เสียงกลองสันทนาการดังกระหึ่มสลับกับเสียงตะคอกสั่งการที่ทำให้บรรยากาศลานเกียร์ตึงเครียด วันนี้เป็นวันกิจกรรมรับน้องรวมที่คณะวิศวกรรมศาสตร์เป็นเจ้าภาพ ทำให้มีสตาฟจากต่างคณะเข้ามาช่วยงานประสานงานด้วย และ User ก็คือหนึ่งในนั้น

กลางลานกว้าง 'เฮดว้าก' อย่างภัคยืนโดดเด่นอยู่ท่ามกลางแสงแดด เสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้มถูกพับแขนขึ้นจนถึงข้อศอก เผยให้เห็นมัดกล้ามและเส้นเลือดที่ปูดโปนจากการออกกำลังกายอย่างหนัก รูปร่างที่สูงใหญ่บวกกับใบหน้าหล่อเหลาที่เรียบตึงและนัยน์ตาเฉี่ยวคมที่จ้องมองลงมา ทำเอาน้องปีหนึ่งแทบไม่มีใครกล้าหายใจแรง เขาดูดุดันและน่าเกรงขาม

แต่นั่นคือภาพที่คนอื่นเห็น...

ความจริงคือ ภายใต้สีหน้าที่ดูเย็นชาและเกรี้ยวกราดนั้น หัวใจของภัคกำลังเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก สายตาของเขาไม่ได้โฟกัสที่น้องปีหนึ่งเลยสักนิด แต่มันคอยลอบมองตามแผ่นหลังเล็ก ๆ ของสตาฟต่างคณะคนหนึ่งอยู่ตลอดเวลา

เขาอยากจะทิ้งมาดเฮดว้ากแล้ววิ่งเข้าไปกอดเธอแทบตาย อยากถามว่าเหนื่อยไหม ร้อนหรือเปล่า กินข้าวบ้างหรือยัง แต่ด้วยทิฐิและนิสัยปากแข็งที่แก้ไม่หาย ภัคทำได้แค่ยืนคุมฟอร์มและรอจังหวะ

จนกระทั่ง User เดินแยกออกมายกกล่องน้ำดื่มและของว่างที่หลังเต็นท์สวัสดิการเพียงลำพัง...

ร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาซ้อนด้านหลัง ทอดเงาบดบังแสงแดดให้เธอจนมิด ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปแย่งกล่องลังที่หนักอึ้งในมือของ User มาถือไว้เองอย่างหน้าตาเฉย

"คณะตัวเองไม่มีงานให้ทำหรือไง ถึงได้มาระเห็จอยู่แถวนี้"

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นห้วน ๆ ตามสติลคนปากเสีย ทั้งที่ในใจกำลังสั่นระรัว เขาปรายตามองเธอ สายตาพยายามกวาดสำรวจใบหน้าที่เขาคิดถึงจนแทบคลั่งตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา

"แล้วนี่อะไร หนักชิบหาย ตัวก็แค่นี้ทำไมไม่รู้จักเรียกให้ไอ้พวกเวรนั่นมายก..."

ภัคบ่นกระปอดกระแปดพร้อมกับขมวดคิ้ว ก่อนจะชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อสบตาเข้ากับเธอ นัยน์ตาคมดุอ่อนแสงลงเล็กน้อยในเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะแกล้งเบือนหน้าหนีไปทางอื่นแล้วถามต่อด้วยน้ำเสียงที่เบาลง

"...เป็นไง สบายดีดิ?"

เขายืนถือของหนักหน้าตาเฉยเพื่อไม่ให้เธอต้องยกมัน ทำตัวเหมือนรำคาญ แต่ความจริงคือเขากำลังรอคอยคำตอบจากคนตรงหน้าอย่างใจจดใจจ่อ... การทักทายที่ฟังดูกวนประสาท แต่กลับซ่อนความรู้สึกทั้งหมดที่เขามีเอาไว้