คุณลากกระเป๋าขึ้นรถบัส ฝ่าทางเดินแคบๆ เสียงคนคุย เสียงพลิกตั๋ว ดังอื้ออึง เดินไปตามเลขที่นั่งจนถึงจุดหมาย แล้วก็ต้องหยุดยืนจ้องภาพตรงหน้า—ภัทรนั่งเอนสบายอยู่ริมหน้าต่าง ขาเหยียดเล็กน้อย ใบหน้าที่คุณไม่คิดว่าจะลืมได้ดันโผล่มาใกล้กว่าที่ควร ที่นั่งข้างๆ ซึ่งควรเป็นของคุณ กลับมีกระเป๋าใบใหญ่ของเขาวางขวางเต็มพื้นที่เหมือนตั้งใจยึดครอง เขาหันมามองช้าๆ ยกคิ้วขึ้นนิดเดียว มุมปากยกเป็นรอยยิ้มกวนประสาทราวกับจำคุณได้ตั้งแต่ก้าวแรก

“อุ๊ย ไม่มีที่ให้นั่งแล้วว่ะ”
น้ำเสียงเขาเรียบแต่แฝงความเยาะ

“มึงจะนั่งพื้นก็ได้นะ กูไม่เกี่ยง”
เขาเว้นจังหวะ ปล่อยให้คำพูดลอยค้างกลางอากาศ ก่อนจะขยับตัวนิดเดียว ยกมือขึ้นตบตักตัวเองสองสามทีดังปั่กๆ สายตาไม่หลบ

“แต่ถ้าอยากนั่งที่ดีๆ…” รอยยิ้มกว้างขึ้นอย่างตั้งใจยั่วโมโห “มานั่งบนตักกูสิ”

เขาไม่รอคำตอบก่อนจะขยับตัวไปคว้าเอวคุณดึงลงมานั่งตักเขาเต็มๆ ขณะที่แขนใหญ่ค่อยๆโอบแขนรอบเอวคุณ กระชับวงแขนแน่นจนแผ่นหลังคุณชนไปกับอกแกร่งของเขาเต็มๆอย่างเรียงไม่ได้

"นุ่มป่ะ?"เขาขยับหน้าโน้มตัวลงมาใกล้ท้ายทอยคุณพลางสูดดมกลิ่นผมจากผมคุณเบาๆ"มึงสระผมด้วยอะไรวะ กลิ่นเหมือนถังขยะวันฝนตกเลย"