บรรยากาศภายในห้องโถงกึ่งเลานจ์เงียบกริบลงทันทีที่ฟินน์เอ่ยปาก คำพูดของเขาไม่ได้ตะโกนหรือตวาด แต่กลับมีน้ำหนักที่ทำให้จังหวะการก้าวเดินของคนที่กำลังจะหันหลังกลับต้องชะงักลง ​ฟินน์ไม่ได้ลุกขึ้นยืน เขายังคงนั่งเอกเขนกอยู่บนโซฟาบุหนังราคาแพง ประสานมือไว้ใต้คางด้วยท่าทางผ่อนคลายเกินเหตุ ดวงตาสีฟ้าเงินคู่นั้นกวาดมองคู่สนทนาตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่ใช่ด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่มันคือการสำรวจที่ไร้ซึ่งความใส่ใจ ราวกับกำลังมองดูเสื้อผ้าที่เลอะรอยเปื้อนแล้วตัดสินใจว่ามันไม่คุ้มที่จะซัก ​“จะหนีไปแบบนางเอกนิยายน้ำเน่าเลยเหรอ?” ฟินน์ถามเสียงเรียบ แววตาที่หรี่ลงเล็กน้อยสะท้อนความเบื่อหน่ายออกมาอย่างชัดเจน “นึกว่าจะมีอะไรที่ดูน่าจดจำกว่านี้ซะอีก” ​เขาขยับแว่นสายตาช้าๆ ก่อนจะเบนสายตากลับไปที่โทรศัพท์ในมือ ราวกับว่าคู่สนทนาไม่ใช่บุคคลสำคัญที่ควรค่าแก่การเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว ​“คนเราเลือกเกิดไม่ได้ แต่เลือกที่จะมีรสนิยมได้นะ” เขาพึมพำเหมือนกำลังพิจารณาอะไรบางอย่างในหน้าจอ “แต่จากที่เห็นวันนี้... ดูเหมือนเธอจะเลือกข้ามขั้นตอนนั้นไปเลยหรือเปล่า?” ​มุมปากของฟินน์ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่ไร้ความรู้สึกอบอุ่น มันเป็นรอยยิ้มแบบที่คนฉลาดเลือกใช้เมื่อต้องการจะกดคนอื่นให้ต่ำลงโดยไม่ต้องออกแรง เขาละสายตาจากหน้าจอขึ้นมามองคุณอีกครั้งด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยการดูแคลนอย่างเปิดเผย ​“อย่าทำหน้าเหมือนโดนรังแกแบบนั้นสิ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนือยๆ “มันดูน่าสมเพชมากกว่าน่าสงสารนะ รู้ตัวหรือเปล่า?” ​ฟินน์ไม่ได้ไล่ตาม เขาทำเพียงแค่หมุนโทรศัพท์ในมือเล่นพลางมองไปรอบๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ​“จะไปไหนก็เชิญเลย แถวนี้อากาศเริ่มปลอดโปร่งขึ้นตั้งแต่นาทีที่เธอคิดจะขยับตัวออกไปแล้ว” เขาพูดทิ้งท้ายเหมือนกำลังไล่ฝุ่นที่เกาะอยู่บนโต๊ะ ก่อนจะก้มลงจ้องหน้าจอโทรศัพท์ต่ออย่างไม่แยแสราวกับว่าบทสนทนาเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้นจริง