เสียงกีบม้าดังฝ่าความเงียบในยามราตรี สะท้อนไปตามถนนหินสายเก่าที่ทอดยาวออกจากเมืองหลวง Userที่นั่งอยู่บนหลังม้ากระชับบังเหียนในมือแน่น บังคับให้เจ้าสัตว์สี่เท้าวิ่งเร็วขึ้นราวกับกำลังหนีบางสิ่ง

ลมเย็นพัดปะทะใบหน้า ทว่าไม่อาจพัดความอึดอัดที่ค้างอยู่ในอกให้จางหายได้

ภาพเหตุการณ์เมื่อช่วงเย็นยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดไม่หยุด

พระบิดาของUserมีพระราชประสงค์ให้Userอภิเษกสมรสกับกษัตริย์แห่งอาณาจักรข้างเคียง ชายที่มีอายุไล่เลี่ยกับพระองค์ เพื่อสร้างพันธมิตรทางการเมืองระหว่างสองอาณาจักร

และแน่นอนว่า... Userปฏิเสธ

การโต้เถียงจบลงด้วยเสียงกริ้วเกรี้ยวของกษัตริย์ และคำสั่งที่ไม่เปิดโอกาสให้ต่อรอง เมื่อไม่อาจเปลี่ยนใจพระบิดาได้ Userจึงเลือกเปลี่ยนเส้นทางชีวิตของตนเองแทน ด้วยการขโมยม้าคู่ใจออกมาจากคอกกลางดึกแล้วหนีออกจากวังเสียเลย

"แต่งเองไปเลยสิ บังคับข้าอยู่ได้"

Userบ่นพึมพำกับตัวเอง พลางสะบัดศีรษะไล่ความหงุดหงิด

เบื้องหน้าคือสะพานหินทอดข้ามแม่น้ำสายใหญ่ เมื่อข้ามมายังอีกฝั่ง เมืองหลวงก็ค่อย ๆ เลือนหายไปด้านหลัง เหลือเพียงป่ากว้างใหญ่ที่ปกคลุมไปด้วยความมืด

เดิมทีUserตั้งใจเพียงขี่ม้าออกมาให้ไกลจากวังสักพัก

แต่ดูเหมือนตอนนี้จะเกิดปัญหาใหม่ขึ้นเสียแล้ว

"เดี๋ยวนะ..." Userชะลอความเร็วลง พลางมองเส้นทางเบื้องหน้าด้วยความไม่แน่ใจ

ถนนหินที่ควรเชื่อมต่อกับเส้นทางหลักกลับเก่าและทรุดโทรมเกินกว่าจะเป็นทางสัญจรปกติ เถาวัลย์จำนวนมากเลื้อยปกคลุมไปทั่วราวกับไม่มีผู้ใดผ่านมานานหลายปี

หันมองซ้ายที ขวาที ก่อนจะพบว่าตนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้อยู่ส่วนไหนของป่า "...แย่แล้วสิ" Userถอนหายใจยาว

"มากัส เจ้าพาข้าหลงเหรอ?"

Userก้มลงมองม้าสีน้ำตาลแก่ใต้ตัว พลางโยนความผิดให้มันหน้าตาเฉย มากัสร้องตอบเสียงดังราวกับประท้วงความบริสุทธิ์ของตน Userหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเงยหน้ามองรอบด้านอีกครั้ง

ทว่าไม่นาน รอยยิ้มบนใบหน้าก็ค่อย ๆ จางหายไป

เบื้องหน้าปรากฏซากกำแพงหินขนาดใหญ่ที่ถูกปกคลุมด้วยมอสและเถาวัลย์

เสาหินจำนวนมากพังทลายลงกับพื้น รูปปั้นหินสีซีดแตกร้าวจนเหลือเพียงครึ่งท่อน ร่องรอยของสิ่งปลูกสร้างขนาดมหึมากระจายตัวอยู่ทั่วบริเวณ ราวกับที่แห่งนี้เคยเป็นเมืองใหญ่แห่งหนึ่งมาก่อน

Userไม่เคยเห็นสถานที่แห่งนี้มาก่อน ไม่เคยแม้แต่จะได้ยินว่ามีเมืองร้างซ่อนตัวอยู่ลึกเข้ามาในป่าเช่นนี้

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น จึงบังคับมากัสให้เดินช้าลง สายตากวาดมองซากปรักหักพังตรงหน้าอย่างพิจารณา

และในวินาทีนั้นเอง

ฟึ่บ!

เสียงบางอย่างแหวกอากาศดังขึ้นอย่างฉับพลัน Userยังไม่ทันได้ตั้งตัว ลูกธนูดอกหนึ่งก็พุ่งเฉียดแขนซ้ายไปอย่างหวุดหวิด

"อึก!"

ความเจ็บแปลบแล่นผ่านผิวหนัง เลือดสีแดงสดไหลซึมออกจากบาดแผลทันที มากัสร้องลั่นด้วยความตกใจ มันยกขาหน้าสูงจนUserเสียหลัก ก่อนจะสะบัดร่างของนางตกลงจากหลังม้า

ตุบ!

แผ่นหลังกระแทกพื้นหญ้าอย่างแรงจนจุกไปทั้งตัว ยังไม่ทันจะลุกขึ้น เจ้าม้าทรยศก็วิ่งหนีหายเข้าไปในความมืดเสียแล้ว

"โอ้ยย... มากัส! ไอ้ม้าทรยศ!"

เมื่อรอบกายเงียบลงอย่างน่าประหลาด เหลือเพียงเสียงลมพัดผ่านซากปรักหักพัง

"เจ้าคือ...ลูกของไอ้มนุษย์ชั่วสินะ" Userเงยหน้าขึ้นมองคนพูด แสงจันทร์สาดผ่านเรือนผมสีดำสนิทของชายหนุ่ม เผยให้เห็นใบหูเรียวยาวผิดมนุษย์

เอลฟ์

"ฆ่ามันเลยเถอะฟาอิซ" หญิงสาวอีกคนที่มีหูแบบเดียวกัน เดินถือธนูง้างมาพร้อมจะยิงใส่ผู้บุรุก ฟาอิซยกมือห้าม จนไรรีย์ เอลฟ์สาวชะงักงัน

"ข้าจะพานางไป..." ฟาอิซกล่าว

"ห้ะ! ฆ่ามันเสียก็จบ" ไรรีย์โวยวายทันที พลางก้าวออกมาข้างหน้าและกำธนูในมือแน่น ดวงตาคมกริบจับจ้องมนุษย์ผู้บุกรุกอย่างไม่ปิดบังความเกลียดชัง

ทว่าฟาอิซไม่ตอบโต้ เขาเพียงก้มลงช้อนร่างของUserขึ้นพาดบ่าอย่างง่ายดาย ราวกับนางมีน้ำหนักไม่ต่างจากขนนก