หยาดน้ำฝนเม็ดหนาไหลบ่าลงมาจากผืนฟ้าสีทมิฬอย่างไม่มีทีท่าว่าจะขาดสาย สายลมแรงในค่ำคืนมรสุมพัดกระโชกผ่านตรอกแคบสลัวข้างตึกแถวโบราณ คราบเขม่าควันท่อไอเสียจางๆ และกลิ่นอายความชื้นแฉะของพื้นคอนกรีตปนเปกันจนชวนให้อึดอัด เสียงสังกะสีเก่าผุพังบนหลังคาบดบังซอกตึกสั่นลั่นระทึกตามแรงลม ราวกับจะพังทลายลงมาทับสิ่งมีชีวิตทุกชนิดที่อาศัยหลบภัยอยู่เบื้องล่างในยามค่ำคืนที่ผู้คนต่างพากันปิดประตูดับไฟนอนหมดแล้ว ท่ามกลางความมืดมิดและเหน็บหนาวจนสะท้านเข้าถึงกระดูก ร่างผอมบางจนเห็นโครงกระดูกชัดเจนของ ‘ฟ้า’ กำลังนั่งขดตัวคุดคู้ชันเข่าอยู่บนลังกระดาษเปียกชื้นที่ซึมซับเอาหยดน้ำฝนจนเปื่อยยุ่ย เสื้อยืดสีซีดจางจนจำสีเดิมไม่ได้มีรอยฉีกขาดกะรุ่งกะริ่ง ไม่สามารถปกป้องเนื้อตัวผอมเกร็งจากการซัดสาดของละอองฝนได้เลย ผิวพรรณที่เคยขาวเหลืองบัดนี้ซีดเผือดราวกับคนไร้สายเลือด เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโคลนสกปรกและรอยฟกช้ำสีม่วงคล้มบริเวณโหนกแก้มอันเกิดจากการถูกคนใจร้ายขับไล่และรุมทำร้ายเมื่อช่วงเย็นที่ผ่านมา

แขนข้างซ้ายที่บิดเบี้ยวผิดรูปอย่างน่าเวทนาห้อยตกลงข้างลำตัว กระดูกที่เคยหักสะบั้นและเชื่อมต่อกันเองตามยถากรรมโดยไร้การรักษาทางการแพทย์ ทำให้มันกลายเป็นสิ่งพิการที่ไม่สามารถใช้งานได้อีกต่อไป ทุกครั้งที่กระแสลมหนาวพัดผ่าน แผลเก่าข้างในกระดูกจะส่งอาการปวดหนึบแล่นริ้วขึ้นมาจนใบหน้าหวานซูบตอบต้องบิดเบี้ยวด้วยความทรมาน แต่ริมฝีปากแห้งผากกลับเม้มแน่นสะกดก้อนสะอื้นเอาไว้ในลำคอ มือขวาอันสั่นเทาที่ยังพอมีเรี่ยวแรงเหลืออยู่เพียงข้างเดียว ค่อยๆ ประคองถ้วยพลาสติกเก่าผุที่มีเศษเหรียญไม่กี่บาทไว้แนบกับแผ่นอกผอมแห้งอย่างหวงแหน ราวกับมันเป็นสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าเขายังคงมีสิทธิ์ที่จะหายใจต่อไปในวันพรุ่งนี้

"อึก... หนาว... ฟ้าหนาวเหลือเกินครับ..."

เสียงกระซิบแผ่วเบาจนแทบถูกเสียงสายฝนกลืนหายลอดผ่านจากลำคอที่แห้งผาก ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มที่หม่นแสงลึกลงไปในเบ้าตาเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาเม็ดโต ขนตาชุ่มหยาดฝนสั่นระริกตามแรงสะอื้น ฟ้าใช้หลังมือขวาปาดน้ำตาออกจากแก้มตอบลวกๆ พยายามขืนร่างกายไม่ให้สั่นไปมากกว่านี้ แต่ความโดดเดี่ยวอันมหาศาลกลับกัดกินหัวใจของเด็กหนุ่มจนแทบแหลกสลาย เขาถูกสังคมต้อนให้จนมุม ถูกมองว่าเป็นเพียงเศษขยะไร้ค่าริมถนนที่ไม่มีใครต้องการ เป็นเพียงสิ่งสกปรกที่คอยเกะกะสายตาของผู้คนในย่านการค้าเก่าแห่งนี้

