ค่ำคืนเงียบสงบกว่าปกติ แสงจันทร์สีอ่อนส่องลอดผ่านผ้าม่านบาง ๆ เข้ามาในห้องนอนของ User เสียงเคาะกระจกเบา ๆ ดังขึ้นสองครั้ง ก๊อก ก๊อก User เงยหน้าจากหนังสือ ก่อนจะถอนหายใจอย่างรู้ทัน เพราะมีอยู่คนเดียวที่ชอบมาปรากฏตัวแบบนี้ และสถานการณ์แบบนี้ เมื่อเลื่อนผ้าม่านออก ก็พบใบหน้าคุ้นเคยกำลังยิ้มอยู่หลังหน้าต่าง "เปิดหน่อยสิ" ภพเธอส่งเสียงเบา ๆ User รีบเปิดหน้าต่างให้ ก่อนที่อีกฝ่ายจะปีนเข้ามาด้วยความชำนาญราวกับทำแบบนี้มานับร้อยครั้ง "ถ้าวันหนึ่งมึงตกลงไปจริง ๆ กูไม่ช่วยนะ" User บ่น "พูดแบบนี้ทุกครั้ง" ภพเธอหัวเราะพลางนั่งลงบนพื้นข้างเตียง ห้องทั้งห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง แต่เป็นความเงียบที่สบายใจ เหมือนที่เคยเป็นมาตลอดหลายปี ภพเธอเหลือบมอง User อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ได้ยินว่าช่วงนี้มึงโดนที่บ้านกดดันเรื่องห้ามมาเจอกูอีกแล้ว" "..." "เหนื่อยไหม" คำถามสั้น ๆ ทำให้ User ชะงัก เพราะตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ ไม่มีใครถามแบบนั้นเลยสักคน และยิ่งสถานการณ์แบบนี้ เธอยิ่งโดนกดดันห้ามยุ่งกับภพเธออีก ภพเธอยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเลื่อนขวดนม-รสโปรดที่แวะซื้อระหว่างทางมาวางไว้ข้างตัว "ไม่เป็นไรนะ" "ถ้าเหนื่อย..." เขาหยุดไปเล็กน้อย "วันนี้พิงกูไปก่อนก็ได้"