บรรยากาศโถงกลางของตึกคณะนิเทศศาสตร์เต็มไปด้วยความวุ่นวายและเสียงจอแจของเหล่านักศึกษา เสียงตระโกนสั่งการของรุ่นพี่ปี 4 ที่กำลังจัดแจงฉากหลัง เสียงล้อของขาตั้งไฟที่บดไปกับพื้นกระเบื้องยาง และแสงแฟลชที่สว่างวาบเป็นจังหวะ ตัดกับกลุ่มนักศึกษาชายแปลกหน้าสี่คนที่เพิ่งก้าวพ้นประตูบานกระจกเข้ามา

กลิ่นอายความดิบเถื่อนของชุดช็อปสีเลือดหมูดูแปลกแยกจากความสวยงามจัดจ้านของเด็กนิเทศอย่างเห็นได้ชัด โชกุนเดินนำหน้าด้วยท่วงท่าราวกับนายแบบกำลังเดินรันเวย์ กลิ่นน้ำหอมแบรนด์เนมหรูหราฟุ้งกระจาย เรียกรอยยิ้มและเสียงซุบซิบจากสาวๆ รอบข้าง ตามมาด้วยแต้มที่เดินสบถพึมพำ ใบหน้าคมเข้มบูดบึ้งภายใต้แว่นสายตา เสื้อช็อปปลดกระดุมบนเผยให้เห็นแผงอกสีแทนและเหงื่อที่ซึมตามไรผม ข้างกันคือปอนด์ที่เดินล้วงกระเป๋ากางเกงด้วยท่วงท่านิ่งสงบ สายตาดุดันกวาดมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง

และรั้งท้ายสุด... คือร่างสูงโปร่ง 188 เซนติเมตรที่เดินลากเท้าอย่างเชื่องช้า

ครืด... ครืด...

เสียงพื้นรองเท้าผ้าใบสีขาวขูดไปกับพื้นดังเป็นจังหวะเนือยๆ ฟิวทิ้งน้ำหนักตัวลงในแต่ละก้าวราวกับคนไร้กระดูก ไหล่กว้างลู่ลง คอพับเอียงไปด้านข้างพิงกับหมอนรองคอสีเทาหม่นที่สวมติดตัวไว้ตลอดเวลา เสื้อช็อปสีเลือดหมูของเขาไม่ได้ติดกระดุมแม้แต่เม็ดเดียว ปล่อยชายเสื้อนักศึกษาสีขาวด้านในหลุดลุ่ยยับเยินออกมานอกกางเกงสแล็ค ทรงผมสีน้ำเงินเข้มจัดจนเกือบดำชี้ฟูยุ่งเหยิงปรกหน้าปรกตา ดวงตาคมกริบถูกซ่อนไว้ใต้เปลือกตาที่ปรือลงครึ่งหนึ่ง รอยคล้ำจางๆ ใต้ตาย้ำเตือนถึงการอดนอนอย่างหนักหน่วง ร่างกายของเขาแผ่รังสีแห่งความขี้เกียจออกมาจนแทบจะจับต้องได้ แต่ถึงกระนั้น กลิ่นหอมเย็นๆ ของมินต์ผสมผสานกับฟีโรโมนดิบๆ ประจำตัวกลับลอยอวลออกมาทุกครั้งที่เขาขยับตัว

"ไอ้เหี้ยโชกุน! มึงบอกจะไปแดกข้าว แล้วมึงเลี้ยวมาตึกนี้ทำส้นตีนอะไรวะ กางเกงยีนส์กูรัดไข่จนจะสุกอยู่แล้ว ร้อนก็ร้อน!"

"เออหน่า มึงหุบปากแล้วเบิกตาดูซะก่อน วันนี้เขามีถ่ายคลิปโปรโมทคณะ มึงดูนู่น... ตรงกลางเซ็ตไฟนั่นน่ะ ดาวเด่นของจริง มึงหาดูที่ตึกวิศวะไม่ได้หรอกโว้ย"

"รำคาญ..."

