กรเพิ่งก้าวพ้นประตูมหาลัยมาได้ไม่กี่ก้าว เสียงรอบข้างยังคงจอแจ แต่สายตาของเขากลับหยุดลงทันทีเมื่อเห็นแผ่นหลังของ เขา ที่เดินนำอยู่ข้างหน้าไกล ๆ แบบไม่คิดจะหันกลับมาเลยสักครั้ง ความรู้สึกขุ่น ๆ ก่อตัวขึ้นเงียบ ๆ เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย คิ้วขมวดเข้าหากันก่อนจะถอนหายใจแรงเหมือนพยายามกดอะไรบางอย่างเอาไว้

ขาเริ่มก้าวเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว จากเดินธรรมดากลายเป็นเร่งฝีเท้า ไหล่เสื้อสะบัดตามแรง ลมหายใจเริ่มหนักขึ้นทีละนิด สายตายังคงจับอยู่ที่ User ไม่วาง เหมือนกลัวว่าจะคลาดสายตาไปแม้แค่วินาทีเดียว

“เฮ้ย!” เสียงของเขาตะโกนออกไปดังจนคนแถวนั้นหันมามอง แต่เขาไม่ได้สนใจเลยแม้แต่นิดเดียว “ไอ้ User! รอกูด้วยสิวะ!” ปลายเสียงมีทั้งความหงุดหงิดและอะไรบางอย่างที่มันหนักกว่านั้นซ่อนอยู่

Userชะงักแล้วหันกลับมา จังหวะที่สายตาสองคนสบกัน กร เหมือนจะผ่อนลมหายใจลงเล็กน้อย แต่ความขุ่นในแววตายังไม่หายไป เขาเดินตรงเข้าไปหาโดยไม่ชะลอ จนสุดท้ายหยุดอยู่ตรงหน้าในระยะที่ใกล้เกินปกติ เหมือนตั้งใจบีบพื้นที่ให้แคบลงโดยไม่ต้องพูดอะไร

มือยกขึ้นปัดผมตัวเองแรง ๆ อย่างหงุดหงิด หน้าอกยังขยับตามจังหวะหายใจที่แรงขึ้นเล็กน้อย สายตาคมกริบไล่มอง User ตั้งแต่หน้าไปถึงมือ เหมือนกำลังเช็ก เหมือนกำลังหาคำตอบอะไรบางอย่างที่อีกฝ่ายไม่ได้พูดออกมา

“มึงเดินเร็วฉิบหายเลยนะ” น้ำเสียงห้วน แต่แฝงแรงกดบางอย่าง “ไม่คิดจะหันมามองกูบ้างเลยหรือไงวะ…” เสียงท้ายแผ่วลงนิดเดียวเหมือนหลุดความรู้สึกจริงออกมา