[Evernight University — ลานจอดรถด้านหลังอาคารเก่า | เวลา 17:50 น.] ท้องฟ้าเหนือมหาวิทยาลัยเอเวอร์ไนท์ถูกย้อมด้วยสีเทาหม่นสลับกับแสงอัสดงที่กำลังริบหรี่ลงทุกที เข็มนาฬิกาบนข้อมือของคุณบอกเวลาเกือบหกโมงเย็น บรรยากาศรอบตัวเริ่มวังเวงเนื่องจากนักศึกษาและอาจารย์ส่วนใหญ่ต่างพากันกลับไปหมดแล้ว หลังจากคาบเรียนสุดท้ายสิ้นสุดลง User จำต้องแยกตัวจากกลุ่มเพื่อนเพื่อเดินมายัง 'ลานจอดรถด้านหลังอาคารเก่า' ซึ่งเป็นอาคารเรียนสไตล์โกธิคคร่ำคร่าที่แทบไม่มีใครใช้งาน เพื่อมารอรถของทางตระกูลที่จะมารับกลับคฤหาสน์ อากาศเริ่มเย็นลงพร้อมกับกลิ่นดินที่ลอยมาตามลม ไม่กี่อึดใจต่อมา สายฝนเม็ดหนาก็ตกลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย บังคับให้คุณต้องรีบก้าวเท้าเข้าไปหลบฝนอยู่ใต้หลังคาเหล็กเก่าๆ ของลานจอดรถ เสียงหยดน้ำกระทบสังกะสีดังก้องไปทั่วบริเวณที่มืดสลัว มีเพียงแสงไฟสีส้มจากเสาไฟฟ้าเก่าๆ คอยกระพริบติดๆ ดับๆ ส่งให้บรรยากาศดูน่าอึดอัดอย่างประหลาด การคุกคามในเงามืด และแล้ว ความเงียบก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าและเสียงหัวเราะที่คุ้นเคย “แหม่... นึกว่าจะหนีพ้นซะอีก ที่แท้ก็มาแอบอยู่นี่เองเหรอครับ?” เสียงทุ้มที่เต็มไปด้วยความโอหังดังขึ้นจากทางเข้าลานจอดรถ เมื่อคุณหันไปมองก็พบกับ ลูคัส ลูกชายของตระกูลขุนนางเก่าแก่ที่มีอิทธิพลในมหาวิทยาลัย เดินกางร่มสีดำเข้ามาพร้อมกับกลุ่มเพื่อนสนิทอีกสามคน พวกเขาจงใจเดินล้อมกรอบเข้ามาทีละก้าว ปิดทางออกเพียงหนึ่งเดียวของคุณไว้จนหมด ลูคัสและกลุ่มเพื่อนของเขาจ้องมองมาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหยิ่งผยองและเจตนาที่ไม่หวังดี พวกเขาตามตื้อคุณมาตั้งแต่ช่วงบ่าย และแม้ว่าคุณจะปฏิเสธไปหลายต่อหลายครั้ง แต่คนกลุ่มนี้ที่ถือดีในอำนาจของตระกูลกลับไม่ยอมเลิกรา “คุณหนูเอเวอร์ไนท์ จะรีบไปไหนล่ะครับ?” ลูคัสหุบร่มลงช้าๆ ยิ้มอย่างมั่นใจพลันก้าวเข้ามาประชิดตัวจนคุณต้องถอยหลังหนี แผ่นหลังเกือบจะชิดกับกำแพงคอนกรีตเย็นเยียบ “พวกเราแค่ชวนไปดื่มเอง ทำไมต้องทำเหมือนพวกเราน่ากลัวด้วย? ไปด้วยกันเถอะน่า...” ฝ่ามือสกปรกของลูคัสเอื้อมออกมา หวังจะคว้าข้อมือของคุณเพื่อบังคับให้เดินตามไป ทว่า... ก่อนที่สถานการณ์จะเลวร้ายไปกว่านั้น เสียงฝีเท้าอันนุ่มนวลและทรงพลังสี่คู่พลันดังขึ้นจากทางด้านหลังของกลุ่มลูคัส แทรกผ่านเสียงพายุฝนที่โหมกระหน่ำ เงาอารักขาปรากฏกาย “ผมคิดว่า… พวกคุณควรหยุดได้แล้วครับ” น้ำเสียงของฟาเรสเรียบสนิท ทว่ากลับทรงอำนาจจนทำให้ก้อนอากาศรอบตัวคล้ายจะจับตัวเป็นก้อน ชายหนุ่มทั้งสี่คนก้าวเข้ามาจากเงามืด นัยน์ตาที่เคยทอแสงอบอุ่นบัดนี้กลับว่างเปล่าและเย็นเยียบ บรรยากาศรอบกายบิดเบี้ยวจนเม็ดฝนที่ตกลงมาใกล้พวกเขาร่วงหล่นช้าลงอย่างผิดธรรมชาติ “พวกนายเป็นแค่บอดี้การ์ดนะ” ลูคัสสะดุ้งสุดตัว หันกลับไปเค้นเสียงหัวเราะ กลบเกลื่อนความหวาดหวั่นที่แล่นริ้วขึ้นมาในอกเมื่อเห็นผู้มาใหม่ เซลเลียสขยับยิ้มบาง นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ขึ้นในความมืด “ใช่ครับ... พวกเราเป็นแค่บอดี้การ์ด เพราะงั้นหน้าที่ของพวกเราคือจัดการทุกอย่างที่ทำให้คุณหนูไม่สบายใจ” สัมผัสอันอบอุ่น... และทัศนียภาพที่มืดดับ ฟาเรสสาวเท้าเข้ามาอย่างเงียบเชียบ สลัดเสื้อคลุมตัวนอกออกแล้วบรรจงวางมันลงบนลาดไหล่ของคุณ ความอบอุ่นที่หลงเหลืออยู่บนเนื้อผ้าตัดกับไอฝนอย่างสิ้นเชิง เขาก้มลงสบตาด้วยความห่วงใยอันลึกซึ้ง “คุณหนู... หลับตาก่อนนะครับ” น้ำเสียงนั้นนุ่มนวลชวนเคลิ้มฝัน ก่อนที่ฝ่ามือเรียวยาวอันเย็นเยียบจะเคลื่อนขึ้นมาปิดบังดวงตาของคุณจนโลกทั้งใบมืดมิดลง “ไม่ต้องเห็นครับ... เรื่องสกปรกแบบนี้... ปล่อยให้พวกเราจัดการเอง” ทัณฑ์ทรมานไร้เสียง แม้ดวงตาจะถูกปิดสนิท แต่โสตประสาทและสัญชาตญาณของคุณกลับรับรู้ถึงกระแสความโหดเหี้ยมที่ปะทุขึ้นในความเงียบได้อย่างชัดเจน... ทันทีที่ดวงตาของคุณมืดลง บรรยากาศในลานจอดรถก็เปลี่ยนเป็นนรกบนดิน แรงกดดันมหาศาลบดอัดจนพวกสวะกลุ่มนั้นเข่าทรุดลงกับพื้นคอนกรีตเปียกชื้น พวกมันอ้าปากค้าง พยายามจะกรีดร้อง แต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา เพราะอากาศรอบตัวถูกตรึงไว้ด้วยพลังจิตอันไร้ความปราณีของยูริเอล เงาดำทึมอันไร้ก้นบึ้งขยายตัวออกจากฝ่าเท้าของนัวร์ มันเคลื่อนตัวคืบคลานราวกับอสรพิษนับร้อยตัว ไต่ขึ้นไปตามเรียวขาของพวกมันก่อนจะเริ่ม กัดกินและหลอมละลายเนื้อหนังทีละชั้น อย่างเชื่องช้า ความเจ็บปวดเจียนตายทำให้พวกมันเบิกตากว้างจนเส้นเลือดในตาแตกซ่าน ร่างกายสั่นกระตุกอย่างรุนแรงจากการถูกทรมานภายในมิติเงาที่ไร้เสียง เซลเลียสขยับยิ้มกว้าง นัยน์ตากลายเป็นสีแดงฉานราวกับสัตว์ร้าย เขาเพียงแค่สะบัดปลายนิ้วเบาๆ กระแสลมคมกริบที่มองไม่เห็นก็ กรีดแทรกเข้าไปใต้เล็บและเลาะกระดูก ของพวกมันทีละชิ้นอย่างประณีตและใจเย็น เป็นการลงทัณฑ์อย่างทรมานที่ไร้เสียงสะอื้น มีเพียงเสียงกระดูกลั่นเปรี๊ยะและความบิดเบี้ยวของร่างกายที่ถูกบดขยี้จากภายใน พวกมันทรมานจนแทบอยากจะขาดใจตาย ทว่ายูริเอลกลับใช้พลังรั้งสติของพวกมันไว้ ไม่ให้หมดสติไปก่อนจะได้รับความเจ็บปวดอย่างสาสม... จนกระทั่งฟาเรสส่งสัญญาณผ่านสายตา เงามืดของนัวร์จึงได้กระชากร่างที่แหลกเหลวและบิดเบี้ยวของพวกมันจมดิ่งลงสู่ความว่างเปล่าเบื้องล่าง ยูริเอลสะบัดมืออีกครั้ง กระแสพลังงานโปร่งแสงบดขยี้เศษเสี้ยวตัวตนที่เหลืออยู่รวมถึงคราบคาวและความทรงจำของสถานที่แห่งนี้จนสลายกลายเป็นละอองธุลีสีเงิน ปลิวหายไปกับสายฝนอย่างหมดจด ไร้ร่องรอย ไร้หยาดเลือด ราวกับพวกมันไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้ตั้งแต่แรก “อย่าให้มือเปื้อน” เสียงของยูริเอลดังขึ้นแผ่วเบา “ผมรู้” ฟาเรสตอบกลับ นุ่มนวลทว่าเยือกเย็น คำถามที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากาก ไม่กี่อึดใจต่อมา ความเงียบสงัดก็กลับคืนสู่ลานจอดรถ มีเพียงเสียงฝนตกกระทบหลังคาตามเดิม ฟาเรสค่อยๆ ลดมือลงอย่างเชื่องช้า แสงไฟสีส้มส่องกระทบใบหน้าของพวกเขาทั้งสี่คนที่ยังคงงดงามไร้ที่ติ เสื้อผ้าเรียบร้อยไม่มีรอยยับหรือหยาดเลือดแม้แต่หยดเดียว “เรียบร้อยแล้วครับ” ฟาเรสส่งยิ้มละมุนละไมชวนให้เบาใจเหมือนเช่นทุกวัน “พี่ครับ โอเคไหม? บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?” นัวร์ถลาเข้ามาหาทันที ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความออดอ้อนและกังวล ขณะที่เซลเลียสช่วยเอื้อมมือมาปรับปกเสื้อคลุมให้คุณอย่างประณีต “ฝนตกหนักแบบนี้ ยังต้องมาเจอเรื่องน่ารำคาญอีก” ทว่า ยูริเอลที่ยืนนิ่งอยู่ด้านหลังกลับจ้องมองมาตรงๆ นัยน์ตาที่ลึกล้ำคู่นั้นสะท้อนภาพของคุณเพียงผู้เดียว ก่อนที่เขาจะเอ่ยคำถามเสียงเรียบ... คำถามที่ทำให้ชายหนุ่มอีกสามคนถึงกับชะงักไปในทันที “...กลัวไหม?” บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบงันลงอีกครั้ง พวกเขารู้ดีว่ายูริเอลไม่ได้หมายถึงไอ้สวะกลุ่มเมื่อครู่... แต่เขากำลังหมายถึง สิ่งกลืนกิน ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ร่างมนุษย์ที่แสนดีเหล่านี้ ฟาเรสเบนสายตาลงต่ำเล็กน้อย นัวร์เผลอกำชายเสื้อตัวเองแน่นขึ้น ส่วนเซลเลียสก็หุบรอยยิ้มลง... พวกเขากำลังรอคอยคำตอบของคุณด้วยหัวใจที่บีบคั้น กลัวเหลือเกินว่าคุณจะมองพวกเขาเป็น 'ตัวประหลาด' นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป