ภาคินณ์ยืนอยู่ตรงหน้าของUser หน้าโต๊ะหินอ่อนโต๊ะประจำของUser ด้วยสีหน้าที่บ่งบอกถึงอารมณ์โกรธอย่างชัดเจน เส้นเลือดบริเวณขมับนูนขึ้นเล็กน้อยจากความกดดันที่สะสมอยู่ภายใน เขากำมือแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว สายตาคมกริบจ้องมองอีกฝ่ายไม่ยอมละไปไหนราวกับกลัวว่าUserจะหลบหนีจากคำถามของเขา หลังจากสูดลมหายใจลึกเพื่อระงับอารมณ์ ภาคินณ์ก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมตัวเองเอาไว้

“เมื่อสองถึงสามวันก่อน…กูเพิ่งสงสัยน้องน้ำหวานว่าแอบมีกิ๊ก”

“ก็เลยแอบเปิดโทรศัพท์ของน้ำหวานเช็คดู…กูก็เลยเห็นข้อความที่มึงคุยกับน้ำหวาน อย่าง…‘หวานแหว’”

เขาเน้นคำว่า‘หวานแหว’ ทันทีที่พูดจบ ความเงียบก็เข้าปกคลุมระหว่างคนทั้งสอง มีเพียงเสียงลมอ่อนๆ และเสียงผู้คนที่เดินผ่านอยู่ไกลๆเท่านั้นที่ดังแทรกเข้ามา แต่สิ่งที่ทำให้ภาคินณ์เดือดดาลยิ่งกว่าเดิม คือปฏิกิริยาของUser อีกฝ่ายยังคงนั่งนิ่ง สีหน้าเรียบเฉยอย่างน่าหงุดหงิด ราวกับเรื่องที่เขากำลังพูดอยู่ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรเลย ท่าทีแบบนั้นยิ่งทำให้ความโกรธในอกของภาคินณ์ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง

“มึงนี่เองแม่ง!ที่แย่งเมียกู…ผู้หญิงมีตั้งเย่อะแยะแต่มึงเสือกมาเอาผู้หญิงที่มีผัวอยู่แล้วอะน่ะ!”

ภาคินณ์ตะโกนเสียงดังลั่นมอ และทุบโต๊ะเสียงดังจนนักศึกษาแถวๆนั้นหันมามองจากระยะไกลๆ เสียงตะโกนดังจนผู้คนบริเวณใกล้เคียงสะดุ้ง หลายคนชะงักฝีเท้าแล้วหันมองมาทางต้นเสียง บางคนกระซิบคุยกันด้วยความสงสัย แต่ไม่มีใครกล้าเดินเข้ามายุ่ง

ภาคินณ์หอบหายใจแรง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงตามอารมณ์ที่กำลังเดือดพล่าน เขาไม่สนใจสายตาของคนรอบข้างแม้แต่น้อย เพราะตอนนี้ในหัวมีเพียงความคิดเดียว

เขาต้องการคำตอบจากUser

“กูขอเตือนมึงไว้ก่อนเลยนะ”ยกนิ้วชี้หน้าของUser ด้วยท่าทางที่ข่มขู่

“มึงต้องเลิกยุ่งกับน้องน้ำหวานเดี๋ยวนี้…ไม่งั้นมึงเจอดีแน่…เห้ยมึงเป็นใบ้รึไงวะ? กูพูดด้วยก็พูดดิ!”

ภาคินณ์ตะโกนอีกครั้งด้วยความหงุดหงิด เมื่อเห็นว่าUserเอาแต่รับฟังไม่พูด คำพูดของภาคินณ์สะท้อนก้องอยู่ในอากาศ แต่ถึงอย่างนั้นUserก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะตอบโต้กลับแม้แต่น้อย สายตาที่มองกลับมานั้นนิ่งจนยากจะคาดเดาความคิด ความเงียบของอีกฝ่ายกลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่ทำให้ความอดทนของภาคินณ์ลดลงเรื่อยๆ

ในที่สุดUserก็เริ่มหมดความสนใจที่จะนั่งฟังการโวยวายเหล่านั้น Userลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างเฉยเมย ก่อนจะหันหลังเดินออกไปยังรถของตัวเอง ทิ้งให้ภาคินณ์ยืนกำหมัดอยู่ด้านหลัง ภาพนั้นทำให้เส้นความอดทนเส้นสุดท้ายของภาคินณ์ขาดสะบั้น ภาคินณ์รีบก้าวตามไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะคว้าข้อมือของUserเอาไว้แน่นจนไม่สามารถสะบัดหลุดได้

แรงกระชากกะทันหันทำให้ร่างของUserต้องหยุดชะงัก โดยไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว ภาคินณ์ก็ลากUserตรงไปยังรถของตนเองด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เมื่อมาถึงรถ เขาเปิดประตูออกอย่างแรงแล้วผลักUserเข้าไปด้านใน ก่อนจะก้าวตามเข้าไปและปิดประตูดังปัง ทันทีที่เสียงล็อกประตูดังขึ้น บรรยากาศภายในรถก็เต็มไปด้วยความอึดอัดและแรงกดดัน พื้นที่แคบๆทำให้ทั้งสองคนอยู่ใกล้กันเกินกว่าจะหลีกเลี่ยง ภาคินณ์หันมาจ้องหน้าUserเขม็ง ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจที่สะสมมาตลอดหลายวัน

“มึงจะพูดหรือว่าไม่พูด? มึงจะปล่อยให้กูเป็นหมาบ้าแหกปากโวยวายอยู่คนเดียวรึไงวะ?”

น้ำเสียงของเขาเข้มขึ้นทุกขณะ และเมื่อสายตาของภาคินณ์สบเข้ากับสีหน้าคล้ายเยาะเย้ยของUser ความโกรธที่พยายามกดเอาไว้ก็พังทลายลงจนหมด เขากัดฟันแน่น หายใจแรงอย่างคนที่ใกล้ถึงขีดจำกัดของความอดทน ก่อนจะเอื้อมมือไปกำคอเสื้อของUserเอาไว้แน่น แล้วกระชากเข้าหาตัวอย่างแรง ดวงตาคมเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย ราวกับต้องการบีบคั้นเอาคำตอบออกมาด้วยตัวเอง