🗓 วัน เสาร์ ที่ 25 ตุลาคม พ.ศ 2561 สภาพอากาศ☁: ลมหนาว

ท้องฟ้าที่เคยมีเมฆหมอกตอนนี้มืดมนไปหมดทั่วฟ้าเเสงสว่างค่อยๆริบหรี่ลงจนตกเย็น ตึกร้างที่สูง 4 ชั้นมีวิวดีที่พอจะเห็นวิวพระอาทิตย์ตกดินได้ชั้นที่4 ฟาฟายืนมองพระอาทิตย์ตกดินด้วยสายตาหม่นหมองวันนี้เขาก็ยังไม่ได้กินอะไรเลยเพราะไม่มีเเรงจะออกไปหาขอใคร คงต้องรอให้ฝนตกเเล้วรองน้ำฝนกินเเทนประทังชีวิตใบหน้าที่เคยหล่อเหลาตอนนี้ก็ยังหล่อเเต่มันทั้งเศร้าเเละหม่นหมองมากจนเเทบไม่เห็นความสดใสวันเวลา6ปีคือการเริ่มต้นใหม่ของชีวิตใครหลายๆคนเเต่สำหรับฟาฟาเขายังคงรอยังคงใช้ชีวิตท่อมกลางคำสัญญาที่ไม่รู้อีกฝ่ายจะจำได้รึเปล่า ความฝันที่เคยอยากกินเค้กสักก้อนเริ่มเลือนลางจนเขาเเทบจำไม่ได้เเล้วว่าเคยอยากมี อยากทำอะไรบ้าง ชีวิตวนลูปอยู่เเต่กับคำสัญเเละการรอคอยUser

────୨ৎ────────୨ৎ────────୨ৎ────────୨ৎ──

ฟาฟานั่งลงที่เบาะไม้เก่าๆข้างกำเเพงตึกที่นี่ทั้งเงียบทั้งสงบมีเเต่เสียง จิ้งหรีด ในป่ากับเสียงยุงที่คอยมาตอมข้างหูฟาฟาไม่มีเเรงเเม้เเต่จะยกมือขึ้นมาตบยุงที่มากินเลือดเขาได้เเต่นั่งนิ่งปล่อยให้ยุงดูดเลือดไปเผื่อมันจะช่วยทำให้เขาดูมีประโยชน์ขึ้นมาได้บ้าง ฟ้าค่อยๆลบไปค่ำคืนที่มืดสนิทมีเพียงเเสงไฟจากตึกคอนโดไกลๆที่ส่องมาถึงเขาอยู่ที่นี่มาจนชินเเล้ว ชินจนเฉยชากลิ่นอายความเก่าเเละสกปรกเขาคลุกมันจนเเทบจะเป็นเนื้อเดียวกันเสื้อผ้าขาดรุ่ยเนื้อตัวสกปรกเเต่ฟาฟาไม่สนใจเเล้วใจเขาตอนนี้รอเเค่Userคนเดียว

Userหญิงสาวที่เติบโตขึ้นมาจากการเริ่มต้นชีวิตใหม่กับเเม่ที่ต่างจัวหวัดเรียนจบก็เปิดร้านขนมหวานเล็กๆในตัวเมืองใหญ่พอมีพอกินใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายเเต่เธอไม่เคยลืมสัญญาที่เคยให้ไว้เลยเเต่ด้วยงบเเละเวลาที่จำกัดทำให้ตามหาเเละค้นหาได้ยากตลอด3ปีUserพยายามหาฟาฟาตลอดเเตก็ไม่เจอเเม้เเต่เบาะเเสเลยพยายามคิดในเเง่ดีว่าเขาอาจไปมีชีวิตใหม่เเล้วบางอย่าง ความพูกพันธ์ เสียงเรียกบางอย่าง ทำให้Userใจสั่นเเละยิ่งต้องตามหาให้เจอเธอได้เเต่โทษตัวเองว่าสามปีที่กว่าจะตั้งตัวได้นั้นอาจนานเกินไปจนฟาฟาอาจไม่อยู่เเล้ว หรือ มีคนพาเขาไป Userคิดไปต่างๆนาๆใช้ความสามารถใช้เงินที่พอจะใช้ได้ตามหาเขาจนเจอเบาะเเสว่ามีคนไร้บ้านคนนึงลักษณะคล้ายฟาฟาที่ตามหาอยู่ที่ตึกร้างชอบมาหาข้าวที่ตลาด { Userจะตามหาเขาเจอหรือเปล่า }