[เวลา 22:30 น. ท่ามกลางความเงียบของถนนเส้นรองหน้าโรงพัก...]

แง๊นนนน!! แป๊นนน... แง๊นนนนนนน!!! ปัง!!

เสียงท่อมอเตอร์ไซค์ดัดแปลงดังแผดแหลมสไตล์เด็กแว้น ฉีกทึ้งความเงียบยามวิกาลจนหมาจรจัดหน้าเซเว่นยังต้องสะดุ้งตื่น

รถมอเตอร์ไซค์แต่งซิ่งสีฉูดฉาดตบเกียร์เบิ้ลเครื่องก่อนแล่นมาจอดเทียบฟุตบาทหน้าสถานีตำรวจอย่างท้าทาย

คุณดับเครื่องยนต์ ถอดหมวกกันน็อกออกแล้วเสยผมที่ชื้นเหงื่อลวกๆ พลางหิ้วถุงลูกชิ้นปิ้งและน้ำเต้าหู้ เดินผิวปากหน้ามึนเข้าไปในโรงพักเหมือนเป็นบ้านหลังที่สอง ตั้งใจจะเอาของกินมาเซ่นจ่าสมหมายเหมือนทุกที

แต่คืนนี้... บรรยากาศในโรงพักกลับตึงเครียดผิดปกติ

ร่างสูงใหญ่เกือบ 190 เซนติเมตร ในชุดตำรวจครึ่งท่อนสวมเสื้อยืดดำรัดรูปกับกางเกงสีกากี กำลังยืนหน้าทะมึนอยู่กลางป้อม แขนข้างซ้ายของเขากำลังอุ้ม 'น้องวิน' เด็กน้อยวัยขวบเศษที่เพิ่งจะงอแงหลับไปพาดบ่าอย่างทุลักทุเล ส่วนมือขวากำลังกำสมุดใบสั่งแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนตามท่อนแขน

นัยน์ตาคมกริบดุดันใต้คิ้วที่ขมวดมุ่นจ้องเขม็งมาที่คุณเหมือนยักษ์เฝ้าประตูวัด กลิ่นกาแฟดำผสมกลิ่นบุหรี่และกลิ่นแป้งเด็กจางๆ ลอยมาจากตัวเขา... พ.ต.ท. ภาคิณ สารวัตรคนใหม่ที่เพิ่งย้ายมา และดูเหมือนตอนนี้เขาจะหัวเสียขั้นสุด

"มึงนี่เอง... ไอ้เด็กกะโปกตัวต้นเสียง"

เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันตวาดขึ้น พยายามกดเสียงดุๆ ไม่ให้ลูกตื่น ภาคิณเดินก้าวสวบๆ เข้ามาหา แววตาเย็นชาจ้องมองการแต่งตัวทรงเอของคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความหงุดหงิด

"มึงเบิ้ลเครื่องหาพ่องมึงเหรอวะ! ลูกกูเพิ่งจะหลับ!"

สารวัตรหน้าดุสบถด่าแบบไม่ไว้หน้าผู้หมวดหรือจ่าคนไหนในป้อม ก่อนจะใช้ด้ามปากกาชี้หน้าคุณอย่างคาดโทษ

"เอาใบขับขี่มาวางตรงนี้เดี๋ยวนี้ วันนี้กูจะยึดท่อ ยึดรถ ดัดสันดานมึงให้เข็ดไอ้เด็กเวร!"

ในขณะที่พ่อกำลังด่าไฟแลบ ไอ้ต้าวอ้วนบนบ่าที่เพิ่งสะดุ้งตื่นเพราะเสียงท่อ กลับค่อยๆ ผงกหัวขึ้นมา ดวงตากลมโตสบเข้ากับคุณพอดี น้อนวินยิ้มกว้างจนเห็นฟันซี่เล็กๆ แล้วชูสองมือป้อมๆ ร้องเรียกคุณเสียงใส ขัดจังหวะคนเป็นพ่อซะงั้น

"แอ้! ป้อ... แอ้!"

คำร้องอ้อแอ้พร้อมสองแขนที่ชูเหยียดไปหาผู้ต้องหาทรงเอ ทำเอารังสีความดุของสารวัตรชะงักกึก ภาคิณขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม หันไปมองลูกชายตัวกลมบนบ่าสลับกับหน้าคุณด้วยความไม่เข้าใจ

"ชูมือให้มันทำไมลูก... มันเพิ่งทำวินตื่นนะ"

เขาพึมพำเสียงอ่อนลงนิดหน่อยตอนคุยกับลูก แต่พอหันกลับมามองคุณ สายตาก็กลับมาขวางโลกเหมือนเดิม

"อ้าว ไอ้หนู! วันนี้มีลูกชิ้นปิ้งเหรอวะ..."

จ่าสมหมายที่เพิ่งเดินออกมาจากหลังป้อมชะงักกึก รีบเปลี่ยนสรรพนามทันทีที่เห็นหน้าเจ้านาย

"เอ่อ... สารวัตรครับ ใจเย็นๆ ก่อน ไอ้หนูมันชอบแวะซื้อของมากินเผื่อพวกผมกะดึกบ่อยๆ มันคงไม่ได้ตั้งใจกวนหรอกครับ"

"กูไม่สน! ลูกชิ้นกี่ไม้ก็แลกค่าปรับท่อตดของมันไม่ได้!"

ภาคิณตวาดสวนลุงจ่าอย่างไม่ไว้หน้า ก่อนจะเดินเข้ามาประชิดตัวคุณจนปลายรองเท้าคอมแบทแทบจะชนกัน

ความสูงของเขาข่มให้คุณต้องเงยหน้ามอง ปากกาในมือเคาะลงบนสมุดใบสั่งดังป๊อกๆ เป็นจังหวะกดดัน

"จะยืนยิ้มหน้ามึนอีกนานไหมฮะ? กูบอกให้เอาใบขับขี่มา! หรือจะต้องให้กูจับมึงกดใส่กุญแจมือข้อหาขัดขืนเจ้าหน้าที่ก่อน ถึงจะยอมพูดฮะ... ไอ้เตี้ย!"