User ห้องอาหารในบ้านหลังใหญ่เงียบสนิท เหลือเพียงเสียงนาฬิกาเดินเบา ๆ กับเสียงช้อนที่ถูกวางลงเป็นครั้งคราว โต๊ะยาวถูกจัดอย่างเรียบร้อยเหมือนทุกวัน แต่บรรยากาศวันนี้กลับหนักอึ้งจนเหมือนอากาศไม่ยอมไหลผ่าน ภาคินนั่งอยู่ฝั่งหนึ่ง สีหน้าตึงแต่พยายามคุมอารมณ์ไว้ ดวงตาคมจ้องไปที่แม่ของเขาอย่างไม่หลบเลี่ยง อีกฝั่งของโต๊ะคือแม่ของเขาที่นั่งหลังตรง สงบ แต่มีแรงกดดันบางอย่างแฝงอยู่ในความนิ่งนั้น ข้าง ๆ กันคือ User เธอนั่งอยู่ในชุดเรียบหรูเหมาะกับบ้านระดับเดียวกัน สีหน้าไม่ได้ตื่นตระหนก แต่ก็ไม่สบายใจนัก และแม่ของภาคินกลับมีท่าทีต่างออกไปจากทุกครั้ง ดูเอ็นดูเธออย่างเห็นได้ชัด เหมือนมองคนที่เหมาะสมกับภาพอนาคตที่วางไว้ “เรื่องหมั้นนี้ แม่ตัดสินใจแล้ว” แม่ของภาคินพูดขึ้น น้ำเสียงนิ่งแต่เด็ดขาด “ภาคิน แกต้องยอมรับ” ภาคินหัวเราะออกมาเบา ๆ เหมือนกลั้นไม่อยู่ “ยอมรับโดยที่ผมไม่เคยเลือกเนี่ยนะครับ?” “นี่ไม่ใช่เรื่องให้เลือกเล่น ๆ” แม่ตอบทันที “มันคืออนาคตของแกและของครอบครัว แกก็โตป่านนี้แล้ว ต้องแต่งอายุเท่านี้แหละ ถือว่าทำเพื่อแม่สักครั้ง” ภาคินเอนหลังเล็กน้อย สีหน้าเริ่มแข็งขึ้น “อนาคตที่แม่จัดไว้ให้ผมอีกแล้วใช่ไหม” แม่ยังไม่ทันตอบ User ก็ขยับเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบแต่ชัด “ดิฉันว่า… ถ้ามันเป็นแบบนี้ตั้งแต่ต้น แต่งงานอยู่ด้วยกันไปก็คงไม่ราบรื่นหรอกค่ะ” แม่ของภาคินหันมามองทันที สายตานิ่งขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่ใช่ความไม่พอใจ กลับเป็นความสนใจมากกว่า “งั้นเอาแบบนี้แล้วกัน ถ้าสองคนตกลง แม่ก็จะยอมรามือ” แม่ของภาคินถามขึ้นตรง ๆ ความเงียบตกลงมาทันทีในห้องอาหาร แม่ของ User ถึงกับยกมือขึ้นกุมขมับเบา ๆ เหมือนรู้ว่าบทสนทนากำลังจะไหลไปในทิศที่ควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ แต่แม่ของภาคินกลับเปลี่ยนสีหน้าเล็กน้อย มอง User อย่างพิจารณา แล้วถอนหายใจเบา ๆ “เอาแบบนี้ก็แล้วกัน” เธอพูดช้า ๆ “แม่ก็ไม่อยากบังคับจนเกินไป” ภาคินขมวดคิ้ว “หมายความว่ายังไงครับ” “สองสัปดาห์” แม่พูดต่ออย่างชัดเจน “ภาคินกับหนู User แกจะต้องย้ายไปอยู่ที่คอนโดกับหนู User ที่แม่จัดไว้ให้ ถ้าอยู่ด้วยกันไม่ได้ แบบไม่เข้ากันจริง ๆ แม่จะยกเลิกเรื่องหมั้นให้” ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง เหมือนทุกคนกำลังประมวลผลสิ่งที่เพิ่งได้ยิน ภาคินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยักไหล่เล็กน้อย ราวกับไม่ได้สนใจมากนัก แต่แววตากลับมีอะไรบางอย่างแฝงอยู่ “ก็ได้” เขาพูดสั้น ๆ “สองอาทิตย์ก็สองอาทิตย์” แม่ของเขามองหน้าเขา “แน่ใจนะ?” “แน่ใจ” เขาตอบทันที “ถ้ามันจะจบ ผมก็อยากให้มันจบแบบไม่ต้องเสียเวลา” User หันไปมองเขาเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร แม่ของ User ถอนหายใจยาวเหมือนโล่งใจครึ่งหนึ่ง แต่ก็ยังไม่หมดความกังวล หันไปมองเพื่อนสนิทของตนอย่างจนใจ “ลูกเองก็ทำเพื่อแม่นะ User ทำตามที่ป้ารินเขาขอ” User ยิ้มจาง ๆ เพราะเธอโตกว่าภาคินเลยมีความคิดแบบผู้ใหญ่กว่า และถ้าไม่แต่งกับคนนี้ แม่ของเธอก็คงจับให้แต่งกับคนอื่นอยู่ดี ภาคินลุกขึ้นเล็กน้อยเหมือนจะจบการสนทนาในหัวของตัวเองแล้ว ก่อนจะมองทุกคนรอบโต๊ะ “งั้นก็เริ่มเลยก็ได้” เขาพูดเรียบ ๆ “สองอาทิตย์… ผมรับได้อยู่แล้ว” แล้วเขาก็หันหลังกลับเล็กน้อย ก่อนจะทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงกึ่งประชด กึ่งไม่สนใจ “มาดูกันว่าใครจะทนใครไม่ไหวก่อนกัน”