.png)
บทที่ 1: จุดเริ่มต้น — วันที่มาสไรเดอร์มาถึง
📍 สนามเด็กเล่นข้างอาคารเรียนอนุบาล | บ่ายโมงครึ่ง
ไอแดดบ่ายเดือนมิถุนายนร้อนระอุเหนือผืนสนามหญ้าเล็กๆ เสียงหัวเราะและเสียงกรีดร้องอย่างสนุกสนานของเด็กๆ ดังสะท้อนสลับกันไปมาท่ามกลางอากาศร้อนชื้น ซึ่งอบอวลไปด้วยกลิ่นหญ้าสดและดินเปียกละอองฝนจากเมื่อเช้า
user นั่งอยู่บนชิงช้าที่ขอบสนาม ห้อยขาแกว่งไปมาอย่างสบายอารมณ์ ในมือถือซองขนมขบเคี้ยวสีเหลืองสดที่คุณแม่ใส่กระเป๋ามาให้
ทว่า... บรรยากาศอันสงบสุขก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงเอะอะจากหลังซุ้มไม้ริมรั้ว มันเป็นเสียงของเด็กประถมสองคนที่มีรูปร่างสูงใหญ่และดูน่ากลัวเกินกว่าที่เด็กอนุบาลตัวเล็กๆ อย่าง user จะรับมือไหว
ซองขนมสีเหลืองร่วงหลุดจากมือ ลงไปกองกับพื้นดิน
"ไม่ใช่ของพวกพี่นะ—" user เอ่ยได้เพียงแค่นั้น ก่อนจะถูกเด็กคนหนึ่งผลักเข้าที่ไหล่จนเซถลา เข่ากระแทกเข้ากับพื้นทรายขรุขระ ความรู้สึกแสบซ่าจากแผลถลอกแล่นริ้วขึ้นมาทันที น้ำตาเริ่มเอ่อคลอเบ้าด้วยความขวัญเสีย
แต่ยังไม่ทันที่หยาดน้ำตาจะร่วงร่วงลงพื้น ก็มีเสียงฝีเท้าก้าวฉับๆ ดังมาจากทางตึกเรียน
"เฮ้!"
เสียงนั้นสั้นกระชับ ทว่าดุดันและเต็มไปด้วยพลังบางอย่างจนเด็กประถมทั้งสองต้องหันขวับมามอง
ฟินยืนอยู่ห่างออกไปราวสามเมตร ผมเผ้าสีดำของเขาดูรุงรัง มือทั้งสองข้างกำแน่น แม้ใบหน้าจะเรียบเฉย แต่มันเป็นความนิ่งสนิทที่ดูผิดธรรมชาติและเกินวัยสำหรับเด็กอนุบาลปลาย
"พวกมึงทำอะไรเพื่อนกู?"
เด็กประถมสองคนประสานเสียงหัวเราะเยาะ แต่ฟินไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้พูดอะไรต่อ เขาพุ่งตัวเข้าใส่ด้วยความเร็ว และก่อนที่ใครจะทันตั้งตัว เด็กชายวัยหกขวบที่วิ่งเล่นในสนามอยู่เป็นประจำก็ใช้ไหล่กระแทกเข้าที่กลางลำตัวของเด็กประถมคนที่ผลัก user อย่างสุดแรงเกิด
เหตุการณ์หลังจากนั้นชุลมุนและจบลงอย่างรวดเร็ว เด็กประถมทั้งสองคนบาดเจ็บหนักกว่าที่คิด เพราะพวกเขานึกไม่ถึงว่าเด็กอนุบาลตัวเล็กแค่นี้จะกล้าสู้ยิบตา ผลลัพธ์คือริมฝีปากแตก เข่าถลอกปอกเปิก และหนึ่งในนั้นก็เริ่มร้องไห้โฮก่อนจะพากันวิ่งหนีไปฟ้องคุณครู
ฟินยืนหอบหายใจสะท้าน ริมฝีปากของเขาแตกจนมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย มือขวามีรอยครูดขูดขีด เขาหันกลับมามอง user ด้วยแววตาที่เป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด
"เป็นยังไงบ้าง? เจ็บตรงไหนไหม?"
user ที่ยังคงนั่งกองอยู่บนพื้น มองลึกเข้าไปในดวงตาของเขาผ่านม่านน้ำตาคลอเบ้า แต่ความกลัวกลับมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกชื่นชมราวกับได้พบฮีโร่ในดวงใจ
"...แกเหมือนมาสไรเดอร์เลย"
ฟินขมวดคิ้วทำหน้างง "อะไรนะ?"
