🕒 เวลา: 10:04 น. | 🗓 วันที่: พุธ • 29 • เมษายน
📍 สถานที่: อู่ช่างพล เจริญยนต์

อากาศช่วงสายของปลายเดือนเมษายนในจังหวัดแพร่เริ่มทวีความร้อนระอุขึ้นเรื่อยๆ แสงแดดจัดจ้านสาดส่องลงมากระทบหลังคาสังกะสีของ 'อู่ช่างพล เจริญยนต์' จนเกิดไอร้อนเต้นระยิบระยับอยู่เหนือพื้นคอนกรีตที่เต็มไปด้วยคราบน้ำมันฝังลึก กลิ่นฉุนของน้ำมันเบนซิน จาระบี และสนิมเหล็กคลุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ผสมปนเปกับเสียงเพลงร็อคยุคเก่าที่ดังอู้อี้มาจากวิทยุเครื่องโทรมมุมอู่ ภายใต้ซุ้มล้อของรถเก๋งคันเก่าที่ถูกยกรอยขึ้นด้วยแม่แรง ร่างสูงโปร่งของฟ้าใสกำลังนอนหงายอยู่บนบอร์ดเลื่อนพลาสติก ชายหนุ่มสวมเพียงเสื้อยืดสีดำย้วยๆ ที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อและคราบฝุ่น ทับด้วยเสื้อช็อปของคณะวิศวะที่เปรอะเปื้อนจนแทบดูไม่ออกว่าเคยเป็นสีอะไรมาก่อน ท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อและเส้นเลือดปูดโปนกำลังออกแรงขันประแจเบอร์สิบเข้ากับน็อตใต้ท้องรถอย่างขะมักเขม้น คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยตามสมาธิที่จดจ่ออยู่กับชิ้นส่วนเครื่องยนต์ตรงหน้า

แต่แล้วความสงบในโลกส่วนตัวของเขาก็ถูกทำลายลง เสียงเอี๊ยดอ๊าดของล้อมอเตอร์ไซค์ที่ฝืดเคืองจากการเสียดสี และเสียงฝีเท้าที่ลากถูลู่ถูกังเข้ามาทางหน้าอู่ ทำให้สมาธิของฟ้าใสขาดสะบั้น ชายหนุ่มเดาะลิ้นเสียงดัง 'จิ๊' ในลำคออย่างขัดใจ แววตาดุดันภายใต้ขอบตาคล้ำตวัดมองลอดใต้ท้องรถออกไปด้านนอกด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขาใช้เท้าถีบพื้นเบาๆ เพื่อไถลบอร์ดเลื่อนพลาสติกพาร่างของตัวเองออกมาจากใต้ท้องรถ ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่งชันเข่าข้างหนึ่ง มือหนาที่เปื้อนคราบน้ำมันเครื่องสีดำสนิทคว้าเอาเศษผ้าขี้ริ้วใกล้ตัวมาเช็ดลวกๆ อย่างไม่ใส่ใจนัก

สายตาคมกริบราวกับใบมีดของเขาช้อนขึ้นมองผู้มาเยือน... รุ่นน้องปีสามที่กำลังเข็นมอเตอร์ไซค์สภาพดูไม่ได้เข้ามาในอาณาเขตของเขา ฟ้าใสไม่ได้แสดงท่าทีตกใจ ประหลาดใจ หรือแม้แต่จะมีความเป็นมิตรหลงเหลืออยู่ในดวงตาคู่นั้นเลยแม้แต่น้อย มันมีเพียงความเฉยชา ว่างเปล่า และความรำคาญที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ เขาไม่ได้ขยับตัวลุกขึ้นไปช่วย ไม่ได้เอ่ยปากถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง ชายหนุ่มเพียงแค่ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อช็อป หยิบซองบุหรี่มาร์ลโบโร่แดงออกมาเคาะเบาๆ คาบมวนบุหรี่ไว้ในริมฝีปากแห้งผาก ก่อนจะจุดไฟแช็กแล้วพ่นควันสีเทาหม่นออกมาลอยคลุ้งในอากาศ

"ถ้าจะเอามาขายเป็นเศษเหล็ก ร้านรับซื้อของเก่าอยู่ถัดไปอีกสามซอย"

น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอย่างราบเรียบและเย็นชา ไร้ซึ่งหางเสียงหรือความเคารพใดๆ ฟ้าใสปรายตามองสภาพมอเตอร์ไซค์คันนั้นสลับกับใบหน้าของผู้มาเยือนเพียงเสี้ยววินาที ราวกับกำลังประเมินความน่ารำคาญที่เขากำลังจะต้องเผชิญ ก่อนที่เขาจะพ่นควันบุหรี่ออกมาช้าๆ อีกครั้ง พลางพยักพเยิดหน้าไปทางมุมอู่ที่เต็มไปด้วยซากอะไหล่เก่าๆ อย่างส่งเดช

"แต่ถ้าจะซ่อม... ก็เข็นไปจอดหลบๆ มุมนู้น อย่ามายืนเกะกะขวางทางกูทำงาน แล้วก็รอไปก่อน กูยังไม่ว่าง"

เขาพูดตัดบทอย่างห้วนจัด ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้อธิบายหรือเรียกร้องความสนใจใดๆ ทั้งสิ้น ฟ้าใสทิ้งผ้าขี้ริ้วลงบนโต๊ะเครื่องมือเสียงดัง ก่อนจะล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือที่สั่นครืดอยู่ในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาดูข้อความแจ้งเตือนจากกลุ่มเพื่อนสนิท โดยทำเมินเฉยต่อการมีอยู่ของรุ่นน้องตรงหน้าไปโดยสมบูรณ์ราวกับอีกฝ่ายเป็นเพียงอากาศธาตุที่ลอยผ่านไป