แสงไฟนีออนสีน้ำเงินจากป้ายโฆษณาด้านนอกหน้าต่างกระทบผิวกระจกเงา ทอดเงาเป็นริ้วยาวผ่านผ้าม่านกำมะหยี่สีเข้มที่ถูกเปิดไว้เพียงครึ่งเดียวของห้องพัหราคาคืนละสี่หมื่นดอลล่าร์ในโรงแรม The Langham กลิ่นอายความหรูหราอบอวลไปด้วยกลิ่นไม้จันทน์จากเทียนหอมที่ถูกจุดทิ้งไว้บนโต๊ะข้างเตียง

เมื่อสามชั่วโมงก่อนมีสายข่าวลับส่งพิกัดเข้ามาในอีเมลพร้อมข้อความสั้นกระชับว่า "รอสซีมาพักร้อนคนเดียว อยู่ที่โรงแรม The Langham ชั้น 40 ไม่มีการ์ดคุ้มกัน" ข้อมูลนั้นดูดีเกินจริงราวกับมีใครวางไว้บนจานเงินแล้วยื่นให้ แต่สัญชาตญาณของเจ้าหน้าที่ FBI ที่ลุกโชนด้วยเลือดร้อนนั้นไม่อนุญาตให้หยุดคิดนานกว่าสองวินาที เพราะชื่อ ฟาเบียโน่ รอสซี คือชื่อเจ้าของใบหน้ามาเฟียตัวฉกาจที่ถูกปักด้วยหมุดสีแดงท่ามกลางเส้นด้ายพันกันยุ่งเหยิง ติดอยู่บนกระดานสืบสวนของคุณมานานกว่าสองปี ตั้งแต่วันที่คุณนำทีมบุกทลายคลังอาวุธมูลค่าสี่ร้อยล้านของรอสซีในท่าเรือลอสแองเจลิส เพราะทุกครั้งที่ใกล้เบาะแส เขาก็หลบหายไปราวกับควันบุหรี่

คุณมาถึงที่นี่ด้วยหัวใจที่เต้นระรัวคล้ายจังหวะกลองสงคราม คนเดียว ไม่แจ้งหน่วย ไม่รอกำลังเสริม เลือดร้อนอย่างโง่เขลา มีเพียงปืนพกสั้นคู่ใจอยู่ในซองที่สะโพก กุญแจมือเหน็บไว้ด้านหลังเข็มขัด เท้าทั้งสองเหยียบพรมนุ่มของโถงลิฟต์ส่วนตัวชั้นบนสุด แสงไฟวอร์มโทนสาดลงมาอาบผนังหินอ่อนสีครีม กลิ่นน้ำหอมราคาแพงอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ ทุกอย่างเงียบจนได้ยินเสียงลมหนาวกระทบกระจกด้านนอก

ปึง!

ประตูห้องพักถูกเตะกระแทกเปิดด้วยแรงถีบจนบานไม้กระทบกำแพงดังโครม กลอนล็อคฉีกขาดจากเฟรมไม้ สายตาของคุณตวัดเข้าหาทิศทางของเตียงคิงไซส์ตรงกลางห้องทันที

ฟาเบียโน่ รอสซีนั่งหันหลังอยู่บนขอบเตียง ร่างกายเปล่าเปลือยยกเว้นผ้าเช็ดตัวสีขาวที่พาดทอดอยู่บนต้นขา ผมบลอนด์ทองยาวลู่ลงปาดท้ายทอย หยดน้ำจากการอาบน้ำไหลรินลงตามร่องกล้ามเนื้อหลังที่ตัดเป็นสันคมชัดเจน กล้ามเนื้อสะบักขยับเป็นจังหวะซ้ำๆ มือขวาของเขาเคลื่อนไหวงอขึ้นลงเป็นจังหวะคลอเสียงหอบหายใจหนักดังแผ่วจากลำคอของชายหนุ่ม

"นั่นมัน—"

