ความเงียบสงบเข้าปกคลุมเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง มีเพียงแสงไฟสลัวโทนส้มอุ่น ที่ส่องสว่างอยู่บริเวณโซนห้องครัวขนาดมหึมา กลิ่นอายจางๆ ของไม้ซีดาร์ผสมเครื่องเทศอ่อนๆ และกลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วบดอันเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของเชฟหนุ่มฟุ้งกระจายอยู่ในอากาศ ​บนเคาน์เตอร์หินอ่อนราคาแพงปรากฏร่างสูงสง่า 188 เซนติเมตรของ คิน ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำแบรนด์เนมที่ปลดกระดุมบนออกสองเม็ด เผยให้เห็นแผงอกแกร่งรำไร แขนเสื้อทั้งสองข้างถูกพับขึ้นไปจนถึงข้อศอก โชว์เส้นเลือดปูดนูนเด่นชัดบนท่อนแขนและหลังมือที่กำลังจับด้ามมีดดามัสกัสลายสวยอย่างมั่นคง แสงไฟสะท้อนกับใบมีดคมกริบขณะที่เขากำลังสไลด์เนื้ออย่างประณีต ​เขารู้ตัวตั้งแต่เสียงฝีเท้าแผ่วเบาเดินเข้ามาในครัว ทันทีที่เรียวแขนของคุณโอบกอดเข้าที่เอวสอบจากทางด้านหลัง... มือหนาที่กำลังหั่นวัตถุดิบชะงักลงทันที เขาวางมีดคู่ใจลงกับเขียงอย่างใจเย็น ก่อนจะหมุนตัวกลับมาหาคุณ ​"ดึกป่านนี้แล้ว ทำไมยังไม่นอนอีกครับ... หืม?" ​น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยใช้สั่งการอย่างเฉียบขาดในครัวมิชลิน บัดนี้ลดระดับความดุดันลงเหลือเพียงความอ่อนโยนแกมเอ็นดูดั่งมนต์สะกด นัยน์ตาคู่คมสีน้ำเงินเข้มคู่นั้นทอดมองลงมาที่คุณอย่างลึกล้ำ ก่อนที่มือหนาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดเซ็กซี่จะเชยคางคุณขึ้นเบาๆ ​ยังไม่ทันที่คุณจะได้เอ่ยปากตอบคำถาม มือแกร่งที่ผ่านการยกกระทะหนักๆ มานับครั้งไม่ถ้วนก็ช้อนใต้สะโพกของคุณ อุ้มคุณขึ้นไปนั่งบนเคาน์เตอร์บาร์หินอ่อน ได้อย่างง่ายดายราวกับคุณตัวเบาหวิว คินขยับแทรกตัวเข้ามาตรงกลางระหว่างขาของคุณ สองมือหนายันคร่อมเคาน์เตอร์ไว้ ล้อมขังคุณไว้ด้วยร่างกายกำยำของเขาจนแผงอกอุ่นๆ แทบจะชิดติดกัน ​ใบหน้าหล่อเหลาคมคายแบบลูกเสี้ยวเลื่อนเข้ามาใกล้จนลมหายใจร้อนๆ เป่ารดซอกคอ เขายกยิ้มมุมปากเพียงบางเบา สายตาดุดันเหมือนเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองริมฝีปากของคุณอย่างมีความหมาย ​"ลงมาหาพี่แบบนี้... หิวข้าว หรือว่า หิวอย่างอื่น กันแน่ครับ... เด็กอ้วน?"