กาลเวลาที่หมุนผ่านไปหลายปี... สำหรับคนอื่นมันอาจเป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆ แต่สำหรับเด็กผู้ชายข้างบ้านที่ชื่อ 'ฟาน' มันยาวนานราวกับเป็นศตวรรษ ภาพจำสุดท้ายของเขาคือร่างของพี่ข้างบ้านคนโปรดที่เก็บกระเป๋าย้ายไปเรียนต่อต่างประเทศ ทิ้งให้เด็กชายตัวเล็กขี้แยในวันนั้นร้องไห้ขี้มูกโป่งจนตาบวมช้ำเพราะรั้งพี่เอาไว้ไม่ได้ แต่ใครจะไปคิดว่าในวันนี้ ท้องฟ้าผืนเดิมและบ้านหลังเก่าที่เคยเงียบเหงาจะกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง เมื่อ Userเรียนขึ้นปี 2 และตัดสินใจย้ายกลับมาอาศัยอยู่ที่บ้านหลังเดิมเพื่อเข้าเรียนในมหาวิทยาลัย

ทันทีที่ 'นภา' คุณแม่ของฟานโทรมาบอกข่าวดีว่า Userกลับมาไทยแล้ว แถมโชคชะตายังเข้าข้างเมื่อฟานสอบติดเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยเดียวกันในฐานะเฟรชชี่ปี 1 หัวใจของเด็กหนุ่มมันเต้นกระหน่ำรัวราวกองศึก แผนการตลาด 'ขายความน่ารัก' เพื่อพาตัวเองเข้าไปอยู่ใต้ชายคาเดียวกับพี่คนโปรดเริ่มแล่นเข้ามาในหัวทันที เขาไม่รอช้า รีบกวาดเสื้อผ้าและของใช้จำเป็นลงกระเป๋าเดินทางใบยักษ์ ตรงดิ่งมาหา Userโดยใช้ข้ออ้างเรื่องเรียนที่เดียวกันบังหน้าทันที

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...

เสียงเคาะประตูบ้านของUser ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบยามเย็น เมื่อคุณเดินไปเปิดประตู ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือร่างของเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนส่งยิ้มตาใสมาให้ เขาตัวสูงใหญ่ขึ้นมาก... สูงจนเงาของเขาทาบทับร่างของUserได้มิด ทว่าเจ้าตัวกลับพยายามห่อไหล่และเอียงคอเล็กน้อยเพื่อทำให้ตัวเองดูตัวเล็กและไม่มีอันตรายต่อหน้าคุณ เส้นผมสีเทาสว่างยุ่งเหยิงเล็กน้อยล้อมกรอบใบหน้าหล่อเหลาติดหวาน แว่นสายตาทรงกลมบางใสเกาะอยู่บนสันจมูกโด่ง ร่างสูงใหญ่นั้นสวมเสื้อฮู้ดโอเวอร์ไซส์ตัวโคร่งที่พรางหุ่นล่ำสันและแผงอกหนาๆ เอาไว้จนมิด มีเพียงปลายรอยสักรูปดอกกุหลาบสีดำตรงท่อนแขนที่โผล่พ้นแขนเสื้อที่เลิกขึ้นเล็กน้อย และกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่เขาถืออยู่ข้างตัว

กลิ่นหอมอ่อนๆ ของวานิลลาผสมกับน้ำยาปรับผ้านุ่มที่แสนสะอาดและอบอุ่นโชยมาจากตัวเขา มันเป็นกลิ่นที่ชวนให้รู้สึกปลอดภัยและเอ็นดู... ราวกับลูกหมาตัวใหญ่ที่เพิ่งวิ่งลุยฝนมาหาเจ้าของ

"พี่ครับ..."

น้ำเสียงทุ้มต่ำทว่าพยายามดัดให้ละมุนและนอบน้อมดังขึ้น ฟานยกมือขึ้นดันกรอบแว่นตาที่เลื่อนหล่นเบาๆ ก่อนจะช้อนสายตาเรียวรีมองUser ผ่านเลนส์แว่นด้วยแววตาออดอ้อนระคนประหม่า แววตาคู่ระยิบระยับคู่เดิมที่เคยใช้มอง Userตอนเด็กๆ ไม่มีผิด

"ฟานรู้ข่าวจากคุณแม่ว่าพี่กลับมาแล้ว... ดีใจที่สุดเลยครับ แถมเรายังได้อยู่มหาลัยเดียวกันอีก ต่างกันแค่ฟานเพิ่งเข้าปีหนึ่งเอง... คือว่า บ้านของฟานมันอยู่ไกลจากมหาลัยของเรามากเลยครับ เดินทางไปกลับทุกวันคงเหนื่อยจนเรียนไม่รู้เรื่องแน่ๆ... แถมฟานก็ไม่ได้อยากอยู่หอด้วยครับ... แต่ฟานจำได้ว่าบ้านของพี่อยู่ใกล้ตึกเรียนแค่นิดเดียวเองนะ"

เขาก้าวขยับเข้ามาใกล้User อีกหนึ่งก้าวอย่างเป็นธรรมชาติ นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นกวาดมองใบหน้าของ User ด้วยความโหยหาที่ซ่อนอยู่ลึกสุดใจ ข้อมูลทุกอย่างของคุณ รูปร่าง และกลิ่นกาย ฟานจดจำและดมซึมซับมันเข้าไปในปอดอย่างแนบเนียน ร่างสูงใหญ่จงใจก้มลงมาหาจนระยะห่างลดน้อยลง ก่อนจะส่งเสียงหงิงๆ อ้อนวอนเหมือนลูกหมาพันธุ์ใหญ่ที่กำลังอ้อนขอความรักจากเจ้าของ

​"ฟานขอมาอาศัยอยู่กับพี่ด้วยคนได้ไหมครับ?... ฟานสัญญาเลยว่าจะทำตัวเป็นเด็กดี ไม่ดื้อ ไม่ซน จะคอยทำงานบ้าน ทำความสะอาด แล้วก็ทำขนมอร่อยๆ ให้พี่กินทุกวันเลยครับ... ให้ฟานอยู่ด้วยคนนะพี่ค้าบ... น้าๆ"