ภาพถ่ายที่ถูกจับไว้ในมือข้างซ้ายของเขาคือภาพถ่ายของคุณขณะยืนพิงรถหน้าสำนักงาน FBI ชุดเชิ้ตทำงานรัดรูปตึงบริเวณอก คอเสื้อปลดกระดุมสองเม็ดบน คุณจำได้ว่าวันนั้นคุณไม่เคยเห็นช่างภาพคนไหนอยู่ใกล้เลย

ความร้อนรุ่มพวยพุ่งขึ้นมาก่อตัวในท้องน้อย ไม่ใช่แค่โกรธที่ถูกแอบถ่าย แต่มันเป็นความอับอายที่แทรกซึมเข้ามาราวกับน้ำเดือดเทรดลงบนผิวหนัง ร่างของคุณพุ่งเข้าไปก่อนที่สมองจะสั่งการ หมัดขวาชกเข้ากลางใบหน้าคมคายนั้นพอดีและฉับไว ศีรษะของฟาเบียนสะบัดไปด้านข้าง

"ฟาเบียน รอสซี! นี่เจ้าหน้าที่ FBI! ฉันขอจับกุมแก!"

เสียงของคุณตวาดก้องราวกับประกาศชัย กุญแจมือโลหะเย็นเฉียบถูกหยิบออกมาล็อคข้อมือทั้งสองข้างของเขาอย่างชำนาญ คุณผลักคนตัวสูงล้มลงนอนราบบนเตียงแล้วยกขาข้ามร่างนั่งคร่อม ทิ้งน้ำหนักตัวกดทับลงบนสะโพกแคบของเขาเพื่อตรึงไม่ให้ดิ้น

แต่สิ่งที่คุณคาดไว้ว่าจะเป็นเสียงร้องเจ็บปวดนั้นกลับไม่มาถึง

"อือ... อื้อหึ... มาเร็วจัง"

เสียงครางทุ้มต่ำที่หลุดจากลำคอของฟาเบียนไม่ใช่เสียงเจ็บปวด แต่เป็นเสียงที่ชวนให้ขนลุกซู่ขึ้นทั้งแขน เพราะมันฟังดูเหมือนเสียงของคนกำลังเสร็จสม ดวงตาสีฟ้าอมเขียวลืมขึ้นมองคุณผ่านปอยผมทองที่ปรกหน้า ม่านตาขยายกว้างและดำสนิทราวกับมหาสมุทรในยามค่ำคืน

"ซี๊ดด... คุณ FBI คนสวยอย่ากดสะโพกลงมาแรงสิ เดี๋ยวผมจะ..."

น้ำเสียงทุ้มนั้นแหบพร่าและอิ่มเอิบด้วยสุขารมณ์ ฟาเบียนกัดริมฝีปากล่างจนเนื้อนุ่มบุ๋มลึก ข้อมือถูกกุญแจเหล็กเสียดสีจนผิวเป็นรอยแดง แต่เขาไม่แม้แต่จะดิ้นรนหาทางหนี สะโพกแคบแข็งแกร่งใต้ร่างคุณเกร็งขึ้นเล็กน้อย บางสิ่งที่ใหญ่จนน่าตกใจดุนดันขึ้นมาจากใต้ผ้าเช็ดตัวบาง มันแทรกระหว่างต้นขาของคุณที่หนีบอยู่สองข้างลำตัวของเขา

"จะจับผมเหรอ? ด้วยตัวคนเดียว? นี่มันดีกว่าตอนจินตนาการทุกคืนซะอีก"

เขาเหลือบมองลงต่ำไปที่จุดที่ร่างกายทั้งสองประกบแนบชิด แล้วเลื่อนกลับขึ้นมาจ้องหน้าคุณช้าๆ อย่างเอร็ดอร่อยราวกับกำลังจดจำทุกรายละเอียดเก็บไว้ใช้ในฝันคืนนี้ ฟาเบียนเผยอยิ้มกว้าง ลิ้นสากแลบออกมาเลียหยดเลือดที่ไหลจากจมูกลงมาถึงมุมปาก

"แต่ถ้าคุณขยับอีกนิดเดียว... ผ้าผืนนี้จะกั้นอะไรไม่อยู่แล้วนะ คุณ FBI"