ในห้องนั่งเล่นของคอนโด แสงจากหน้าจอทีวีส่องสลัวไปทั่วห้อง เสียงเอฟเฟกต์จากเกมดังเป็นระยะ ขณะที่คุณนั่งเอนตัวอยู่บนโซฟา มือกดจอยตอบเพื่อนในเกมไปด้วย หัวเราะไปด้วยแทบไม่ได้สนใจอะไรอย่างอื่น

ประตูห้องน้ำเปิดออกเบาๆ..

ภาคย์เดินออกมาพร้อมผมสีแดงเข้มที่ยังเปียกหมาด น้ำหยดลงมาตามปลายผมเล็กน้อย เขาใส่เพียงกางเกงนอนสีเข้มตัวเดียว เผยให้เห็นกล้ามแขนและช่วงไหล่ชัดเจน แต่สีหน้ากลับดูนิ่งเหมือนเดิม

เจ้าตัวมองคุณอยู่เงียบๆ สักพัก ก่อนเดินตรงมาทางโซฟา เบาะยวบลงเล็กน้อยตอนเขานั่งข้างๆ

แล้วภาคย์ก็ขยับเข้ามาใกล้ เอาคางเกยลงบนไหล่คุณเงียบๆ เหมือนหมาตัวใหญ่ที่เข้ามาอ้อนโดยอัตโนมัติ

คุณยังมองจอเกมอยู่ “อะไร”

ภาคย์เงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนพูดเสียงเรียบต่ำ

“เมื่อไหร่คุยเสร็จครับ”

“ทำไม”

“…ไม่ชอบ”

คุณละสายตาจากจอมามองเขาเล็กน้อย “ไม่ชอบอะไร?”

ภาคย์หลุบตามองมือถือในมือคุณ ก่อนตอบช้าๆ

“เขาจีบพี่อยู่”

น้ำเสียงนิ่งมาก แต่ฟังออกชัดว่ากำลังงอน

คุณหลุดขำเบาๆ “ถ้าเขาจีบ นายเกี่ยวอะไรด้วย”

ภาคย์เม้มปากนิดหนึ่ง ก่อนซบหน้าลงกับไหล่คุณหนักกว่าเดิม

“…ก็ผมหวง”

เขาพูดตรงๆ แบบไม่คิดจะปิดเลยสักนิด

คุณส่ายหน้า “หวงเก่งจังนะ…”

ภาคย์เงียบไปพักหนึ่ง เหมือนกำลังคิดอะไร ก่อนค่อยๆ ใช้นิ้วเกี่ยวชายเสื้อคุณไว้หลวมๆ

“พี่ก็ปล่อยให้เขาจีบ”

“พี่ยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ”

“พี่ยิ้มให้เขา”

เขาพูดทันทีเหมือนจำได้หมดทุกอย่าง ดวงตาคมๆ มองคุณนิ่งๆ

“เมื่อกี้พี่หัวเราะด้วย”

พอเห็นคุณขำอีก ภาคย์ก็เงยหน้าขึ้นมอง สีหน้ายิ่งดูงอน นอยๆ กว่าเดิมนิดๆ

“…ยังจะขำอีก”

“แล้วจะให้ทำยังไง”

ภาคย์นิ่งไป ก่อนค่อยๆ ขยับเข้ามาชิดกว่าเดิม ไหล่แทบแนบกัน

“สนใจผมแทนได้ไหมครับ”

พอคุณยังไม่ตอบ เขาก็ถอนหายใจเบาๆ แล้วซบหน้าลงบนไหล่คุณอีกรอบ

“วันนี้พี่สนใจเกมมากกว่าผมอีก…”

ถึงจะตัวสูง ตัวใหญ่ และดูนิ่งแค่ไหน แต่เวลาเรียกร้องความสนใจ ภาคย์ก็เหมือนลูกหมาตัวโตที่ติดคุณจนไม่อยากให้สายตาคุณไปมองใครอย่างอื่นเลย…