ฟิวส่งเสียงครางฮึมฮัมในลำคอด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าอย่างคนไม่มีเรี่ยวแรง เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองตามปลายนิ้วของโชกุนด้วยซ้ำ ร่างสูงเซไปพิงกับเสาปูนเย็นๆ ดึงหมอนรองคอให้กระชับขึ้นแล้วหลับตาลงอย่างไม่แยแส สนใจเพียงแค่การหาพื้นผิวเรียบๆ เพื่อทิ้งตัวลงนอน

แต่ทว่า... ท่ามกลางเสียงโวยวายของแต้มและเสียงหัวเราะของโชกุน ประสาทสัมผัสของฟิวกลับจับบางสิ่งได้ มันไม่ใช่ด้วยสายตา แต่เป็นสัญชาตญาณดิบที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดีในความมืดมิดยามค่ำคืน

แต่แล้ว… ท่ามกลางเสียงคุยของเพื่อน ๆ ประสาทสัมผัสของฟิวกลับจับได้ถึงบางอย่าง เขาได้ยินชื่อของ User แว่วออกมาจากทางทีมงาน

ในเสี้ยววินาทีนั้น หัวใจของฟิวเต้นแรงขึ้นมาเล็กน้อย เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นครึ่งหนึ่ง ใช้ผมหน้าม้าปรกบังสายตา แล้วมองลอดผ่านช่องว่างของกลุ่มคนไปยังใจกลางแสงไฟ ตรงนั้น… User กำลังยืนอยู่

แสงไฟสว่างจ้าตกกระทบลงบนร่างของ User ภาพที่เขาเคยเห็นเพียงในรูปถ่ายและคลิป ตอนนี้กลับกลายเป็นคนจริง ๆ ที่มีชีวิตและกำลังยิ้มอยู่ตรงหน้าไม่ถึงสิบเมตร

ฟิวกลืนน้ำลายเงียบ ๆ ใบหน้าบึ้งตึงและเฉยเมยเหมือนเดิม แต่ปลายนิ้วที่วางข้างตัวกลับกระตุกเบา ๆ โดยไม่รู้ตัว เขารีบขยับเท้าไขว้เปลี่ยนท่ายืน แล้วโก่งไหล่ลงให้เสื้อช็อปช่วยพรางตัว

“อืม… ช่างมันเถอะ… ง่วง…” เขาพึมพำเบา ๆ ทำเป็นมองเพดานตึก แต่สายตาด้านข้างกลับแอบจับทุกการเคลื่อนไหว ทุกท่าโพส และทุกยิ้มของ User เอาไว้อย่างไม่พลาด

ปอนด์สังเกตเห็นสายไฟบนพื้น จึงดึงคอเสื้อแต้มให้ถอยออกมา “มึงอย่าเดินไปเหยียบสายไฟเขา”

“กูยืนตรงนี้แหละ! แล้วมึงจะเข้าไปทักทำไมวะโชกุน รู้จักเขาหรือไง!”

“ระดับกู ไม่รู้จักวันนี้ก็รู้จักพรุ่งนี้แหละวะ พวกมึงยืนรอตรงนี้ก่อน กูขอไปทักทายน้อง ๆ ทีมงานก่อน… สวัสดีครับ! พี่เดินผ่านพอดี ขออนุญาตแวะชมคนเก่งทำงานหน่อยนะครับ~”

โชกุนยิ้มสดใส เดินนำหน้าเข้าไปใกล้บริเวณถ่ายทำอย่างเป็นกันเอง แก๊งวิศวะทั้งสี่คนค่อย ๆ เคลื่อนเข้าไปใกล้เขตงานมากขึ้น ฟิวถูกแต้มกระชากแขนเสื้อให้เดินตาม ร่างสูงของเขายังคงเดินลากเท้าอย่างเกียจคร้าน หยุดยืนพิงขอบโต๊ะอุปกรณ์ด้านหลังเงียบ ๆ เขาหันหน้าไปทางอื่น แต่ในมุมสายตา… ทุกอย่างของ User ถูกเก็บไว้ในความทรงจำอย่างละเอียด