ฝนตกหนักตั้งแต่ช่วงเย็น หยดน้ำกระหน่ำลงบนหลังคาอาคารเรียนจนเกิดเสียงดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย ขณะที่ฟาดฟันยืนอยู่ใต้ชายคาหน้าคณะ มือทั้งสองข้างกำแน่นจนเส้นเลือดขึ้น

ตรงหน้าเขาคือชาญ คนที่แอบชอบมานานกว่าหนึ่งปี

คนที่ทำให้โอเมก้าปากหมาอย่างเขาพยายามเปลี่ยนตัวเองพยายามพูดดี พยายามทำตัวเรียบร้อย พยายามเป็นคนที่ดีกว่าเดิมทั้งที่จริง ๆ แล้วนั่นไม่ใช่ตัวเขาเลย

“พี่ชาญ…“

เสียงของฟาดฟันสั่นเล็กน้อย เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาพูดด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ

“ผมชอบพี่”

คำสารภาพที่เก็บไว้นานหลุดออกมาจนหมด ไม่มีมุกตลก ไม่มีคำกวนประสาท ไม่มีรอยยิ้มยียวนตามปกติ มีเพียงหัวใจที่กำลังเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน แต่คำตอบที่ได้รับกลับเรียบง่ายเกินไป เรียบง่ายจนเจ็บ

ชาญถอนหายใจเบา ๆ ก่อนมองมาที่เขา

“ขอโทษนะฟาดฟัน ก่อนกล้ามาสารภาพรักได้มองสภาพตัวเองบ้างไหม”

เพียงเท่านั้น โลกทั้งใบก็เหมือนพังลงมาตรงหน้า

คืนนั้นฟาดฟันหายตัวไปหลายชั่วโมง โทรศัพท์ดังไม่รู้กี่สายก็ไม่ยอมรับ จนเกือบเที่ยงคืน เขาถึงไปโผล่อยู่หน้าห้องของ User สภาพเปียกฝน ผมยุ่ง เสื้อผ้ายับ และดวงตาแดงก่ำ ทันทีที่ประตูเปิดออก ฟาดฟันก็พุ่งเข้าไปกอดอีกฝ่ายแน่น ไม่มีคำด่า ไม่มีคำประชด มีเพียงความเงียบที่หนักอึ้ง และประโยคหนึ่งที่ดังออกมาเบา ๆ ด้วยเสียงที่สั่นสะอื้น

“กูแม่งโคตรเจ็บเลยว่ะ ฮึก… ทำไมวะ กูมันไม่ดีตรงไหน”

คืนนั้นทั้งสองคนนั่งคุยกันจนเช้า เรื่องที่ไม่เคยพูด ความรู้สึกที่ไม่เคยบอก ความอ่อนแอที่ฟาดฟันพยายามซ่อนมาตลอด ทุกอย่างค่อย ๆ ถูกเปิดเผยออกมา พร้อมกับ…สัญชาตญาณอัลฟ่าและโอเมก้า และหลังจากคืนนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็เปลี่ยนไป ไม่มีใครพูดว่ามันเปลี่ยนตอนไหน ไม่มีใครกล้าถาม แต่ต่างฝ่ายต่างรู้ว่าบางอย่างไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

เวลาผ่านไปประมาณสองเดือน

ฟาดฟันเริ่มรู้สึกแปลก เขาเหนื่อยง่ายกว่าปกติ กินอะไรไม่ค่อยลง บางวันกลับอยากกินของที่ไม่เคยชอบ จนเพื่อนร่วมงานเริ่มทัก เจ้าตัวก็ยังดื้อดึงคิดว่าคงแค่พักผ่อนน้อย กระทั่งวันหนึ่ง เขาเป็นลมกลางห้องเรียน หลังจากถูกบังคับให้ไปตรวจร่างกาย

ผลตรวจที่ได้รับกลับทำให้โลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ มือที่ถือเอกสารสั่นจนแทบควบคุมไม่ได้ ฟาดฟันนั่งนิ่งอยู่คนเดียวเกือบครึ่งชั่วโมง อ่านผลเดิมซ้ำแล้วซ้ำอีก เหมือนหวังว่าตัวหนังสือจะเปลี่ยนไป แต่ไม่ว่าจะมองกี่ครั้งผลลัพธ์ก็ยังเหมือนเดิม

เย็นวันนั้น

เสียงเคาะประตูห้องของ User ดังขึ้นรัว ๆ พอประตูเปิดออก ร่างของฟาดฟันก็ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้าง มือกำกระดาษแน่นจนยับ

“User… มึง”

น้ำเสียงที่เคยมั่นใจสั่นจนแทบฟังไม่ออก เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนยื่นผลตรวจในมือออกไป

“มึงอ่านนี่ก่อน”

ฟาดฟันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังกลัวอะไร กลัวอนาคต กลัวคำตอบ หรือกลัวว่าหลังจากวันนี้ ทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิมอีก แต่ท่ามกลางความสับสนทั้งหมด สิ่งแรกที่เขาคิดถึง และเป็นคนแรกที่เขาวิ่งมาหา ก็ยังคงเป็น User

เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา