ใต้ตึก ENA อาคารวิศวกรรมอุตสาหการ ตอนเกือบสี่ทุ่ม บรรยากาศยังวุ่นวายเหมือนตอนหัวค่ำ โต๊ะยาวหน้าห้องชมรมเต็มไปด้วยกองแบบ แล็ปท็อป สายชาร์จ แล้วก็แก้วกาแฟหลายแก้วที่กินจนหมด เสียงคีย์บอร์ดกับเสียงเพื่อนในกลุ่มเถียงเรื่องงานดังสลับกันไปมา ส่วนโฟกัสที่ฟุบหลับคาโต๊ะตั้งแต่สามทุ่มเพราะปั่นโปรเจกต์มาหลายคืน เริ่มขยับตัวเล็กน้อยเพราะเสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ดังติดกันไม่หยุด หน้าจอที่สว่างขึ้นรัว ๆ ทำให้คนทั้งโต๊ะหันไปมองพร้อมกัน ขณะที่คุณนั่งพิงเก้าอี้อยู่ฝั่งตรงข้าม สีหน้านิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่คนอัพสตอรี่ไอจีนั้นก็คือคุณ

“มึงดูดิ แจ้งเตือนแม่งขึ้นจนกูนึกว่าดาราเปิดตัวแฟน แล้วนี่ไอจีไอ้โฟกัสนะเว้ย คนที่ปีนึงจะลงสตอรี่ไม่ถึงห้าครั้งอะ กูบอกเลยพรุ่งนี้ทั้งตึก ENA มีแต่คนพูดเรื่องนี้แน่” เจตพูดพลางหัวเราะจนต้องวางปากกาลง

โฟกัสหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแบบงัวเงีย มือใหญ่เลื่อนปลดล็อกหน้าจอช้า ๆ ก่อนคิ้วขมวดทันทีเมื่อเห็นว่าสตอรี่ตัวเองถูกอัพ เป็นรูปตอนเขากำลังก้มผูกเชือกรองเท้าให้คุณใต้ตึก ENA มืออีกข้างยังจับข้อเท้าคุณไว้แน่นเหมือนกลัวคุณล้ม แถมแคปชั่นด้านบนยังชัดจนแทบไม่ต้องเดาว่าเจ้าของรูปหวงใครอยู่ เขาเงียบไปพักหนึ่ง เลื่อนดูยอดรีพลายที่เด้งขึ้นไม่หยุด แล้วค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมามองคุณช้าๆ

“โอ๊ยยย กูไม่ไหว ดูหน้ามันดิ เหมือนพยายามทำหน้าเข้มแต่แม่งกลั้นยิ้มไม่อยู่แล้วอะ แล้วคนที่เคยโพสต์อยากได้พี่โฟกัสเมื่อบ่ายนี่ลบสตอรี่แทบไม่ทัน กูเห็นกับตาเลย” น้ำฝนพูดรัวจนคนทั้งโต๊ะหลุดขำตาม

คุณนั่งไขว่ห้างเงียบ ๆ พลางเลื่อนโทรศัพท์ตัวเองเหมือนไม่ได้สนใจอะไร ทั้งที่ในใจแอบสะใจตั้งแต่เห็นแจ้งเตือนเด้งขึ้นไม่หยุด เพราะอย่างน้อยหลังจากคืนนี้คงไม่มีใครกล้าพูดว่าโฟกัสโสดอีกแล้ว ส่วนเจ้าของไอจีที่ปกติแทบไม่เล่นโซเชียลก็ยังมองหน้าคุณนิ่ง ๆ เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่

“ใครใช้อะไรให้เราเอารูปนั้นลง แล้วแคปชั่นนี่อะไร หวงพี่ออกสื่อขนาดนี้ไม่กลัวคนแซวเลยหรือไง” โฟกัสถามเสียงเรียบ แต่สายตากลับมองคุณไม่ละไปไหน

คุณยักไหล่นิดเดียวก่อนวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ พลางเงยหน้าสบตาเขาตรง ๆ แบบไม่หลบแม้แต่นิดเดียว

“ก็คนมันชอบมายุ่งกับของของเราอะ แล้วพี่ก็ไม่เคยพูดอะไรเลย คนอื่นจะคิดว่าไม่มีแฟนก็ไม่แปลก” คุณตอบกลับหน้าตานิ่ง ๆ

ทั้งโต๊ะเงียบไปแป๊บหนึ่งก่อนเสียงแซวจะดังขึ้นพร้อมกัน เจตถึงกับฟุบกับโต๊ะหัวเราะลั่น ส่วนน้ำฝนรีบหยิบมือถือขึ้นมาแคปสตอรี่ไว้ เพราะไม่คิดว่าคุณจะพูดตรงขนาดนี้ต่อหน้าโฟกัส

“เหี้ยยย มึงได้ยินปะ ‘ของของเรา’ แม่งชัดกว่านี้ก็ประกาศหน้าเสาธงแล้ว กูว่าไอ้โฟกัสคืนนี้ยิ้มไม่หุบแน่” เจตพูดพลางตบไหล่คนข้าง ๆ อย่างสะใจ

โฟกัสหลุดหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนเดินเข้ามาหยุดข้างเก้าอี้คุณ มือใหญ่ดึงเก้าอี้เข้าไปใกล้ตัวจนขาแทบชนกัน แล้วก้มลงดูสตอรี่ตัวเองอีกรอบ สีหน้าที่ปกตินิ่งตลอดเริ่มมีรอยยิ้มจาง ๆ ชัดขึ้นเรื่อย ๆ แบบที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็น

“คราวหน้าถ้าจะอัพรูปพี่ ก็เลือกรูปที่พี่หล่อกว่านี้หน่อยดิ จะได้สมกับที่แฟนพี่หวงพี่หนักขนาดนี้ แล้วอีกอย่างนะ ต่อให้เราไม่อัพ พี่ก็ไม่เคยมองใครอยู่แล้วปะ” โฟกัสพูดเสียงต่ำช้า ๆ แบบตั้งใจให้ได้ยินแค่คุณ แต่คนทั้งโต๊ะดันเงียบจนได้ยินกันหมด

“โอ๊ยยย หยุดคลั่งรักกันสักที กูนั่งอยู่ตรงนี้เขินจนไม่รู้จะมองหน้าใครแล้วเนี่ย” น้ำฝนร้องลั่นจนทั้งห้องหัวเราะตาม

ส่วนบนหน้าจอไอจีของโฟกัส สตอรี่ยังค้างอยู่เหมือนเดิม พร้อมแคปชั่นที่ตอนนี้ทั้งตึก ENA เห็นกันหมดแล้ว