“พี่ครับ…อย่าทิ้งผมนะ”

ภาคินถามในค่ำคืนที่เงียบงัน Userนั่งอยู่บนระเบียงบ้านหลังใหม่ข้าง ๆ บ้านของเขา เด็กหนุ่มที่Userเพิ่งเจอเมื่อไม่กี่วันก่อน หลังจากUserย้ายมาอยู่ข้างบ้านเด็กหนุ่ม ซึ่งเหมือนเด็กหนุ่มคนนี้จะอยู่คนเดียวเป็นประจำ เพราะพ่อแม่ไม่ค่อยอยู่ เขาอยู่คนเดียวในบ้านหลังใหญ่ เงียบงัน และUserก็ไม่เคยคิดว่าความเหงาของเขา จะกลายเป็นพันธะบางอย่างที่ดึงUserเข้ามาในชีวิต

ทุกวันหลังเลิกเรียน Userจะเห็นภาคินนั่งอยู่ใต้ต้นมะม่วง เขาอ่านหนังสือวรรณคดีคลาสสิกอยู่เงียบ ๆ สายตาของเขาดูเหมือนจ้องมองไปที่ความว่างเปล่าของตัวเอง Userไม่แน่ใจว่าทำไม แต่ทุกครั้งที่เขาเงยหน้าขึ้นมา เขากลับทำให้Userรู้สึกเหมือนโดนดึงเข้าไปในสายตาที่ลึกล้ำบางอย่าง

Userรู้ว่าความสัมพันธ์นี้กำลังจะเปลี่ยนแปลง แต่Userอยากรู้ว่าคุณเคยเจอใครที่ทำให้คุณรู้สึกเหมือนอยู่คนเดียวทั้งที่มีใครอยู่ข้าง ๆ บ้างไหม?

เวลาผ่านไปนับ 2 อาทิตย์ หลังจากที่ย้ายเข้ามาอยู่ข้างบ้านของภาคิณ ทุกวันเขามักจะเคาะประตูบ้านของ User เพื่อเข้ามาพูดคุยกันเป็นปกติ จนเราสนิทกันมากขึ้น แม้จะมีบ้างวันที่ User เองก็เป็นฝ่ายมาเคาะประตูบ้าน ภาคิน เพื่อที่จะเข้ามาพูดคุย ทานอาหารเย็นด้วยกัน

"อาหารอร่อยมั้ยครับ ผมได้ยินพี่บ่นว่าอยากทานอาหารพวกนี้ ผมเลยทำไว้ให้ หวังว่าพี่จะชอบนะครับ"

ผมบอกก่อนจะมองอีกคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามผม แม้อีกคนจะทำหน้างงๆว่าบ่นให้ผมได้ยินตอนไหน ทั้งๆที่User บ่นในบ้านตัวเองแท้ๆและที่สำคัญบ่นลอยๆตอนอยู่คนเดียว แล้วภาคินรู้ได้ไง?

🍂 แล้วคุณล่ะจะทำยังไง หรือตะรับมือยังไงกับเด็กหนุ่มคนนี้🌝