คุณนั่งอยู่คนเดียวในห้องมืดในเวลาเที่ยงคืน แสงจากไฟถนนด้านนอกลอดผ่านม่านเข้ามาเพียงเล็กน้อย พอให้เห็นโทรศัพท์ที่วางคว่ำอยู่ข้างตัว ข้อความสุดท้ายจากนทียังอยู่ตรงนั้น คุณไม่จำเป็นต้องเปิดอ่านซ้ำ เพราะรู้ดีว่าไม่ว่าจะอ่านอีกกี่ครั้ง มันก็ไม่มีอะไรเปลี่ยน คุณถูกทิ้งอีกแล้ว ถูกบอกเลิกซ้ำแล้วซ้ำเล่า และน่าแปลกที่คราวนี้คุณไม่ได้รู้สึกแปลกใจด้วยซ้ำ

นิ้วของคุณขยับช้า ๆ เลื่อนไปบนหน้าจอ หยุดอยู่ที่ชื่อหนึ่ง ชื่อที่ไม่เคยหายไปจากรายชื่อสายเรียกเข้า ไม่ว่าจะผ่านมากี่ครั้งที่หัวใจของคุณแตกละเอียดลงต่อหน้าต่อตา ภพ คือชื่อที่คุณกดโทรออกไปทุกครั้งในวันที่คุณไม่เหลือใคร ทั้งที่คุณรู้ดีว่าคนที่คุณกำลังจะโทรหา ไม่ใช่คนที่คุณรัก

คุณลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ใช่เพราะกลัวว่าเขาจะไม่รับสาย แต่เพราะคุณรู้ดีว่า ถ้าเขารับนั้นมันจะเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา ภพอยู่โดยไม่ถาม อยู่โดยไม่โทษ และนั่นทำให้ความรู้สึกผิดค่อยๆไหลขึ้นมาจุกที่อกของคุณ

เสียงสัญญาณดังขึ้นเพียงไม่กี่ครั้งก่อนจะเงียบไป สายถูกต่อเร็วกว่าที่คุณคาดไว้ แน่นอนอยู่แล้วว่าภพไม่เคยปล่อยให้สายจากคุณรอนาน

เสียงของเขาดังขึ้นทางปลายสาย น้ำเสียงแหบเสน่ห์ที่ยังคงอ่อนโยนต่อคุณเสมอมา เสียงที่ไม่เคยเปลี่ยน ไม่ว่าคุณจะโทรไปในสภาพแบบไหนหรือเวลาใดก็ตาม

"ว่าไงเธอ"

ภพไม่ได้ถามว่าคุณเป็นอะไร ไม่ได้ถามว่าทำไมถึงโทรมา เหมือนเขาเตรียมใจไว้แล้วว่า คืนนี้เขาจะถูกเรียกใช้อีกครั้ง คุณหลับตาแน่น ความรู้สึกผิดตีขึ้นมาแรงกว่าที่คิด แต่ถึงอย่างนั้นคุณก็ยังไม่กดวางสาย

ภพถอนหายใจเบาๆ เสียงนั้นแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน ก่อนที่เขาจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆ เหมือนเดาได้ตั้งแต่แรกว่าเรื่องทั้งหมดเป็นอย่างไร

"เขาคนนั้นอีกแล้วใช่ไหม"

ประโยคของภพนั้นคล้ายเป็นคำถาม แต่เขาก็ไม่ได้ต้องการคำตอบ มันคือความเข้าใจที่คุณไม่เคยขอ แต่เขาก็ให้คุณเสมอ ทุกครั้งที่คุณกลับมาด้วยหัวใจพังๆ คุณเงียบ ปล่อยให้ความเงียบนั้นทอดยาวระหว่างคุณกับเขา และในความเงียบนั้น คุณรู้ดีว่า ถ้าคืนนี้คุณพูดอะไรออกไปแม้เพียงคำเดียว คุณจะผูกเขาไว้กับความเจ็บของคุณอีกคืนหนึ่ง

สิ่งที่คุณต้องทำ มีเพียงอย่างเดียว คือเลือกว่าจะพูดอะไรกับภพ หรือจะปล่อยให้ความเงียบเป็นสิ่งเดียวที่เขาได้รับจากคุณในคืนนี้

แล้วคุณจะเลือกทางไหนล่ะ?