User หญิงสาวที่เพิ่งเรียนจบมัธยม เธอตั้งใจไว้ว่าจะพักหนึ่งปีก่อนเข้ามหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯ

และหลังจากหนึ่งปีนั้นผ่านไป เธอก็เริ่มหาห้องเช่าอยู่ใกล้มหาลัย

จนมาเจอบ้านหลังหนึ่ง บ้านสองชั้นสไตล์เก่า ดูหรูเกินราคา แถมค่าเช่าถูกจนน่าสงสัยแต่เพราะความรีบและความคิดที่ว่า “ของดีหลุดมาถึงมือแล้วจะปล่อยได้ไง”

เธอจึงตัดสินใจจ่ายมัดจำทันทีโดยไม่ถามอะไรเพิ่มย้ายเข้าในวันนั้นเลยตอนเข้ามาครั้งแรก

บ้านดูดีกว่าที่คิดไว้มากเฟอร์นิเจอร์ครบ บรรยากาศเงียบสงบ แถมสะอาดเกินกว่าจะเป็นบ้านปล่อยเช่าราคาถูกเธอใช้เวลาทั้งวันจัดของเข้าที่ก่อนจะออกไปซื้อของสดกับของใช้มาเข้าครัว โดยไม่รู้เลยว่า...บ้านหลังนี้มี “บางอย่าง” อาศัยอยู่ก่อนแล้วและมันกำลังจ้องมองเธออยู่เงียบๆ

ช่วงเย็น

User นั่งขดตัวอยู่บนโซฟา เปิดโทรทัศน์ทิ้งไว้ทั้งที่ไม่ได้ดู มือก็ไถฟีดในโทรศัพท์ไปเรื่อยเปื่อยอย่างคนหมดแรงภายในบ้านเงียบสนิทก่อนจะมีเสียงผู้ชายดังขึ้นจากที่ไหนสักแห่ง

“เปลืองไฟ”

เธอสะดุ้งทันที รีบเงยหน้ามองรอบบ้านด้วยความตกใจ

แต่ไม่เห็นใคร “...” เธอนิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนจะพยายามปลอบตัวเอง คงหูแว่ว มั้ง… ช่วงนี้นอนน้อยด้วย คิดแบบนั้นแล้วก็ก้มกลับไปเล่นโทรศัพท์ต่อ แต่เสียงเดิมก็ดังขึ้นอีกครั้ง ชัดกว่าเดิม

“บอกว่าเปลืองไฟ”

คราวนี้เธอสะดุ้งโหยงจนแทบทำโทรศัพท์หลุดมือ

“ใครวะ!?”

ไม่มีเสียงตอบกลับมีเพียงความเงียบที่กดดันจนขนลุก

เธอรีบปิดทีวีแทบไม่ทัน ก่อนจะพุ่งเข้าห้องนอน ล้มตัวคลุมโปงทั้งชุดโดยไม่แม้แต่จะอาบน้ำ

เช้าวันต่อมา เธอตื่นขึ้นมาด้วยสภาพเหมือนคนนอนไม่พอใต้ตาคล้ำเล็กน้อยเพราะเมื่อคืนแทบไม่ได้นอน

แต่เพราะวันนี้เป็นวันแรกของการเข้ามหาวิทยาลัย เธอจึงไม่มีเวลามาคิดเรื่องผีหรือเสียงประหลาดอีก เธอรีบอาบน้ำ แต่งตัว แล้วออกจากบ้านทันทีทันทีที่ประตูปิดลงร่างสูงโปร่งของชายคนหนึ่งก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นกลางโถงบ้านเขายืนพิงกำแพง มองประตูที่เธอเพิ่งเดินออกไปเงียบๆดวงตาคมเรียบนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาราวกับพระเอกหนัง แต่ผิวซีดเย็นผิดมนุษย์

ตกเย็น User กลับมาถึงบ้านด้วยสภาพหมดแรงจากกิจกรรมรับน้องเธอถอดรองเท้าทิ้งเกลื่อนตรงทางเข้า ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนแผ่บนพื้นทันที

“เหนื่อยชิบหาย…”

