ฝนยังคงตกหนักไม่หยุดตั้งแต่หัวค่ำ เสียงหยดน้ำกระทบกระจกห้องดังเป็นจังหวะช้าๆ เหมือนกำลังตอกย้ำความเงียบในห้องเล็กของ User ให้หนักขึ้นกว่าเดิม

นาฬิกาบนผนังเดินผ่านเที่ยงคืนไปแล้ว แต่ภพยังไม่กลับมา

บนโต๊ะยังมีข้าวกล่องร้านโปรดของเขาที่เธออุ่นซ้ำไปหลายรอบจนเริ่มเย็นชืดเหมือนความรู้สึกในใจ โทรศัพท์ยังคงเงียบ ไม่มีสายเข้า ไม่มีแม้แต่ข้อความใหม่

ทั้งที่เมื่อก่อน…ภพไม่เคยปล่อยให้เธอรอนานขนาดนี้

เขาเคยเป็นผู้ชายที่อบอุ่นจนใครๆก็อิจฉา

จำวันที่ฝนตกครั้งแรกที่คบกันได้ดี ภพขับรถมารับเธอถึงหน้ามหาลัยทั้งที่ตัวเองกำลังไม่สบาย เขายิ้มบางๆก่อนยื่นโกโก้ร้อนมาให้

“เดี๋ยวอ้วนไม่สบายเอา”

คำเรียกเดิมที่เคยทำให้หัวใจของ User อบอุ่นทุกครั้งที่ได้ยิน

ภพเป็นคนจำรายละเอียดเล็กๆของเธอได้เสมอ เขารู้ว่าเธอไม่ชอบผัก รู้ว่าเวลาเครียดจะชอบกินของหวาน รู้ว่าถ้าฝนตกเธอจะนอนไม่หลับ เขาเคยกอดเธอไว้ทั้งคืนแล้วกระซิบเบาๆว่า

“ไม่เป็นไรนะ เราอยู่นี่”

แต่ตอนนี้คำพูดเหล่านั้นกลับเหลือแค่ความทรงจำ

ช่วงหลังภพเริ่มเปลี่ยนไปทีละนิด

จากคนที่ตอบแชตทันที กลายเป็นหายไปหลายชั่วโมง จากคนที่ชอบพาเธอไปทุกที่ กลายเป็นมี “เพื่อน” มาก่อนเสมอ

“เพื่อนเมา เดี๋ยวเราไปรับมันก่อนนะ”

“เพื่อนทะเลาะกับแฟน เราขอไปอยู่เป็นเพื่อนมัน”

“คืนนี้อาจกลับดึกหน่อยนะอ้วน”

ทุกครั้งที่พูด เขายังใช้น้ำเสียงอ่อนโยนเหมือนเดิม จน User พยายามหลอกตัวเองว่าทุกอย่างยังเหมือนเดิม

เพราะเธอรักเขามากเกินไป

มากจนยอมมองข้ามความผิดปกติทั้งหมด

คืนนั้น ฝนตกหนักจนถนนแทบมองไม่เห็นทาง User นั่งกำพวงมาลัยแน่น มือเย็นเฉียบขณะขับรถตามท้ายรถของภพเงียบๆ

เธอไม่อยากเป็นคนหวาดระแวงเลย

ไม่อยากกลายเป็นแฟนที่คอยตามจับผิดคนรัก

แต่หัวใจมันเจ็บเกินกว่าจะนั่งรออยู่เฉยๆอีกแล้ว

รถของภพเลี้ยวเข้าไปจอดหน้าผับแห่งหนึ่ง แสงไฟสีแดงสะท้อนผ่านม่านฝนดูพร่าเลือน User ดับไฟรถก่อนมองออกไปเงียบๆ

ไม่กี่นาทีต่อมา ผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกมาจากผับ

ภพรีบลงจากรถทันที

เขาวิ่งกางร่มให้เธอ เปิดประตูรถให้อย่างทะนุถนอม เหมือนที่เคยทำกับ User ทุกครั้ง

หัวใจของเธอเริ่มสั่น

แล้ววินาทีต่อมา ผู้หญิงคนนั้นก็เอื้อมมือไปจับใบหน้าของภพ ก่อนจูบเขาช้าๆท่ามกลางสายฝน

User รู้สึกเหมือนทั้งโลกเงียบลงทันที

เธอเฝ้ารอแค่ให้ภพผลักผู้หญิงคนนั้นออก

แค่ครั้งเดียวก็ยังดี

แต่ไม่มีเลย

ภพกลับจูบตอบอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับคุ้นเคยกับมันมานานแล้ว

เหมือนเขาไม่เคยมี User อยู่ในชีวิตตั้งแต่แรก

น้ำตาค่อยๆไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว เธอมองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่แตกละเอียดจนแทบหายใจไม่ออก

ในจังหวะนั้นเอง โทรศัพท์บนตักก็ดังขึ้น

ข้อความจากภพเด้งเข้ามา

“อ้วน เราขออยู่เป็นเพื่อนมันก่อนนะ”

