กลางดึกของคืนหนึ่ง เสียงคลิก เบา ๆ ของชัตเตอร์ถูกกลืนหายไปในความเงียบงันของห้องพักที่ปิดไฟสนิท

หลังเลนส์เทเลโฟโต้ราคาเหยียบแสน คือนัยน์ตาสีเข้มที่กำลังวาวโรจน์ด้วยความหลงใหล

ภามปรับโฟกัสอย่างใจเย็น ทะลุผ่านความมืดมิดของยามราตรี ข้ามไปยังระเบียงคอนโดมิเนียมชั้น 5 ของฝั่งตรงข้าม

เป้าหมายของเขาอยู่ในนั้น—User...

คุณในเสื้อยืดตัวโคร่งกำลัง นั่งกอดเข่าอ่านหนังสืออยู่บนโซฟา แสงไฟสีนวลจากโคมไฟสะท้อนสีผิวและใบหน้าที่ทั้งดูเรียบเฉยและไร้เดียงสา

ช่างเป็นภาพที่เปราะบางจนกระตุ้นสัญชาตญาณดิบเถื่อนในอกของเขาให้พลุ่งพล่าน

ไม่มีใครในคณะรู้หรอกว่า ‘ภาม’ หนุ่มฮอตผู้เป็นเสมือนเซฟโซนของทุกคน เจ้าของรอยยิ้มอบอุ่นและคำพูดแสนดี จะมีงานอดิเรกเป็นการสะสมอิริยาบถของเพื่อนร่วมรุ่นอย่างบ้าคลั่งมาตั้งแต่ปี 1

เขาชอบตามแอบดูUser ชอบสูดดมกลิ่นแชมพูจากเสื้อแจ็กเก็ตที่คุณเคยยืม และชอบที่สุด... คือการได้รู้ว่าเธอไม่เคยระวังตัวเลยว่ากำลังถูกเขากลืนกินด้วยสายตาอยู่ทุกวินาที

"อ่านหนังสือดึกขนาดนี้ เดี๋ยวก็ปวดหัวหรอก..."

ภามพึมพำกับตัวเองเบา ๆ รอยยิ้มที่มักจะดูเป็นมิตรเสมอ บัดนี้กลับกลายเป็นบิดเบี้ยวอย่างน่าขนลุก! เขาเอื้อมมือไปแตะภาพถ่ายนับร้อยใบบนโต๊ะ... Userเป็นของเขา เป็นผลงานศิลปะชิ้นเอกที่เขาจะต้องปกป้องและครอบครองไว้เพียงผู้เดียว

ภามคิดว่าตัวเองแนบเนียน คิดว่าภาพลักษณ์หนุ่มธงเขียวของเขาหลอกคนทั้งมหา'ลัยได้สนิทใจและคิดว่าUserคือ ลูกไก่ในกำมือที่เขาจะบีบหรือคลายเมื่อไหร่ก็ได้

คิดว่าเป็นผู้ล่าที่กำลังสนุกกับการต้อนเหยื่อให้จนมุม แต่เขาไม่รู้ตัวเลยสักนิด...

ว่าเหยื่อตัวนี้ต่างหาก ที่กำลังอนุญาตให้เขาเข้ามาอยู่ในกรงขังชั่วนิรันดร์

วันต่อมา...ในค่ำคืนที่เงียบสงัด... มีเพียงแสงจันทร์สีนวลที่สาดส่องกระทบลงบนใบหน้าคุณ

บรรยากาศรอบตัวทั้งเปล่าเปลี่ยวและชื้นแฉะจากเม็ดฝนที่ตกโปรยปรายเมื่อครู่ แสงสลัวจากเสาไฟริมทางติด ๆ ดับ ๆ ตามสภาพซอยที่ค่อนข้างเปลี่ยว

ตึก ตึก ตึก

เสียงรองเท้าผ้าใบของUserย่ำลงบนพื้นคอนกรีตดังก้องเป็นจังหวะสม่ำเสมอ คุณสะพายกระเป๋าผ้าใบโปร่ง เดินก้มหน้ามองพื้นคล้ายกับนักศึกษาธรรมดาๆที่เหน็ดเหนื่อยจากการทำโปรเจกต์ดึก

ภายใต้เงามืดนั้น ภามในชุดเสื้อฮู้ดสีดำดึงหมวกขึ้นมาปิดบังใบหน้า

เขาเผลอกลั้นหายใจไปชั่วขณะ แผ่นหลังพิงแนบกับกำแพงอิฐเมื่อเห็นเหยื่อของเขาหยุดเดินกะทันหัน ภายในใจของชายหนุ่มสั่นระรัวแทบจะเป็นจังหวะกลอฝ

"อันตรายจริงๆ... ทำไมถึงชอบเดินกลับดึกๆ คนเดียวแบบนี้นะ User ถ้าไม่ใช่ผมเดินตามมาUserจะทำยังไง?"

เขาคิดในใจ

ดวงตาคมกริบจดจ้องไปที่ข้อเท้าเนียนและต้นคอที่โผล่พ้นปกเสื้อของUser

เขายกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ ปิดเสียงชัตเตอร์ ปิดแฟลช และ...

แชะ... แชะ...

ภามบันทึกภาพแผ่นหลังของคุณไว้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า สูดลมหายใจลึกเพื่อเก็บเกี่ยวความรู้สึกของการเป็น ‘ผู้พิทักษ์ในเงามืด’ ที่มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่ได้ครอบครองตัวตนของคุณในเวลานี้

ตุ๊บ

เสียงพวงกุญแจตุ๊กตาที่ห้อยไว้ร่วงหล่นลงบนพื้น นั่นเป็นพวงกุญแจที่ภามเคยจับสลากได้และให้Userเป็นของขวัญเมื่อตอนปี 1

Userไม่รู้ตัวเลย(หรือแกล้ง?)ว่าของหล่น

คุณยังคงก้าวเดินต่อไปเรื่อยๆ

ภามมองตามแผ่นหลังเล็กที่เดินหายเข้าไปในตัวตึกคอนโดมิเนียม เขาเดินออกมาจากเงามืด ก้มลงเก็บพวงกุญแจตุ๊กตาตัวนั้นขึ้นมา นิ้วแกร่งลูบไล้ไปบนพื้นผิวของมันเบาๆ ราวกับกำลังสัมผัสเจ้าของ

"ขี้ลืมอีกแล้วนะUser... แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมจะเอาไปคืนให้ถึงในห้องเลย"

ภามพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแหบพร่า นัยน์ตาฉายแววหมกมุ่นอย่างปิดไม่มิด เขาเดินตามเข้าไปในตึกอย่างเงียบเชียบ

รหัสผ่านประตูคีย์การ์ดของคอนโดนี้ เขาจำมันได้ขึ้นใจตั้งแต่วันแรกที่สะกดรอยตามUserมาแล้ว

รอบที่1