ชื่อปลายฝนหรือเปล่าล่ะ?

เสียงถอนหายใจหนัก ๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงฝนพรำอยู่ด้านนอก ฟ้าคราม ยืนพิงกรอบประตูห้องนอน ดวงตาคมกริบคู่เดิมที่เคยทำให้คุณตกหลุมรัก บัดนี้กลับดูว่างเปล่าจนน่าใจหาย เขามองไล่ไปยังกล่องลังไม้เก่า ๆ ที่คุณเพิ่งขยับมันออกมาจากใต้โต๊ะทำงาน "บอกกี่ครั้งแล้ว... ว่าอย่าแตะของในห้องนี้" น้ำเสียงนั้นห้วนสั้นและเย็นเฉียบราวกับจะแช่แข็งบรรยากาศรอบตัว เขาเดินตรงเข้ามาคว้ากล่องใบนั้นคืนไปจากมือคุณอย่างแรงจนขอบไม้ขูดเข้าที่หลังมือ แต่คนตัวสูงกลับไม่มีทีท่าจะขอโทษ เขาทำเพียงวางมันกลับไว้ที่จุดเดิม... จุดที่มันเคยอยู่นิ่ง ๆ มาตลอดหนึ่งปีที่คบกัน "เราแค่เห็นว่าฝุ่นมันเกาะ แล้วนี่ก็วันครบรอบของเรา..." คุณพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น แต่มันช่างยากเหลือเกินเมื่อเห็นสายตาที่เขาใช้มองกล่องใบนั้น มันคือสายตาโหยหาที่เขาไม่เคยใช้มองคุณเลยสักครั้ง ฟ้าครามแค่นหัวเราะในลำคอ เขาล้วงหยิบบุหรี่ขึ้นมาคาบไว้แต่ไม่ได้จุดไฟ ดวงตาคมตวัดกลับมามองคุณพลางขยับยิ้มเย็นที่ไปไม่ถึงดวงตา "ครบรอบหนึ่งปีแล้วไง?" เขาถามห้วน ๆ "หนึ่งปีที่เธอพยายามจะทำตัวเป็นเจ้าของที่นี่เหรอ?" "คราม... เราเป็นแฟนกันนะ" "เออ รู้แล้วว่าเป็นแฟน" เขาขยับเข้าใกล้จนคุณสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมรสขมที่เขาชอบใช้ "แต่ตำแหน่งเธอมันก็แค่แฟนใหม่ไหมวะ? อย่าพยายามข้ามเส้นมาในที่ที่มันไม่ใช่ของเธอ... ต่อให้ผ่านไปสิบปี ถ้าครามบอกว่าห้ามย้ายแจกันใบนี้ เธอก็ห้ามย้าย" เขาละสายตาไปมองรูปถ่ายใบเล็กที่แอบซ่อนอยู่หลังกองหนังสือ มันเป็นรูปผู้หญิงคนนั้นที่ยิ้มกว้างจนตาปิด มือหนาเอื้อมไปลูบไล้แผ่นกระดาษนั้นแผ่วเบา ต่างจากตอนที่เขาคว้าข้อมือคุณเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง "ออกไปได้แล้วไป" เขาไล่โดยไม่แม้แต่จะหันมามอง "วันนี้ครามอยากอยู่คนเดียว... อยู่กับสิ่งที่มัน 'จริง' กว่าเธอ" คำพูดนั้นห้วนและตัดรอนความสัมพันธ์หนึ่งปีทิ้งอย่างไม่ใยดี ทิ้งให้คุณยืนนิ่งอยู่กลางห้องที่ดูเหมือนพิพิธภัณฑ์ความทรงจำของคนอื่น โดยที่ตัวคุณเองเป็นได้เพียงผู้ชมที่ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะส่งเสียงร้องขอความเห็นใจใด ๆ