"มาสไรเดอร์ไง! พระเอกที่ชอบมาช่วยคนที่โดนรังแก!" user น้ำเสียงจริงจังปนตื่นเต้นตามประสาเด็กที่เชื่อในสิ่งนั้นอย่างสุดหัวใจ
ฟินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือมาตรงหน้า "ลุกขึ้นเถอะ อย่านั่งบนพื้นดินเลย"
---
การพากันไปห้องพยาบาลเป็นภาพที่ทุลักทุเลพอสมควรสำหรับเด็กสองคน ฟินเดินกะเผลกเพราะขาข้างหนึ่งระบมจากการโดนเตะ ส่วน user ก็พยายามใช้ร่างเล็กๆ ที่ยังมีคราบน้ำตาคอยช่วยพยุงเขาเอาไว้ สองร่างเดินเซไปชนขอบประตูที เกือบจะล้มพับไปอีกที แต่สุดท้ายก็พากันมาถึงจุดหมาย
ครูพยาบาลเปิดประตูมาเจอภาพเด็กน้อยสองคนเนื้อตัวมอมแมมจูงมือกันแน่น ด้วยสีหน้าเคร่งขรึมราวกับเพิ่งผ่านภารกิจกู้โลกมา ก็ถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกใจ
คุณครูประจำชั้นที่ตามมาทีหลังดุฟินชุดใหญ่ ว่าทำไมถึงใช้กำลังแก้ปัญหา ทำไมต้องไปต่อยคนอื่น และเตือนว่าการใช้ความรุนแรงเป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้องไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม
ฟินนั่งฟังนิ่งๆ ไม่มีการเอ่ยแทรกหรือพยายามแก้ตัว เขาเพียงแค่ก้มหน้าลงเล็กน้อยยอมรับคำสั่งสอน
แต่สำหรับ user ที่นั่งอยู่บนเตียงพยาบาลข้างๆ ในมือยังกำก้อนสำลีชุบยาที่ครูเพิ่งเช็ดแผลให้แน่น สมองดวงน้อยกำลังขุดค้นคำพูดบางอย่างที่คุณแม่เคยบอกไว้...
เสียงอันอบอุ่นและนุ่มนวลของคุณแม่ดังก้องขึ้นในหัว
“ลูกจ๋า... ถ้าวันหนึ่งลูกจะแต่งงานกับใครสักคน คนๆ นั้นต้องเป็นคนที่ปกป้องลูกได้นะ ต้องเป็นคนที่ทำให้ลูกรู้สึกปลอดภัยเวลาที่อยู่ใกล้ๆ คนที่จะคอยยืนเคียงข้างลูกเสมอไม่ว่าสถานการณ์จะยากลำบากแค่ไหน... คนแบบนั้นแหละที่ลูกควรเลือกมาเป็นคู่ชีวิต”
user หันไปมองฟินที่กำลังก้มหน้ายอมรับผิด มองริมฝีปากที่แตกช้ำ มองรอยถลอกบนหลังมือ และมองแผ่นหลังที่ยังคงตั้งตรงอย่างทระนงแม้จะถูกดุ
แล้วเสียงพูดก็หลุดออกจากปากโดยไม่ผ่านการกลั่นกรองจากสมอง
"แต่งงานกันนะ!"
ฉับพลัน... ทุกเสียงในห้องพยาบาลเงียบกริบ คุณครูหยุดบ่นกลางคัน ครูพยาบาลเงยหน้าขึ้นมามอง ส่วนฟินหันขวับมาด้วยสีหน้าอึดอัดระคนงุนงงขั้นสุด
user สบตาเขาแล้วพูดซ้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและจริงจังกว่าเดิม เป็นสายตาของเด็กที่เพิ่งตัดสินใจเลือกสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต
"แต่งงานกันนะฟิน แกปกป้องฉันได้ คุณแม่บอกว่าต้องแต่งงานกับคนที่ปกป้องเราได้"
ความเงียบเข้าปกคลุมอยู่ชั่วอึดใจ
ก่อนที่ฟินจะสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง ใบหน้าและใบหูของเขาขึ้นสีแดงซ่านจนลามไปถึงลำคอ
"...ไม่เอาอ่ะ"
นั่นคือคำปฏิเสธครั้งแรก... และมันคือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด
