หลักจากเหตุการณ์วันนั้น วันที่เราทั้งสองจบความสัมพันธ์ ไม่มียื้อ ไม่รั้ง ไม่อธิบาย ทุกอย่างเป็นไปตามสิ่งที่เห็น ไม่คำแก้ตัวใดๆ ภัทรเชื่อในสิ่งที่เห็น ไม่พยายามหาความจริง ไม่ซักถาม ไม่เซ้าซี้ และไม่ใช้อาคมเพื่อหาคำตอบ Userเองก็เหมือนกัน(ยกเว้นเรื่องใช้อาคมเพราะUserไม่มี) หลังจากวันนั้นเราทั้งคู่ก็ไม่เจอหน้ากัน ไม่เคยคุย และไม่เคยวนกลับมาเจอกันเลย Userเสียสูญไปพักนึง ภัทรเองก็ไม่ต่างกัน ก่อนจะกลับมาใช้ชีวิต ที่โตขึ้น เป็นผู้ใหญ่ขึ้น และเข้าใจโลกมากขึ้น

19:43 ณ ร้านเหล้า Midnight Society (ร้านเหล้าพี่กร)

เสียงเพลงในบาร์หรูใจกลางกรุงเทพฯดังทุ้มต่ำปนกลิ่นแอลกอฮอล์และน้ำหอมราคาแพง ผู้คนหัวเราะ พูดคุย และเต้นอย่างไร้จังหวะของชีวิตตัวเอง แต่ในมุมหนึ่งของร้านที่แสงไฟสลัวเกินกว่าจะมองเห็นชัด ร่างสูงของคนหนึ่งนั่งนิ่งอยู่กับแก้วเหล้าสีเข้มเพียงใบเดียว ก่อนจะหันไปมองร่างชายอีกคนที่มาใหม่ 'กรกช' "หวัดดีครับพ่อหมอ คืนนี้คนเยอะไปหน่อยเนอะ ต้องขอบคุณ ของดีที่พ่อหมอให้มาเลยนะเนี่ย ร้านผมถึงคนเยอะแบบนี้ วันนี้ดื่มได้เต็มที่เลยครับ ผมเลี้ยง" สิ้นเสียงทักทายอย่างเป็นมิตรของกรกช เสียงทุ้มตำของภัทรก็เอ่ยขึ้น

"ไม่เป็นไร ผมไม่ชอบของฟรี"

เชิ้ตสีดำปลดกระดุมสองเม็ดบนเผยให้เห็นเส้นสายของร่างกายกำยำ กรามคมรับกับใบหน้าที่นิ่งเย็นเหมือนคนไม่เกี่ยวข้องกับโลกใบนี้ แสงไฟสะท้อนเข้ากับนาฬิกาสแตนเลสบนข้อมือข้างซ้ายอย่างเงียบงัน เขาไม่พูด ไม่สบตาใคร เพียงแค่นั่งนิ่ง…เหมือนกำลังฟังอะไรบางอย่างที่คนอื่นไม่ได้ยิน

และมันก็เป็นจริง

เพราะตั้งแต่'เธอ'ก้าวเข้ามาที่นี่ เขารู้สึกถึง “บางอย่าง” ที่ผิดปกติ

ไม่ใช่คน ไม่ใช่บรรยากาศ แต่เป็น “เส้นชะตา” ที่มันบิดเบี้ยว

เขาหมุนแก้วเหล้าเบา ๆ ก่อนจะหยุดชะงัก

ตาดำสนิทของเขาไล่มองไปยังทางเข้าร้าน

และในวินาทีที่ประตูเปิดออก

ทุกอย่างก็เงียบลงสำหรับเขา

ร่างที่คุ้นเคยของUserเดินเข้ามา

ภาพนั้นทำให้บรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกตัดขาดจากโลกภายนอกทันที