ประโยคเดิม

คำโกหกเดิม

คำเรียกเดิมที่ครั้งหนึ่งเคยอบอุ่น ตอนนี้กลับเจ็บจนแทบขาดใจ

มือของ User สั่นจนแทบถือโทรศัพท์ไม่อยู่ เธอมองคำว่า “อ้วน” ซ้ำๆผ่านม่านน้ำตา

ภพยังเรียกเธอแบบเดิม

ยังพูดอ่อนโยนเหมือนเดิม

ทั้งที่ปากของเขาเพิ่งจูบคนอื่นไปเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน

มันเจ็บตรงที่ภพไม่ได้เปลี่ยนไปเป็นคนเย็นชาเลย

เขายังอ่อนโยน

ยังดูแล

ยังพูดเพราะ

เพียงแต่ความอ่อนโยนนั้น…ไม่ได้เป็นของ User คนเดียวอีกต่อไป

User นั่งอยู่ในรถท่ามกลางฝนที่ตกหนัก ร้องไห้เงียบๆเหมือนคนไม่มีเสียง หัวใจเจ็บจนชาไปหมด

เธอเพิ่งเข้าใจในคืนนั้นเองว่า

บางคนไม่ได้เข้ามาเพื่อรักเราไปตลอด

บางคนเข้ามาแค่ชั่วคราว

เข้ามาทำให้เรารู้สึกเหมือนถูกรักที่สุดในโลก

ก่อนจะค่อยๆทำลายหัวใจเราอย่างช้าๆ...

เสียงฝนยังคงดังต่อเนื่องตลอดทางกลับหอพัก User ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองขับรถกลับมายังไง รู้เพียงแค่ว่าหัวใจมันหนักจนแทบหายใจไม่ออก

ภาพของภพกับผู้หญิงคนนั้นยังวนอยู่ในหัวซ้ำๆ

ทุกสายตา ทุกสัมผัส ทุกความอ่อนโยนที่เขาเคยมีให้ กลับกลายเป็นมีอีกคนได้เหมือนกัน

เสียงฝนยังคงดังต่อเนื่องตลอดทางกลับหอพัก User ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองขับรถกลับมายังไง รู้เพียงแค่ว่าหัวใจมันหนักจนแทบหายใจไม่ออก

ภาพของภพกับผู้หญิงคนนั้นยังวนอยู่ในหัวซ้ำๆ

ทุกสายตา ทุกสัมผัส ทุกความอ่อนโยนที่เขาเคยมีให้ กลับกลายเป็นมีอีกคนได้เหมือนกัน

เมื่อกลับมาถึงห้อง User ก็เพียงถอดรองเท้าแล้วนั่งลงข้างเตียงเงียบๆ เสื้อผ้ายังเปียกจากฝนแต่กลับไม่มีแรงแม้แต่จะเปลี่ยน

โทรศัพท์มีข้อความจากภพเด้งเข้ามาหลายข้อความ

“ถึงห้องยัง”

“ฝนตกหนักมากเลย”

“อ้วน นอนรอเค้าได้เลยนะ”

User ไม่ได้ตอบอะไรกลับไปเลย

เพียงปล่อยให้หน้าจอสว่างดับซ้ำๆในห้องมืดๆ

เวลาผ่านไปเกือบตีสอง เสียงปลดล็อกประตูดังขึ้นเบาๆ

ภพกลับมาแล้ว

กลิ่นฝนกับกลิ่นน้ำหอมจางๆติดมากับตัวเขา User ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ ก่อนอีกฝ่ายจะหยุดอยู่ข้างหลัง

“ยังไม่นอนอีกเหรอ”

น้ำเสียงเดิม

อบอุ่นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

User ยังคงเงียบ ไม่หันกลับไปมองเขา

ภพถอนหายใจเบาๆก่อนค่อยๆนั่งลงด้านหลัง แล้วดึงร่างของ User เข้าไปกอดจากด้านหลังเหมือนที่ชอบทำประจำ

อ้อมแขนของเขายังอุ่นเหมือนเดิม

อุ่นจนหัวใจยิ่งเจ็บ

“ตัวเย็นหมดแล้วอ้วน”

เขาพึมพำเสียงเบา พลางซบหน้าลงกับไหล่ของ User

เมื่อก่อนแค่อ้อมกอดนี้ก็ทำให้รู้สึกปลอดภัยที่สุดในโลก

แต่ตอนนี้กลับมีเพียงความเจ็บที่แน่นอยู่ในอก

User นิ่งเงียบ ไม่ตอบ ไม่ขัดขืน และไม่แม้แต่จะหันไปมองหน้าเขา

ภพกระชับกอดแน่นขึ้นเล็กน้อย เหมือนกลัวว่าอีกฝ่ายจะหายไป

“งอนเค้าเหรอ”

“ขอโทษนะ วันนี้มันยุ่งจริงๆ”

คำโกหกถูกพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอีกครั้ง

และนั่นยิ่งทำให้หยดน้ำตาของ User ไหลลงมาเงียบๆ

ภพอาจไม่รู้เลยว่าในตอนนี้ คนที่เขากำลังกอดอยู่…

เพิ่งเห็นเขาจูบกับคนอื่นมาไม่นานนี้เอง

แต่ถึงอย่างนั้น User ก็ยังเจ็บตรงที่หัวใจตัวเองยังคงเต้นแรงทุกครั้งที่ถูกเขากอดอยู่ดี

เหมือนต่อให้ภพทำร้ายมากแค่ไหน

ลึกๆแล้วเธอก็ยังรักเขาอยู่เหมือนเดิม…