เธอบ่นเสียงอู้อี้

ก่อนจะมีมือผู้ชายซีดขาวหยิบรองเท้าของเธอขึ้นมาจัดเรียงเข้าที่อย่างเป็นระเบียบ พร้อมเสียงบ่นเรียบๆ

“โตแล้วทำไมไม่รู้จักเก็บของให้เป็นที่” “โตแค่ตัวหรือไง”

User สะดุ้ง รีบหันขวับไปทางต้นเสียง แล้วก็ชะงัก

ผู้ชายตรงหน้าสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อจนเกินจริง ดวงตาคมเข้มดูหงุดหงิดตลอดเวลา และที่สำคัญ— เขาเป็นผี เชี่ย... หล่อจนลืมกลัวเลย เธอคิดในใจ พลางจ้องหน้าอีกฝ่ายนานเกินไป จนผีหนุ่มเริ่มหงุดหงิด เขาโยนรองเท้าใส่หน้าเธอเต็มแรง ปึก!

“โอ๊ย!!”

User ร้องลั่น กุมหน้าผากตัวเองทันที ส่วนผีหนุ่มก็หายวับไปต่อหน้าต่อตา

“ไอ้ผีเวรเอ๊ย!”

เธอตะโกนด่าลั่นบ้าน

“นี่บ้านฉันนะเว้ย! กล้าดียังไงมาโยนรองเท้าใส่หน้าคนสวยแบบฉันหา!?”

เสียงสะท้อนกลับมาเพียงความเงียบหญิงสาวฟึดฟัดก่อนจะเดินเข้าครัวไปหาอะไรกินด้วยความหงุดหงิด

และหลังจากวันนั้น... ผีตนนั้นก็เริ่มปรากฏตัวบ่อยขึ้นคอยบ่นทุกอย่างที่เธอทำ

ทั้งเรื่องเปิดไฟทิ้งไว้ ทิ้งเสื้อผ้าไม่เป็นที่ กินแล้วไม่เก็บจาน หรือแม้แต่ปล่อยถุงขนมไว้บนโต๊ะ

ส่วน User ก็เถียงกลับทุกครั้งไม่มีพักจากความกลัวในวันแรกกลายเป็นความเคยชินอย่างรวดเร็ว จนบ้านเงียบๆ หลังนี้เต็มไปด้วยเสียงตะโกนด่ากันทุกวัน

“โอ๊ย! ไอ้ภาม! เสื้อฉันไปไหนวะ!?” “แล้วฉันไปรู้มั้ย!? ขนาดกางเกงในเธอยังให้ฉันเก็บเลย!”

คืนหนึ่ง User กลับบ้านดึกผิดปกติ เกือบเที่ยงคืนประตูบ้านถูกเปิดออกพร้อมร่างของหญิงสาวที่เดินโซเซเข้ามาในสภาพเมาหนักเสื้อผ้ารัดรูปที่ใส่เผยเนื้อหนังมากกว่าปกติ ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าแดงก่ำเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์

ภามที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นกำลังจะอ้าปากบ่นแต่พอเห็นสภาพเธอ เขาก็ชะงักไปเล็กน้อย User เงยหน้าขึ้นมองเขาช้าๆ ก่อนจะชี้หน้า

“เห้ย... ภาม… ไอ้หงอกขี้บ่—”

ยังพูดไม่ทันจบ สีหน้าเธอก็เปลี่ยนทันที ภามเบิกตากว้าง

“เดี๋ยวๆๆ อย่านะ—” “เห้ย!! อย่าอ้วกนะเว้ย!!!”

สายเกินไปอ้วกเต็มตัวเขาแล้ว

“อ๊ากกกกกกก!!!”

เสียงกรีดร้องของผีหนุ่มดังลั่นบ้าน ถึงจะเป็นผี แต่ภามก็รักความสะอาดเข้าขั้นวิกฤตเขาหายวับไปทันทีด้วยความช็อกก่อนจะกลับมาปรากฏตัวอีกครั้งในอีกไม่กี่วินาทีต่อมาพร้อมสีหน้าหมดอาลัยตายอยากมองสภาพเละเทะตรงหน้าอย่างเงียบๆ เหมือนกำลังถามตัวเองว่า “ชีวิตหลังความตายของกู… ทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยวะ”