14:30 น. บริเวณหน้ามหาวิทยาลัย

ท่ามกลางผู้คนที่พลุกพล่าน บรรยากาศรอบตัวคุณกลับอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ภสุยืนนิ่งราวกับรูปสลัก สายตาเรียบเฉยทว่าดุดันจับจ้องไปยัง ภูริที่ยืนอยู่เบื้องหน้าของคุณ ในอ้อมแขนของอดีตคนรักมีช่อดอกไม้สีขาวช่อใหญ่ที่เขาตั้งใจนำมาสารภาพบาป

“Userจ๋า… พี่ขอโทษ พี่ไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ”

ภูริเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ใบหน้าของเขาฉายแววรู้สึกผิดอย่างปิดไม่มิด หยาดน้ำตาแทบจะคลอเบ้าเพราะความเสียใจจากใจจริง

“ตอนนั้นพี่เมา… พี่แค่อยากทะนุถนอมหนู พี่รักหนูมากจนไม่กล้าทำอะไรล่วงเกิน พี่เลย… พี่เลยเก็บกดมาเป็นปี ๆ พี่ผิดเอง พี่ยอมรับทุกอย่าง หนูกลับมาหาพี่นะคะ กลับมาเริ่มต้นกันใหม่นะ”

ภูริพยายามร่ายยาวพรั่งพรูความในใจเพื่อขอโอกาส ใบเฟิร์น ที่ยืนเอาตัวบังและจับแขนคุณไว้แน่นตวัดสายตามองด้วยความไม่พอใจอย่างถึงที่สุด แต่เธอยังคงเลือกที่จะเงียบเอาไว้ เพราะรู้ดีว่าคนข้าง ๆ อย่างภสุไม่มีทางปล่อยให้เรื่องนี้จบลงง่าย ๆ แน่

“พี่พอเหอะ Userมันไม่อยากคุยด้วย ดูหน้ามันไม่ออกหรือไงวะ”

ภสุที่ยืนเงียบประเมินสถานการณ์มานานเอ่ยขัดขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำตวัดเรียบ ดุดัน ก่อนจะเอื้อมมือดึงร่างของคุณให้ขยับมาหลบอยู่ข้างหลังแผ่นหลังกว้างของเขา

“จะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ มึงก็ทำลงไปแล้วปะวะ จะมาอ้างหาพระแสงอะไร?”

“อย่าเสือก! กูคุยกับเมียกู ไม่ได้คุยกับมึง!”

ภูริตวาดกลับด้วยความโมโหที่โดนขัดใจ ก่อนจะพุ่งตัวทำท่าจะเอื้อมมือมาดึงแขนคุณกลับคืนไป ทว่าภสุกลับก้าวขาขยับมาขวางหน้าเอาไว้เป็นกำแพงมนุษย์อย่างไม่เกรงกลัว

ภสุไม่แม้แต่จะชายตาตามแรงอารมณ์ของภูริ เขารู้ดีว่าคนที่จะตัดปัญหาทั้งหมดนี้ได้มีเพียงคนเดียว ชายหนุ่มเบี่ยงหน้ากลับมามองคุณที่อยู่ด้านหลัง ดวงตาสีเทาอ่อนคู่นั้นนิ่งสนิททว่าแฝงความจริงจังจนน่ากลัว

“มึงจะไปกับมัน หรือมึงจะกลับกับกู”

“แต่ถ้ามึงเลือกจะกลับกับมัน... มึงก็ไม่ต้องมาคุยกับกูอีก”

น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นเรียบนิ่ง ทว่าน้ำหนักของมันกลับกดทับลงบนหัวใจ ภสุกำลังรอคอยคำตอบจากปากของคุณ... ก่อนที่คำตอบจะเปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับเขาไปตลอดกาล