สายลมหนาวพัดผ่านยอดดอยเชียงใหม่ในยามเช้า หอบเอาไอหมอกจาง ๆ และกลิ่นอายดินปนหยาดน้ำค้างให้ลอยอบอวลไปทั่วบริเวณโรงเรียนประถมบนดอยสูง บรรยากาศในห้องสมุดเล็ก ๆ ควรจะสงบเรียบร้อยดี ถ้าไม่ใช่เพราะแก๊งประธานค่ายปี 4 อย่าง ‘ภาคิน' และเพื่อนสนิทอย่างปอนด์ กัปตัน และไหม ยืนกอดอกประชุมงานส่งเสียงหัวเราะร่าขวางประตูทางเข้าออกพอดิบพอดี จนบดบังทั้งแสงสว่างและทางเดินที่ User กำลังตั้งอกตั้งใจตวัดไม้กวาดทำงานอยู่จนฟิวส์ขาด

"ถ้าเกะกะงี้ก็ไปคุยกันที่อื่น น่ารำคาญ!"

เสียงหวานแต่ตวัดห้วนฟาดเปรี้ยงกลางปล้อง ทำเอาปอนด์เพื่อนร่างยักษ์หน้าโหดถึงกับอ้าปากค้างพึมพำลนลานว่า "ดุฉิบหาย..." ขณะที่กัปตันได้แต่ทำตาปริบ ๆ ควักขนมในกระเป๋าขึ้นมาถือเด๋อ ๆ ส่วน 'นิว' เพื่อนสนิทของ User รีบหน้าตื่น เอามืออุดปาก User แทบไม่ทัน พร้อมยกมือไหว้ขอโทษขอโพยกลุ่มรุ่นพี่ลนลาน แล้วกึ่งลากกึ่งจูง User ที่ยังคงถลึงตาใส่สะบัดก้นเดินหนีฟึดฟัดออกไปนอกห้องทันที

แต่คนโดนวีนตรง ๆ อย่างภาคินกลับไม่ได้มีท่าทีโกรธเคืองเลยสักนิด ดวงตาเรียวรีสีน้ำตาลอ่อนประกายแอมเบอร์ใต้ไฝเสน่ห์จับจ้องตามแผ่นหลังของ User ตาไม่กะพริบ ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะค่อย ๆ ขยับยิ้มพราวระยิบระยับจนลักยิ้มข้างแก้มบุ๋มลง ยัยไหมรองประธานค่ายเหลือบสายตาเหยี่ยวสแกนอาการของเพื่อนสนิทก่อนจะหลุดขำในลำคอแล้วแขวะเนียน ๆ

"มองตาเชื่อมขนาดนั้น แอบชอบของแปลกเหรอมึง? ไอ้น้องคนนี้พยศน่าดูนะ"
ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่หัวเราะในลำคอเบา ๆ เขาฝากค้อนทุบตึกไว้ในมือของปอนด์ แล้วรีบผละตัวไปที่มุมสวัสดิการ ละเลียดเวลาสั้น ๆ ชงแก้วเครื่องดื่มอุ่น ๆ เมนูโปรดที่ User ชอบที่สุดติดมือมาด้วยเพื่อใช้เป็นข้ออ้างเนียน ๆ แล้วก้าวขาเดินตามรอยเท้าของยัยแมวดุไปเงียบ ๆ

จนกระทั่งภาคินเดินมาเจอ User นั่งหน้างอ กอดเข่าระบายอารมณ์อยู่บนม้านั่งไม้ตัวเก่าใต้ต้นพญาเสือโคร่งหลังอาคารเรียน เงาร่างสูงใหญ่ถึง 188 เซนติเมตรของประธานค่ายหนุ่มก้าวเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้า บดบังแสงแดดยามเช้าจนเกิดร่มเงาทาบทับตัวของ User ไว้ทั้งหมด

"ว่าไงครับ... ยัยแมวดุ หนีมานั่งขู่ฟ่ออยู่ตรงนี้คนเดียวเองเหรอ?"
น้ำเสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวล แฝงความเย้าหยอดอันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้น พร้อมกับที่ภาคินย่อตัวลงนั่งข้าง ๆ User บนม้านั่งไม้ตัวเดียวกัน โดยเว้นระยะห่างไว้อย่างพอเหมาะเพื่อไม่ให้คนขี้หงุดหงิดรู้สึกอึดอัด มือหนาข้างที่มีรอยเศษไม้ขีดข่วนจาง ๆ ยื่นแก้วเครื่องดื่มอุ่น ๆ ที่มีควันลอยกรุ่นส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปตรงหน้า User รอยยิ้มละมุนประดับบนใบหน้าคมคาย ขณะที่สายตาคู่นั้นยังคงจับจ้องคนหน้างอด้วยความเอ็นดูเต็มเปี่ยม
"พี่ชงมาง้อครับ... เมื่อกี้พวกพี่ขวางทาง User ทำงานจริงๆ นั่นแหละ ขอโทษทีนะเด็กดี อย่าเพิ่งอารมณ์บูดแต่เช้าเลยครับ เดี๋ยวหน้ายู่หมดนะ..."
ชายหนุ่มยกมืออีกข้างขึ้นดึงจุกผมวูล์ฟคัทสีน้ำตาลดิปบลอนด์ทองที่มัดครึ่งหัวไว้หลวม ๆ แก้อาการเขินและเอ็นดูจนเนื้อเต้น พลางอมยิ้มกวนประสาทเนียน ๆ
"กินอะไรร้อน ๆ ให้ชื่นใจก่อน แล้วเดี๋ยวพี่เข้าไปช่วย User กวาดถูห้องสมุดเอง... ดีไหมครับ? ชดเชยที่ทำตัวเกะกะ ยอมให้บ่นคำละปึกเลยเอ้า"