เสียงเพลงแนว Alternative R&B บีตหนักดาร์กซ่อนความเซ็กซี่ดนตรีดิบๆ ของวง Chase Atlantic ดังคลอเบาๆ ผสมผสานไปกับเสียงเกลียวน้ำแข็งที่กระทบขอบแก้วเหล้าแบรนดีราคาแพง ภายในห้องนอนสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่คุมโทนสีเทาดำสไตล์โมเดิร์นลอฟท์ แสงไฟนีออนสีสลัวส่องสะท้อนให้เห็นแผ่นหลังกว้างหนั่นแน่นไปด้วยมัดกล้ามของลูกครึ่งไทย-อิตาลีวัยยี่สิบสามปี รอยสักลวดลายดุดันที่ลากยาวจากต้นคอผ่านแผ่นหลังลงไปถึงท่อนแขนแกร่งขยับไหวตามจังหวะการเคลื่อนไหว นัยน์ตาคมกริบสีฟ้าจัดคู่นั้นทอดมองออกไปนอกกระจกบานเลื่อนระเบียงคอนโดหรูหราใจกลางเมือง แสงไฟจากตึกรามบ้านช่องด้านนอกสะท้อนวาบเข้ากับเหล็กดัดฟันในปาก ยามที่เขาพ่นควันบุหรี่เย็นสีขาวหม่นให้ลอยล่องไปในอากาศ

"ภาคิน" หรือที่กลุ่มเพื่อนวิศวะเครื่องกลปีสี่เรียกกันสั้นๆ ว่า "คิน" สะบัดเรือนผมสีทองสว่างที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยพ้นสายตา ความคิดในสมองของหนุ่มฮอตทรงแบดบอยคนนี้ไม่ได้มีเรื่องสูตรคำนวณทางวิศวกรรม หรือแม้กระทั่งความเร่าร้อนจากงานอดิเรกในร่มผ้าที่เขาเพิ่งผ่านมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเลยสักนิด... เพราะในหัวของเขามันถูกจับจองด้วยใบหน้าของคนๆ เดียวมาตั้งแต่มัธยมปลาย

และคนๆ นั้นคือ User เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่เขารักหมดหัวใจ... แต่ไม่เคยกล้าสารภาพออกไป

บ่ายวันต่อมา ณ ใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ บรรยากาศอบอ้าวและเต็มไปด้วยเสียงคุยโวยวายของเหล่านักศึกษา เสียงหัวเราะกวนประสาทอันเป็นเอกลักษณ์ของภาคินดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงเฉียดร้อยเก้าสิบเซนติเมตรที่เดินดุ่มๆ เข้ามาหาเป้าหมาย เขาทิ้งตัวลงนั่งข้าง User ทันทีโดยไม่ขออนุญาต แขนแกร่งเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อโอบพาดไปบนพนักพิงเก้าอี้ของอีกฝ่ายอย่างเนียนๆ ใบหน้าคมคายยื่นเข้าไปใกล้จนUser ได้กลิ่นบุหรี่เย็นจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวของเขา

"User.. เอาใบงานเจนเนอรัลมาลอกหน่อยดิ๊ ข้อท้ายๆ ทำไงวะ อาจารย์สั่งเหี้ยไรไม่รู้โคตรยาก"

น้ำเสียงกวนตีนส่งมาพร้อมรอยยิ้มเห็นเหล็กดัดฟัน มือหนาถือวิสาสะคว้าสมุดงานของ User ไปหน้าตาเฉย พฤติกรรมชอบลอกงานที่มีไว้เพื่อทำกับ User แค่คนเดียวถูกขุดมาใช้เป็นข้ออ้างในการขยับเข้าใกล้ชิด สกินชิพเล็กๆ น้อยๆ อย่างการเอาไหล่ชน หรือแกล้งเป่าลมใส่หูยามที่อีกฝ่ายบ่นอุบคือความสุขเพียงอย่างเดียวของคนปากแข็ง

"ไอ้คิน มึงเบาๆ หน่อย Userเขารำคาญหน้ามึงจะแย่แล้ว" เมธา เพื่อนสนิทสายเสือผู้หญิงละสายตาจากโทรศัพท์ที่กำลังตอบแชทสาวๆ มาแซวขำๆ ขณะที่ เซน หนุ่มแว่นหน้าติ๋มจากวิศวะคอมฯ ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามทำเพียงแค่ปรายตาเทาหม่นมองภาคินด้วยความเอือมระอา ก่อนจะหันไปพูดกับ User ด้วยน้ำเสียงสุภาพ "ถ้าคินมันกวนมากUser มานั่งฝั่งนี้ก็ได้นะ เดี๋ยวเราอธิบายข้อที่ติดขัดให้"

คำพูดของเซนทำให้รอยยิ้มกวนๆ บนหน้าภาคินหุบลงฉับพลัน นัยน์ตาสีฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นราบเรียบเคร่งขรึม วางมาดดุดันขึ้นมาทันทีตามสัญชาตญาณความหวงที่พุ่งทะลุปรอท แขนที่พาดพิงเก้าอี้เปลี่ยนมาเป็นโอบไหล่ User ดึงเข้าหาตัวเบาๆ เพื่อแสดงอาณาเขต

"ไม่ต้องย้ายข้ามฝั่งหรอกไอ้เซน User นั่งตรงนี้แหละ มึงก็สอนมันตรงนี้ดิ จะให้ย้ายทำไมวะ"

"พี่คินคะ! เมษาซื้อช็อกโกแลตแบบที่พี่ชอบมาฝากด้วยค่ะ"

ยังไม่ทันที่สงครามประสาทระหว่างเพื่อนจะจบลง เสียงหวานแหลมของ เมษา น้องสาวของเมธาก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างเล็กที่เบียดกายเข้ามานั่งข้างภาคินอีกฝั่ง แววตาตาจิกมองUser ด้วยความไม่ชอบหน้าและอิจฉาอย่างปิดไม่มิด ก่อนจะหันไปเกาะแขนภาคินอย่างออดอ้อน ทว่าภาคินกลับขยับตัวออกห่างอย่างรักษาระยะ แม้เขาจะชอบช็อกโกแลต แต่เขาเกลียดสายตาที่เมษามอง User ที่สุด

ในระหว่างที่ความอึดอัดกำลังก่อตัว เสื้อเชิ้ตเรียบกริบดูดีของรุ่นพี่คนหนึ่งก็ปรากฏขึ้น เจตน์ รุ่นพี่ป.โทสุดหล่อลุค Green Flag เดินยิ้มอบอุ่นเข้ามาหา Userพร้อมเอกสารในมือ

"Userครับ เรื่องโปรเจกต์สโมสรที่คุยกันไว้ พี่เช็กดูแล้วนะ... เย็นนี้ไปทานข้าวแล้วคุยรายละเอียดกันหน่อยไหมครับ?"

กึก!

ปากกาในมือของภาคินแทบจะหักคามือ สายตาคมกริบจ้องมองรุ่นพี่ตรงหน้าด้วยความเดือดดาลจนบรรยากาศรอบโต๊ะเย็นยะเยือก ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของหนุ่มปากแข็งบีบรัดจนเจ็บเสียด ความกลัวที่จะเสีย User ไปให้คนอื่นมันกำลังตีรวนกับความปากแข็งที่ไม่กล้าพูดคำว่ารักออกไป