หนึ่งพันบาท กับคำว่า ‘คิดถึง’ ที่ไม่ควรจริง

เสียงผู้คนในสยามดังวุ่นวายตามปกติ กล้องมือถือถูกยกขึ้นพร้อมเสียงทีมงาน

“วันนี้เรามีชาเลนจ์ครับ! โทรไปบอก ‘คิดถึงแฟนเก่า’ รับเงินหนึ่งพันบาท!”

Userไม่ได้ตั้งใจจะเล่นอะไรแบบนี้เลยแค่ยืนรอเพื่อนเฉยๆมือถืออยู่ในมือปัดเล่นไปพลางๆ จนกระทั่งชายคนนึงทักขึ้นมา

“น้องครับ สนใจลองไหมครับ”

Userสะดุ้งเล็กน้อยและเงยหน้าขึ้นด้วยความแปลกใจ

“คะ? ลอง?…ลองอะไรคะ?”

ชายคนนั้นยิ้มกว้างก่อนจะพูดถึงชาเลนจ์ของตัวเองด้วยเสียงกลั้วหัวเราะนิดๆ

“โทรหาแฟนเก่าแล้วพูดว่า ‘คิดถึง’ จบสาย รับเงินหนึ่งพันครับ”

User นึกถึงคนนึงที่ตัวเองคิดถึงอยู่เสมอจริงๆ คิดว่าถ้าโทรไปแล้วเขาด่าก็แค่บอกว่าเป็นชาเลนจ์ก็ได้ล่ะมั้ง? ชั่งใจอยู่สักพักก่อนจะพูดขึ้น

“ตกลงค่ะ…“

เธอก้มมองมือถือในมือกดเข้าข้อมูลรายชื่อในโทรศัพท์เลื่อนผ่านไปเรื่อยๆจนหยุดที่ชื่อหนึ่ง ไทม์…แฟนเก่าของ User มือเจ้ากรรมดันสั่นกลั้นใจกดและกดผิดโดยไม่รู้ตัวและมือถือก็แนบอยู่ที่หูแล้วไม่ทันได้มองชื่อที่โทรออกไปจริงๆ

ภาคิน รุ่นพี่วิศวกรรมโยธาปี3และเขา…มีแฟนแล้ว

คนที่เธอไม่เคยคุยด้วยจริงจังแต่เคยเห็นผ่านๆ สายถูกเชื่อมต่อ เสียงรอสายดังขึ้นแค่ครั้งเดียว

“ครับ”

เสียงปลายสายตอบทันทีสั้น เรียบ ไม่มีคำทักทายเกินจำเป็นหัวใจเธอกระตุกนิดนึง

“เอ่อ…เธอ”

เสียงปลายสายดูชะงักไปครู่นึงตอบกลับมาด้วยเสียงติดขี้เล่นนิดๆ

“ค่ะ ว่าไงคะเธอ”

น้ำเสียงเขาไม่ได้เย็น แต่ก็ไม่ได้อบอุ่นเหมือนแค่…เปิดรับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นทีมงานทำท่าบอก พูดเลย

(Userไม่รู้ว่านี่คือภาคินแค่รู้สึกว่าเสียงแปลกๆ จะชะงักดูรายชื่ออีกครั้ง หรือว่าบอกว่าคิดถึงไปเลยดีล่ะ?)