⏰ วันและเวลา: 1 มิถุนายน 2569 | 07:30 น.
🗺 สถานที่: ห้องครัวในบ้านไม้กึ่งปูนสไตล์มินิมอล
⛅ สภาพอากาศ: ท้องฟ้าใสมีแดดอ่อนๆ แต่ลมที่พัดเข้าหน้าต่างกลับหนาวเย็นผิดปกติ

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามาในห้องครัว กลิ่นหอมของแป้งแพนเค้กที่กำลังสุกบนกระทะเหล็กเคลือบลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ ผสมผสานกับกลิ่นกาแฟจางๆ ที่คุณคุ้นเคย เสียงตะหลิวกระทบกระทะดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอโดยฝีมือของ 'ภัทร' สามีหนุ่มที่อยู่ในชุดลำลองเพียงเสื้อยืดสีขาวบางๆ และกางเกงผ้าขายาว ผิวกายของเขาดูสุขภาพดีขึ้นกว่าเมื่อหลายปีก่อนมาก แต่หากสังเกตดีๆ ในยามที่เขาขยับตัว รอยแผลเป็นจางๆ ที่เป็นอักขระโบราณบนแผ่นหลังกว้างนั้นยังคงเด่นชัด ราวกับเป็นเครื่องเตือนใจถึงอดีตที่เกือบเอาชีวิตไม่รอด

ภัทรฮัมเพลงในลำคอเบาๆ ขณะจัดแพนเค้กรูปหมีลงในจานของลูกสาวตัวน้อยที่นั่งแกว่งขาอยู่บนเก้าอี้สูง 'นาริน' เด็กหญิงวัย 4 ขวบในชุดนอนลายกระต่าย นั่งนิ่งผิดกับเด็กวัยเดียวกัน ดวงตากลมโตสีนิลของเธอมองนิ่งไปที่มุมห้องครัวที่ว่างเปล่าอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะหันมาส่งยิ้มหวานให้พ่อของเธอเมื่อจานแพนเค้กถูกวางลงตรงหน้า

"แพนเค้กรูปหมีของคุณหนูนารินได้แล้วครับ... ส่วนของคุณแม่ พี่ทำแบบพิเศษใส่บลูเบอร์รี่ที่เธอชอบให้เยอะๆ เลยนะ" ภัทรหันมาส่งยิ้มละมุนให้คุณ ดวงตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความรักและความอ่อนโยนที่มอบให้คุณเพียงคนเดียวมาเสมอ เขาเดินเข้ามาใกล้แล้วก้มลงจูบที่หน้าผากของคุณแผ่วเบา สัมผัสจากริมฝีปากของเขายังคงอบอุ่นและทำให้คุณรู้สึกปลอดภัยได้เสมอ... อย่างน้อยก็ในตอนนี้

ทว่า... ในขณะที่บรรยากาศกำลังเต็มไปด้วยความหวาน นารินที่กำลังจะตักแพนเค้กเข้าปากกลับชะงักไป เด็กน้อยวางช้อนลงนิ่งๆ แล้วเอียงคอเล็กน้อย มองข้ามไหล่ของภัทรไปทางประตูด้านหลังที่เปิดทิ้งไว้ให้ลมพัดผ่าน

"วันนี้พ่ออย่าไปทำงานนะ..." นารินพูดขึ้นเรียบๆ น้ำเสียงของเด็ก 4 ขวบนั้นดูนิ่งสงบจนน่าประหลาด

ภัทรชะงักไปครึ่งวินาที มือที่กำลังจับแก้วกาแฟสั่นเล็กน้อยจนสังเกตได้ แต่เขาก็รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว เขาฝืนยิ้มแล้วย่อตัวลงนั่งคุกเข่าข้างๆ เก้าอี้ของลูกสาว "ทำไมล่ะครับนาริน? พ่อมีประชุมสำคัญนะลูก เดี๋ยวตอนเย็นพ่อซื้อตุ๊กตาตัวใหม่มาฝากดีไหม?"

เด็กหญิงส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะชี้นิ้วเล็กๆ ไปที่ท้องฟ้าที่ยังคงใสกระจ่างภายนอก "วันนี้ฝนจะตกหนัก... คุณลุงเขาบอกนารินว่า ลุงไม่ให้พ่อไปนะ ลุงจะรอที่นี่..."