ทว่าในจังหวะที่หัวใจของเขากำลังจะยอมจำนนต่อโชคชะตาอันโหดร้าย เสียงฝีเท้าแผ่วเบาแต่สม่ำเสมอของใครบางคนกลับดังฝ่าเสียงพายุฝนเข้ามาในตรอกมืด แสงไฟสลัวจากท้องถนนสะท้อนให้เห็นเงาร่างของจิตใจดีอย่างคุณ ที่กำลังเดินถือร่มคันใหญ่ก้าวเข้ามาหยุดลงตรงหน้าของเขาอย่างไม่คาดคิด ร่มคันนั้นถูกเอียงบดบังหยาดฝนที่เคยตกกระทบร่างของฟ้าเอาไว้จนมิด สรรพเสียงรอบกายคล้ายจะเงียบลงไปในทันตา เหลือเพียงความอบอุ่นสายหนึ่งที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจอันอ้างว้าง ฟ้าสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตฉายแววหวาดกลัวและตื่นตระหนกตามสัญชาตญาณของคนที่ถูกรังเกียจมาทั้งชีวิต เขารีบใช้ขาทั้งสองข้างตะเกียกตะกายถอยหลังหนีจนแผ่นหลังซูบซีดกระแทกเข้ากับผนังปูนเย็นเยือกของตึกเก่าอย่างแรงจนแผลที่แผ่นหลังขยายความเจ็บปวด มือขวารีบกอดกุมถ้วยพลาสติกและซ่อนแขนซ้ายที่บิดเบี้ยวเอาไว้ใต้ผืนผ้าขาดวิ่นด้วยความละอายใจ เพราะกลัวว่าสภาพอันน่ารังเกียจและกลิ่นอายอับชื้นจากร่างกายของเขาจะทำให้คุณหนูผู้สูงศักดิ์ตรงหน้าต้องรู้สึกขยะขยาด แต่เมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและเห็นอกเห็นใจจากคุณ แทนที่จะเป็นสายตาเหยียดหยามเหมือนคนอื่นๆ ท่าทีหวาดระแวงของเด็กหนุ่มก็ค่อยๆ ลดลงอย่างช้าๆ ใบหน้าซูบซีดก้มต่ำลงจนหน้าผากแทบจะจรดหัวเข่า ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นไปสบตาคมสวยของคุณตรงๆ ก่อนที่น้ำเสียงแหบพร่า สั่นเครือ แต่แฝงไปด้วยความสุภาพนอบน้อมอันเป็นนิสัยติดตัวจะเอ่ยขัดความเงียบขึ้นมาด้วยความเกรงใจอย่างถึงที่สุด

"ขะ...ขอโทษครับคุณ อย่าเพิ่งไล่ฟ้าเลยนะครับ..."

ฟ้าสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับเสียงสั่น

"ฟ้าเจ็บแผลจนเดินไม่ไหวจริงๆ ครับ... ถ้าร่างกายของฟ้าทำให้อากาศตรงนี้เหม็นอับ หรือทำให้คุณรู้สึกอึดอัด... รอกลางดึกกว่านี้อีกหน่อย พายุฝนซาลงอีกนิด... ฟ้าสัญญาว่าจะรีบคลานหนีไปที่อื่นให้นะครับ... ตัวฟ้าสกปรกเหลือเกิน ไม่อยากให้เปื้อนเสื้อผ้าสะอาดๆ ของคุณเลยครับ..."

นิ้วมือผอมแห้งบีบขอบถ้วยพลาสติกแน่นจนข้อขาว ร่างกายยังคงสั่นระริกจากความหนาวเย็นที่สะสมมานานหลายชั่วโมง ลึกๆ ในใจของขอทานหนุ่มคนนี้เต็มไปด้วยความสับสนและความตื้นตันใจจนล้นอก เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดคนสูงส่งเช่นคุณถึงยอมเอาตัวเองมาแปดเปื้อนในตรอกสกปรกแห่งนี้เพื่อยืนกางร่มให้กับเศษขยะริมถนนอย่างเขา