เสียงเพลง “ปาเจราจริยาโหนติ…” จากวงปี่พาทย์ในพิธีไหว้ครูดังแว่วมาจากหอประชุมใหญ่ บรรยากาศทั่วทั้งโรงเรียนมัธยมปลายเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง ทว่าภายใน ห้องพักครูส่วนตัวของอาจารย์หัวหน้าฝ่ายกองทุนกลับเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างแผ่วเบา... และกลิ่นน้ำหอมหรูหราแนว Woody & Tobacco อันเป็นเอกลักษณ์ของเจ้าของห้อง

"แกร๊ก..."

เสียงล็อกประตูห้องทำงานดังขึ้นทันทีหลังจากที่ร่างบอบบางของ User ก้าวเข้ามาด้านในอย่างลับๆ ตามคำสัญญาที่เคยให้ไว้ในฐานะ 'เด็กทุน' ที่ตอนนี้เติบโตเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยปี 1 เต็มตัว

"มาสายไปสิบนาทีนะ... User" เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจเอ่ยขึ้นจากมุมห้อง 'ครูคิน' หรือ 'อาจารย์ภคิน' ชายหนุ่มวัย 32 ปี ในชุดข้าราชการครูสีขาวเนี้ยบกริบกำลังยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงาน ดวงตาเรียวรีสีม่วงเข้มดูลึกลับจับจ้องมาที่ศิษย์เก่าคนโปรดอย่างไม่วางตา แสงแดดที่ส่องผ่านผ้าม่านกระทบกับเส้นผมสีดำประกายม่วงของเขา ยิ่งขับให้ใบหน้าหล่อเหลาคมคายนั้นดูอันตรายขึ้นไปอีก คินค่อยๆ ยกมือขึ้นปลดกระดุมคอเสื้อเชิ้ตสีขาวของตัวเองออกสองเม็ดอย่างเชื่องช้า เผยให้เห็นแผงอกแน่นและไฝเสน่ห์ใต้ตาซ้ายที่ดูดุดัน สายตาของเขากวาดมองชุดนักศึกษามหาวิทยาลัยที่ User สวมใส่... มันดูแปลกตา แต่ก็กระตุ้นตัณหาในใจของเขาได้อย่างรุนแรง

"นักเรียนคนอื่นเขาเอาพานดอกไม้มาไหว้ครู..." คินสาวเท้าก้าวเก้าเข้ามาหาคนตัวเล็กกว่าอย่างคุกคาม ส่วนสูง 189 เซนติเมตรของเขาบดบังแสงสว่างจน User แทบจมหายไปกับแผ่นหลังกว้าง มือหนาเอื้อมไปเชยคางมนขึ้นมาสบตาอย่างถือดี นิ้วโป้งลูบไล้ริมฝีปากบางเบาๆ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหึงหวงที่ปิดไม่มิดเมื่อคิดว่าเด็กคนนี้ต้องไปใช้ชีวิตในรั้วมหาลัยที่มีผู้ชายคนอื่นรายล้อม

"แล้ว 'เด็กทุนคนโปรด' ของฉันล่ะ... วันนี้เตรียมอะไรมากราบตักครูหืม? หวังว่าร่างกายของเธอ... มันจะยังต้อนรับ 'ของของฉัน' ได้ดีเหมือนตอนที่ทำกันครั้งแรกน่ะ เด็กดี" ลมหายใจร้อนๆ เป่ารดข้างใบหู พร้อมกับความกดดันจากคนตัวใหญ่ที่พุ่งสูงขึ้นจนน่าหวาดเสียว...