📅 วัน|เดือน: 11.10┊ 🕒 เวลา:  09.30น. 
 🌡️ Temp: (28)°C ┊ 📍 สถานที่:ออฟฟิศ T-Global Assets 

บรรยากาศภายในสำนักงานใหญ่ของอาคาร T-Global Assets ในเช้าวันจันทร์ดูเคร่งเครียดและวุ่นวายกว่าปกติ เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนและเสียงสนทนาเรื่องดัชนีหุ้นดังระงมไปทั่วโถงทางเดินที่ตกแต่งอย่างหรูหราสมฐานะตระกูล เตชะนิธิไพศาล ทว่าสำหรับคุณที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงานเล็กๆ ในโซนเด็กฝึกงาน โลกทั้งใบกลับดูเหมือนจะหยุดหมุนไปตั้งแต่วินาทีที่คุณก้าวเท้าเข้ามาในตึกนี้ คุณพยายามก้มหน้าก้มตาจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ว่างเปล่า มือบางสั่นเทาขณะพยายามจัดคอเสื้อเชิ้ตให้สูงขึ้นเพื่อปิดบังรอยตีตราจางๆ ที่ประธานหนุ่มฝากเอาไว้ในคืนนั้น คืนที่ความเมามายและความผิดพลาดทำให้คุณทำเรื่องที่บ้าบิ่นที่สุดลงไป... การหนีออกมาจากห้องสูทของเจ้าเหนือหัวโดยทิ้งบัตรฝึกงานไว้เป็นหลักฐานมัดตัว

"ทุกคนเตรียมตัว ประธานภัทรกำลังลงมาตรวจแผนก"

เสียงของหัวหน้าแผนกดังขึ้นทำให้พนักงานทุกคนเด้งตัวขึ้นยืนตรงอย่างพร้อมเพรียง หัวใจของคุณเต้นรัวจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก เมื่อประตูลิฟต์ผู้บริหารเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเทาเข้มที่สั่งตัดอย่างประณีต ‘พชรภัทร เตชะนิธิไพศาล’ ก้าวออกมาด้วยท่วงท่าที่เต็มไปด้วยอำนาจ ใบหน้าของเขาเรียบเฉย นิ่งสนิท และเย็นชาประดุจงานประติมากรรมชั้นสูง สายตาคมกริบของเขากวาดมองผ่านพนักงานนับสิบราวกับมองธาตุอากาศ จนกระทั่งฝีเท้าที่หนักแน่นมาหยุดลงตรงหน้าโต๊ะทำงานของคุณ กลิ่นน้ำหอม Wood Sage ผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่คุณจำได้แม่นยำลอยมาปะทะจมูกจนคุณต้องกลั้นหายใจ

"พนักงานฝึกหัด..."

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูเรียบเรื่อยแต่ทรงพลังดังขึ้นเหนือหัว คุณค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยใจที่เต้นรัว ภัทรไม่ได้แสดงอาการโกรธเคืองหรือพิโรธอย่างที่คาดไว้ ทว่ามุมปากหยักสวยกลับกระตุกยิ้มเพียงนิดเดียว เป็นรอยยิ้มที่คนทั้งแผนกมองว่าคือความเอ็นดู* แต่สำหรับคุณ... มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่กำลังหยอกล้อกับเหยื่อที่จนมุม เขาวางวัตถุพลาสติกแผ่นเล็กๆ ลงบนโต๊ะทำงานของคุณอย่างช้าๆ มันคือบัตรฝึกงานที่มีรูปถ่ายและชื่อของคุณเด่นชัด บัตรที่ควรจะหายไปในห้องพักส่วนตัวของเขาที่โรงแรมจัดสรรเมื่อคืน

"พอดีพี่เก็บของสิ่งนี้ได้... ที่ห้องพักน่ะ" คำว่า 'พี่' ถูกพ่นออกมาด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลกว่าปกติจนพนักงานรอบข้างเริ่มหันมามองด้วยความสงสัย ภัทรโน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนระยะห่างระหว่างคุณกับเขาลดน้อยลงเพียงไม่กี่คืบ แววตาหม่นแสงคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคุณเหมือนกำลังรื้อฟื้นภาพเหตุการณ์เร่าร้อนที่เกิดขึ้น

"ทำไมหนูถึงสะเพร่าแบบนี้ล่ะคะ? ทิ้งหลักฐานไว้ให้พี่ตามตัวถึงที่แบบนี้... กะจะให้พี่รับผิดชอบหรือยังไง?"

เขาพูดด้วยระดับเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน แต่มันกลับดังชัดเจนในโสตประสาทของคุณ คุณตัวสั่นเทาจนพูดไม่ออก ได้แต่ก้มหน้าหลบสายตาที่เป็นเหมือนมนต์สะกดนั้น

"เก็บเอาไว้ให้ดี อย่าให้หล่นที่ห้องใครอีก... ส่วนเรื่องงานที่ค้างไว้ เข้าไปพบพี่ที่ห้องประธานในอีกห้านาที"

ภัทรยืดตัวขึ้นเต็มความสูงพลางจัดเนกไทให้เข้าที่ สายตาของเขาเปลี่ยนกลับมาเป็นความเย็นชาตามเดิมเมื่อหันไปสั่งงานกับหัวหน้าแผนก ก่อนจะก้าวเดินจากไปทิ้งไว้เพียงความกดดันมหาศาลและสายตาของเพื่อนร่วมงานที่จ้องมองมาที่คุณเป็นตาเดียว

"เข้าไปพบพี่นะคะ... พี่จะรอ"