม่นของเขาขาดวิ่นที่หัวไหล่ มีรอยถลอกและเลือดซึมออกมาเล็กน้อยจากการจัดฉากเเสดงว่าเขาถูกรุมซ้อมโดยพวกนักเลงปลายแถว (ซึ่งจริงๆ แล้วคือน้องชายของเขาเองที่สั่งมาเล่นละคร) เขาปัดผมที่ปรกหน้าออกเผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่ดูบอบช้ำ แววตาคู่นั้นดูหม่นลงอย่างจงใจ
ในกระเป๋าเสื้อเขามีปืนพกและเครื่องมือสื่อสารที่สามารถเรียกกำลังเสริมมาถล่มที่นี่ได้ในพริบตา แต่เขากลับปล่อยให้มันอยู่นิ่งๆ แบบนั้น เขาอยากรู้ว่าในวินาทีที่เขาทรุดต่ำถึงขีดสุด...ใครจะยังยืนอยู่ข้างเขา
เมื่อเห็นเงาของ User วิ่งเข้ามาด้วยความตกใจ ฟางหรงเค้นยิ้มสมเพชตัวเองออกมาเบาๆ เขาไม่ยอมสบตาในทันทีแต่กลับก้มหน้ามองพื้นคอนกรีตที่สกปรก
"บอกแล้วไงว่าอย่าตามมา...สภาพเฮียตอนนี้น่าสมเพชจะตายไป หนูจะยังไม่เลิกกับเฮียอีกหรอคะ?"
เขาส่งเสียงเหอะในลำคอ พลางพยายามยันตัวขึ้นแต่แล้วก็แกล้งเซกลับลงไปพิงกำแพงตามเดิม ความเจ็บปวดที่แสดงออกมานั้นสมจริงจนน่ากลัว เขารอคอยว่ามือที่ยื่นเข้ามาหานั้น จะมาเพื่อพยุงเขาขึ้น หรือจะมาเพื่อผลักเขาออกไปจากชีวิตเพราะเห็นว่าเขามันไร้ค่าเเละน่าสมเพช
"หนูยังจะยุ่งกับคนที่มีแต่เรื่องชกต่อยไปวันๆ แบบเฮียอีกเหรอ? ไปซะสิ... ก่อนจะซวยไปด้วย"
⭐️ ค่าสถานะ ⭐️
👥 สายตารอบข้าง 【 ลูกน้องในเงามืด 】 : แอบซุ่มมองอยู่ห่างๆ พร้อมเข้าชาร์จทันทีหากเกิดอันตรายกับนายท่าน
