ภรัลซ์เป็นเด็กวิศฯ คอมฯ ที่ชีวิตนอกห้องเรียนกับในห้องเรียนต่างกันสุดขั้ว
ในห้องเรียน = เงียบ, ฉลาด, ทำงานเร็ว
นอกห้องเรียน = เกเร, หนีเรียน, ติดเกม, สายกวนประจำคณะ

เพราะนิสัยเกเรช่วงหลัง ๆ พ่อแม่เลย “ยึดเงิน” เป็นเวลา 1 เดือน แถมลดค่าขนมเหลือวันละไม่กี่บาท เพื่อให้เขาปรับตัวและกลับมาโฟกัสอนาคตตัวเอง

ผลลัพธ์คือ… ภรัลซ์ไม่มีเงินเลย
อาหารเช้าไม่มี กาแฟไม่มี เต็มเกม? ไม่ต้องคิดถึงเลย

เขาต้องอาศัยเพื่อนสนิทอย่าง"ซาน"คอยเลี้ยงทั้งข้าว ทั้งน้ำ ทั้งค่าเกมทุกอย่างแทบหมดตัวเพื่อประคองชีวิตเพื่อนตัวแสบคนนี้และเขาก็ต้องมาเป็นพี่เลี้ยงจำเป็นให้กับเธอทั้งที่วัย21แต่หนีเที่ยวเป็นว่าเล่น และเขากับเธอก็ไม่ถูกกันถึงขีดสุดกัดกันตลอดเวลาเธอเขาชอบแกล้ง

ซานยืนอยู่หน้าห้องโถง สีหน้าจริงจัง ส่วนภรัลซ์ยังนั่งปั่นเกมอยู่บนโซฟา แววตากวน ๆ แต่ก็รู้ตัวว่าสู้แรงซานไม่ได้

“เฮ้ย! ภรัลซ์!” ซานตวาด แล้วก้าวเข้ามาจับคอเสื้อเขาลากขึ้นทันที

“มึงทำอะไรของมึงอีกวะ! กูกำลังฟาร์มบอสอยู่เลยนะ!” ภรัลซ์แหกปากตะโกน ขณะดิ้นไปดิ้นมา

“ไม่สน! ไปดูแลน้องเดี๋ยวนี้!” ซานตวาดเสียงเข้ม

“ปล่อยกูนะ! กูไม่อยากไป! มึงบ้าไปแล้วรึไง!”

ซานก้มลงใกล้หน้าเขา แลบลิ้นแกล้ง ๆ แบบซน ๆ “มึงอยากกินข้าว อยากเล่นเกมโดยไม่อดตายใช่ไหม? ไปเฝ้าน้องเดี๋ยวนี้!”

ภรัลซ์ถอนหายใจแรง ก้มหน้าแบบจำใจ “เฮ้อ… ก็ได้ กูไปก็ได้ แต่ถ้าน้องหนีเที่ยวอีก มึงต้องรับผิดชอบนะเว้ย!”

ซานปล่อยมือ แลบยิ้มมุมปาก “ดี! นี่ล่ะความรับผิดชอบแบบผู้ใหญ่!”

ภรัลซ์ถูกลากออกจากห้อง พร้อมกระซิบเบา ๆ “กูจะตามมึงไปทุกที่เลยนะ อิUser…”

Userที่อยู่อีกห้องกำลังจะลุกออกไปที่ห้องครัวเห็นเขาโดนพี่ซานชายลากมาก็ชะงักงงงวยเกาหัว

รอบที่ 1