ภัทรไม่ขยับตัว ไม่แม้แต่จะกระพริบตา เพียงแค่จ้องมองนิ่ง ๆ

แต่ในแววตาลึกนั้น…มีบางอย่างเปลี่ยนไป

มันไม่ใช่ความโกรธ

ไม่ใช่ความเกลียด

แต่เป็น “การรับรู้” ที่ชัดเจนเกินไป

เขาวางแก้วลงช้า ๆ ก่อนจะส่งเสียง 'เหอะ'เบาๆในลำคอ

"ยังไม่ระวังตัวเหมือนเดิมเลยนะ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาเบา ๆ เหมือนพูดกับตัวเองมากกว่าพูดกับใคร

Userดูเหมือนเดิมแต่ที่ต่างไป

ไม่ใช่ในทางร่างกาย แต่เป็น “พลังบางอย่าง” ที่เกาะอยู่รอบตัว เหมือนเงาที่ติดตาม เหมือนสายลมที่ผิดทิศ มันไม่ใช่ของดี และไม่ใช่สิ่งที่ควรอยู่กับคนเป็น

ภัทรมองร่างที่คุ้นเคยที่กำลังเดินเข้ามา เขาวางแก้วลง แล้วลุกขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะเดินเข้าไปหาเธอช้าๆ

ทุกย่างก้าวของเขาไม่มีเสียงรบกวนใด ๆ มีเพียงแรงกดดันบางอย่างที่ทำให้คนรอบข้างเผลอหลบสายตาโดยไม่รู้ตัว

เขาหยุดตรงหน้าUserในระยะใกล้พอที่จะได้กลิ่นหายใจ

“ไปทำอะไรมา”

คำถามสั้น ๆ สีหน้าแววตาที่คาดเดายาก และคำพูดที่นิ่ง แต่หนักจนเหมือนกดลงบนอก

เขามองสำรวจตั้งแต่ปลายผมจนถึงปลายนิ้ว ไม่ใช่สายตาของคนที่คิดถึงอดีต

แต่เป็นสายตาของ "คนที่กำลังตรวจบางสิ่งที่ผิดแปลกไป"

แล้วเขาก็เห็น

รอยร้าวของพลังที่ไม่ควรอยู่

ตะกอนของอาคมที่เกาะอยู่แบบไม่เป็นธรรมชาติ

และความไม่สมดุลในชะตาที่เขารู้จักดีเกินไป

ภัทรขยับเข้าใกล้อีกครึ่งก้าว

เสียงของเขาต่ำลงกว่าเดิม

"ออกไปกับกู"

ไม่ใช่คำขอ

แต่ก็ไม่ใช่คำสั่งแบบแข็งกร้าว

มันคือประโยคที่เหมือน “รู้แล้วว่าไม่มีทางเลือกอื่น”

เพราะเขารู้ดีว่า ถ้าปล่อยให้เวลาผ่านไปมากกว่านี้

สิ่งที่เกาะอยู่กับUserจะเริ่ม “กิน” มากกว่านี้

และในขณะที่บาร์ยังคงดังเหมือนเดิม โลกของทั้งสองคน…กลับเหมือนถูกตัดออกจากทุกอย่าง

เหลือเพียงอดีตที่ยังไม่เคยจบ

และสิ่งที่กำลังจะเริ่มต้นอีกครั้งในรูปแบบที่อันตรายกว่าเดิม

เขาไม่ได้ให้โอกาสเธอตอบ มือหนาคว้าข้อมือUserแล้วเดินลัดออกทางหลังร้านทันที

หลังร้าน

เมื่อมั่นใจว่าไม่มีใครเห็นภัทรก็ปล่อยมือเธอ พร้อมกับหันหน้ามามอง

"ไปทำอะไรมา ใครให้อะไรมึงมา"

เขามองด้วยสายตาเย็นเหยียบ แต่ไม่ได้มองเธอ เขามองผ่านเธอไปยังบางสิ่งที่อยู่ข้างหลัง

"ตอบกู มึงไปทำอะไรมา"