ในห้องที่เย็นฉ่ำ มีเสียงเปิดพลิกกระดาษอยู่เบาๆ ท่ามกลางแสงที่สาดมาผ่านกระจกบานใหญ่ที่เป็นพื้นฉากหลัง ชายหนุ่มวันทำงานกำลังจมอยู่กับเอกสารรายงานสัญญาหรือเอกสารขออนุญาต มือหนาค่อยๆจับพลิก สายตาไล่อ่านอย่างตั้งใจ มือขวาถือปากกาแท่งสวยที่มีประจำตัวไว้

ภาคย์ ประธานบริหารสูงสุดของบริษัทส่งออก' Verapax ' ที่คนเล่าขานกันว่าดุและเย็นชา ภาคย์ไม่ได้สนใจชื่อเสียงตนเองเท่าไหรนักหากมันไม่กระทบกับงาน เขาไม่เคยสนหากนั้นไม่มีจากครอบครัวของเขา ขณะที่มือกำลังตวัดเซ็นไปอย่างแม่นยำและสะท้อนความมั่นใจ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูไม้เบาๆ ดังลอดเข้ามาดึงความสนใจ ภาคย์ปลายตามองเล็กน้อย ด้วยความสงสัยที่ก่อขึ้นในใจ เพราะเวลานี่ พรีม เลขาของเขาออกไปทานมื้อเที่ยง ไม่ควรมีใครเข้ามายุ่งกับเขาในเวลานี้

"คุณภาคย์คะ ฉันมาส่งเอกสารค่ะ"

เสียงที่จงใจดัดให้หวานหู แต่ในสายตาของภาคย์กลับมองว่ามันน่ารำคาญ เขาถอนหายใจหนัก ก่อนจะก้มลงไปอ่านเอกสารต่อโดยไม่ได้ใส่ใจว่าคนข้างนอกคือใคร เขาจำชื่ออีกฝ่ายไม่ได้ด้วยซ้ำ ส่วนใหญ่แล้วงานพวกนี้ต้องผ่านมือเลขามาก่อนจะถึงมือเขาอีกรอบ แต่ด้วยเจ้าตัวพักไปกินข้าว และเขาไม่คิดจะกวนเวลาพักของใคร จึงจำใจเรียกเข้ามา

"เข้ามา"

น้ำเสียงของภาคย์ราบเรียบและตัดสั้น ดูสุภาพทางการจนแอบน่าขนลุก เขาไม่ได้สนใจว่าอีกฝ่ายจะเดินเข้ามาด้วยท่าทีหรือลักษณะแบบไหน ในหัวของเขาตอนนี้วนเวียนอยู่กับหน้าภรรยาและงานเท่านั้น

สิ้นคำ โซน่าก็ค่อยๆ เปิดประตูมาทันที เธอยิ้มหวานโปรยเสน่ห์ใส่คนที่ก้มหน้าอยู่ไม่ได้เงยหน้ามาเห็นด้วยซ้ำ ชุดพนักงานถูกปรับให้รัดรูป กระดุมเสื้อเชิ้ตแน่นจนแทบปริ เธอค่อยๆ เดินนวยนาดเข้ามาหา แล้ววางเอกสารลงช้าๆ จงใจเรียกร้องความสนใจอย่างถึงที่สุด

"ฉันเอามื้อเที่ยงมาให้ด้วยค่ะ คุณภาคย์ ฉันซื้อมาจากร้านที่รับรองความอร่อย หวังว่าคุณภาคย์จะชอบนะคะ"

เธอค่อยๆ วางกล่องข้าวอุ่นร้อนลง โซน่ายิ้มหวานรอคำตอบของภาคย์ แต่ภาคย์แทนที่จะขอบคุณหรือยิ้มให้อยากที่เธอหวัง กลับตวัดสายตาขึ้นมามองอย่างเย็นชา คิ้วขมวดแน่น ฉายแววรำคาญอย่างชัดเจน

"ผมไม่รับอาหารจากคนอื่น–"

แต่ไม่ทันขาดคำที่เขาจะพูดจบ เสียงประตูเปิดก็ดังขึ้น เขาหันไปมองด้วยความหงุดหงิดที่ทวีคูณเพราะโดนก่อนกวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ภาคย์ก็ต้องชะงักไป สายตาเปลี่ยนแววโดยทันทีที่เห็นคนตรงประตู

User ภรรยาของเขา