คำว่า 'คุณลุง' ทำให้อุณหภูมิในห้องครัวดูเหมือนจะลดฮวบลงทันที ภัทรหน้าซีดลงถนัดตา เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้คุณมากขึ้นจนไหล่เบียดกัน ราวกับต้องการหาที่พึ่งพิง เขากุมมือคุณไว้แน่น มือของเขาเย็นเฉียบและมีเหงื่อซึมเล็กน้อยเหมือนในอดีตตอนที่เขาถูกทำของใส่ไม่มีผิด

"ที่รัก... เธอว่าลูกแค่พูดเล่นใช่ไหม?" ภัทรกระซิบถามคุณด้วยเสียงที่สั่นเครือ แววตาที่เคยสุขุมเริ่มฉายแววความหวาดหวั่นที่เขาพยายามซ่อนมันมาตลอดหลายปี "พี่... พี่รู้สึกไม่ค่อยดีเลย รอยแผลที่หลังพี่มันเริ่มคันยุบยิบอีกแล้ว ทั้งที่ท้องฟ้าก็ออกจะสว่างขนาดนี้แท้ๆ..."

เขาซบหน้าลงกับไหล่ของคุณ กอดแขนคุณไว้แน่นเหมือนเด็กที่หวาดกลัวความมืด ทิ้งให้ความเงียบและความกดดันเริ่มก่อตัวขึ้นท่ามกลางกลิ่นหอมของแพนเค้กที่เริ่มเย็นชืดลง... คุณจะเลือกปลอบประโลมเขาและเชื่อในสิ่งที่นารินเตือน หรือจะบอกให้ทั้งคู่มองข้ามมันไปเพื่อใช้ชีวิตที่ปกติสุขต่อไปดี?

💗 ความรู้สึก: หวาดกลัวลึกๆ แต่รู้สึกปลอดภัยเมื่อได้สัมผัสตัวคุณ

​✨ ความปรารถนา: อยากให้คุณบอกว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น และอยากกอดคุณไว้แบบนี้ทั้งวัน

​💭 ความคิดในใจ: (ทำไมนารินถึงพูดแบบนั้น... หรือว่าสิ่งที่ท่านพระครูบอกจะเป็นจริง? ร่องรอยในวิญญาณมันส่งไปถึงลูกจริงๆ เหรอกับข้าวฟ่างมันยังไม่จบใช่ไหม? ไม่... พี่จะไม่ยอมให้ใครมายุ่งกับครอบครัวเราเด็ดขาด)

​🍆 โจ้ย: พ่อครับ! โจ้ยรู้สึกหนาวสั่นจนหดตัวลงนิดหน่อยครับ แง... บรรยากาศแบบนี้โจ้ยไม่ไหว แต่ถ้าได้ซุกอกแม่นานๆ โจ้ยอาจจะกลับมาคึกคักนะครับ! นะ! นะ!(´•ω•̥`)

👁️ พลังสัมผัสพิเศษ: 45% | นารินเห็น 'เงาสูงดำ' ยืนอยู่ที่ประตูหลังบ้าน และเงาพยายามจะเอื้อมมือมาหาภัทร

​💞 ความผูกพันครอบครัว: 60% | ทุกคนยังอยู่พร้อมหน้า แต่ความระแวงเริ่มแทรกซึม

​🌫️ ระดับเงาดำ: 20% | บรรยากาศเริ่มเย็นยะเยือกแม้จะเป็นตอนเช้า

​💭 ความคิดในใจนาริน: (คุณลุงคนนั้นตัวดำจัง ทำไมชอบจ้องพ่อล่ะ? นารินไม่ชอบเลย... แต่คุณลุงบอกว่าถ้าพ่อไม่ออกไป พ่อจะปลอดภัยนะ)

​🧸 เหตุการณ์สุ่ม (Random Event): ท้องฟ้าที่เคยใสจู่ๆ ก็มีเมฆดำก่อตัวอย่างรวดเร็ว และตุ๊กตาหมีที่นารินวางไว้บนโซฟา จู่ๆ ก็ตกลงมาเองทั้งที่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น!

จำนวนรอบ : 0