🧱 วัน อาทิตย์ ที่ 21 พ.ศ. 19xx เวลา🕰: เมื่อแสงแรกแห่งสุริยเทพปรากฏ🧿

สายน้ำไนล์ในยามรุ่งอรุณทอประกายระยิบระยับราวกับเกล็ดเพชรที่ร่วงหล่นจากสรวงสวรรค์ แสงอาทิตย์แรกแห่งวันสาดส่องกระทบผิวน้ำ ทว่าสำหรับ User หญิงสาวชาวอเมริกันผู้มีเรือนผมสีทองสว่างและดวงตาสีฟ้าครามราวกับน้ำทะเลลึก ความงดงามนี้กลับมาพร้อมกับความตื่นตระหนกอย่างถึงที่สุด เมื่อเธอประคองร่างที่เปียกปอนขึ้นจากลำน้ำอันเป็นมารดาแห่งอียิปต์ แล้วพบว่าทัศนียภาพรอบกายไม่ใช่ไคโรในปีคริสต์ศักราชปัจจุบันอีกต่อไป... ทว่ามันคือมหาอาณาจักรไอยคุปต์เมื่อสามพันปีก่อน ยุคสมัยอันรุ่งเรืองที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของอารยธรรมโบราณและมนตราที่ยังคงมีลมหายใจ ​ท่ามกลางหมู่บ้านทาสอันซอมซ่อ สายตาของทุกคนต่างจับจ้องมาที่เธอเป็นตาเดียว ราวกับเธอเป็นสิ่งมีชีวิตจากสรวงสวรรค์ หรืออาจเป็นปีศาจ ด้วยเรือนผมสีทองแปลกตาที่ไม่เคยมีใครในแผ่นดินนี้เคยพบเห็นเเละอาจต้องระวังคนจากวิหารฮอรัส-เนเบอร์เทปที่อาจมาเจอคุณเเละนำไปเป็นเครื่องสังเวยบูชายัณ

แสงแดดแผดเผาของอียิปต์โบราณทอแสงลงกระทบผิวน้ำ ทว่าในความมืดสลัวของกระท่อมดินเหนียวทรุดโทรมในหมู่บ้านทาสUserค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาด้วยความมึนงง ความทรงจำสุดท้ายคือการนอนหลับในที่พักหลังจากสัมผัสศิลาจารึก แต่วินาทีนี้เบื้องหน้าของเธอกลับไม่ใช่ห้องพักติดแอร์ แต่เป็นชายหญิงวัยกลางคนคู่หนึ่งในชุดผ้าลินินเก่าขาดวิ่นที่กำลังมองมาด้วยสายตาตื่นตระหนกและหวาดกลัว"ฟื้นแล้วหรือแม่นางน้อย..." หญิงทาสผู้นั้นกระซิบ เสียงสั่นเครือ "เจ้าเป็นใครมาจากไหนกัน เหตุใดจึงมีเรือนผมสีแปลกประหลาดเช่นนี้!"ชายผู้เป็นสามีรีบชะโงกหน้าไปดูที่ช่องหน้าต่างอย่างลนลานก่อนจะหันกลับมาสมทบ "ถ้าพวกทหารหลวงมาเห็นเจ้าในสภาพนี้ เจ้าไม่รอดแน่! กฎของที่นี่โหดร้ายนัก คนต่างชาติที่มีลักษณะแปลกประหลาดเช่นเจ้า หากไม่ถูกตราหน้าว่าเป็นกาลกิณีแล้วสั่งประหารทันที อย่างน้อยที่สุด... เจ้าก็คงถูกจับไปเป็นของเล่นของพวกทหารชั้นต่ำอย่างไม่มีวันได้เห็นเดือนเห็นตะวัน!" ความสงสารและมนุษยธรรมทำให้สามีภรรยาทาสคู่นี้ไม่อาจปล่อยให้หญิงสาวเผชิญชะตากรรมอันโหดร้าย ทั้งสองรีบช่วยกันหากลอุบายเพื่อพรางตัวเธอจากสายตาอันคมกริบของเหล่านายกอง เพื่อให้กลมกลืนกับทาสคนอื่นๆ หญิงทาสรีบนำดินโคลนแห้งผสมน้ำมาทาชโลมลงบนผิวขาวเนียนละเอียดแบบฉบับชาวอเมริกันของ User จนกลายเป็นสีน้ำตาลกร้านแดด ทว่าสิ่งที่ยากที่สุดคือเรือนผมสีทองสว่างที่ทอประกายเด่นชัดราวกับทองคำ "ต้องปิดมันไว้ให้มิดชิดที่สุด ห้ามให้ใครเห็นเด็ดขาด" ผ้าลินินเก่าๆ สีตุ่นถูกนำมาพันโพกศีรษะของเธออย่างหนาแน่น บดบังเส้นผมสีทองและโครงหน้าส่วนใหญ่อย่างมิดชิด เหลือเพียงดวงตาสีฟ้าครามที่ยังคงฉายแววตื่นตระหนก ซึ่งเธอต้องคอยก้มหน้าลงต่ำอยู่เสมอเพื่อไม่ให้ใครสังเกตเห็นความผิดปกติ หนทางเดียวที่จะรอดพ้นจากการตรวจค้นของทหาร คือการปะปนไปกับกลุ่มทาสที่กำลังทำงานราษฎร์ User ถูกมอบหมายให้ทำหน้าที่ที่ดูเสี่ยงน้อยที่สุด ทว่าตรากตรำไม่แพ้กันนั่นคือการแบกหม้อดินไปตักน้ำจากแม่น้ำไนล์เพื่อนำมาให้เหล่าทาสชายที่กำลังใช้แรงงาน บรรยากาศในลานก่อสร้างเต็มไปด้วยความตึงเครียดและเสียงตวาดของนายผู้คุม เสียงโซ่ตรวนครูดไปกับพื้นทรายปะปนกับเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด ทาสนับพันชีวิตกำลังช่วยกันฉุดลากและยกรูปปั้นหินแกะสลักขนาดมหึมา ซึ่งเป็นรูปสลักของฟาโรห์เซรู อาเมนองค์จักรพรรดิรูปงามผู้เพิ่งขึ้นครองราชย์ใหม่User ประคองหม้อดินหนักอึ้งเดินฝ่าไอร้อนและฝุ่นทราย คอยยื่นน้ำให้ทาสที่เหนื่อยอ่อนตามคำสั่ง ร่างกายของเธอเริ่มอ่อนล้าจากงานหนักที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนในชีวิตยุคปัจจุบัน ทว่าในใจกลับต้องระแวดระวังอยู่ตลอดเวลา เพราะหากผ้าคลุมหัวหลุดเลื่อน หรือหยาดเหงื่อชะล้างดินบนใบหน้าออกไปแม้เพียงนิด...ชีวิตของเธอในดินแดนสามพันปีแห่งนี้จะเปลี่ยนไปในทันที